سینماروزان/حامد مظفری: فیلم بورسیه یک کمدی است اما نه متعلق به روال خالتور کمدی سازی که همه چیز را در بشکن و بالابنداز خلاصه کرده‌اند، این یک کمدی اکشن است و ببش از دیالوگ، متکی بر تحرک است. بورسیه فیلمی مردانه است با زوج جواد عزتی-امیر جعفری اما یک خانم جلسه‌ای بامزه هم دارد با بازی پانته‌آ پناهیها...
در ظاهر ادامه همان خط کمدی اکشن “تمساح خونی” است که جواد عزتی خودش کارگردانی کرده بود ولی یک گام جلوتر است. چرا؟
به دلیل قرارگیری جعفری کنار عزتی؟ یک دلیل میتواند این باشد که جعفری یک‌پا مولف تیپ‌های خوشمزه‌ی محبوب شده و دلیل دوم اینکه از تراکم بازیگری تمساح خونی کم شده و فرصت پرورش شخصیتهای اصلی بیش‌تر شده. در تمساح… عباس جمشیدی مکمل عزتی بود که بداهه‌ساز قابلی است ولی این‌جا جمشیدی فقط در اول و آخر هست و کامران حجازی-تهیه کننده‌ی تمساح و بورسیه- در تعامل با برزو نیک‌نژاد و با خلوت کردن فیلم از شخصیتهای اضافی به سمت نوعی موقعیت سازی تدریجی پر اکت رفته‌اند که با حداقل اشتباه، اول را با آخر یکی کند.
بورسیه از تمساح خونی به مراتب کمدی‌تر است چون عزتی در تمساح خونی مدام میخواست از کمدی روتین فرار کند و شاید گذشته‌ی سه دونگ سه دونگ‌ی را پاک کند و تکنیک را جار بزند که این اشتباه در بورسیه اصلاح شده.
برزو نیک‌نژاد -به عنوان کارگردان علاقمند به الگوهای تجاری- به خوبی دریافته نباید چرخ را مجدد اختراع کرد و اتفاقا باید پایه را بر همان کمدی دودکش‌ی گذاشت و بعد تلاش کرد برای اکشن سازی‌های امروزی. برزو بر ریشه ایستاده و جلو رفته...
آنچا پرایدسواری در اتوبان ها بود و اينجا ون و پژو و بلیزر سواری و سهمی از این همه خودروی چینی نمی بینیم؛ خودش نیشخندی میتواند باشد به سری‌کاری چینی که هویت ماشین‌سازی را هم از یاد برده‌اند.
بورسیه در تلاش است که با حداقل شوخی منشوری پیش برود و معلوم است که نمی‌شود پس از دیالوگهای دوپهلو بهره میبرد اما منشورات را کم میکند و سعی دارد به غیر از شکل دهی به تناقضات رفتاری دو سارق ابله مثل آن ترک و اشتیاق برای عملیجات یا با نوعی صداسازی برای جواد عزتی و کنارش استفاده از وضعیت متزلزل هکر نخبه‌ای که پذیرش دارد ولی بلیت ندارد، به سمت و سوی نقد اجتماعی-اقتصادی توامان برود. جا دارد از پویا لیلایی بازیگر جوان هکر هم بگوییم که برزو بازی خوبی از او گرفته و نوید یک استعداد تازه را میدهد.
برگ برنده‌ی بورسیه حفظ تعادل میان کیفیت نماهای تعقیب و گریز خیابانی و حرکت بر مدار طنازی هایی است که همراهی دو کله پوک داستان با یک هکر میسازد.
بورسیه از همان پلان اول قصد خود برای ارتقای استانداردهای تصویری اکشن را نشان میدهد و تکلیف را برای مخاطب روشن میکند. به غیر از کامران حجازی و برزو نیک‌نژاد، فیلمبرداری محمد عزت‌خواه و جلوه‌های ویژه امین پهلوان زاده در تکمیل هدف غایی این کمدی موثر بوده‌اند. بورسیه شاید روی کاغذ داستان نویی نداشته باشد اما وقتی قدرت تصویرسازی تا جایی پیش میرود که همه جور درگیری خودرویی را برگردان میکند و قهرمانان داستان را بر پلی مشابه پل نیمه‌کاره B2 نشان میدهد و سپس سقوط از پل را با مهارت مصور میکند میشود یک پوئن مثبت داد به سینمای روز مخاطب‌پسند ایرانی.
