سینماروزان: فیلم “بی بدن” که در بخش فیلم اولیهای جشنواره فجر۴۲ قرار دارد از نظر داستانی، شائبه هایی دارد درباره شباهت خط داستانی آن با ماجرای ناپدید شدن دختری نوجوان به نام غزاله ش.
خبرگزاری مشرق اخیرا در گزارشی مدعی شده بود فیلمنامه “بی بدن” با برداشتي از ماجرای ناپدید شدن غزاله ساخته شده است. غزاله ش. دختری نوزده ساله بود که اسفند۹۲ برای دیدار با پسری به نام آرمان عین. از خانه خارج ولی ناپدید شد…
اگرچه آرمان منکر قتل غزاله بود ولی درنهایت به قصاص محکوم شد تا این پرونده به یکی از رسانهایترین پروندههای قضایی سالیان اخیر بدل گردد. فیلمنامه بی بدن را کاظم دانشی نوشته که در فیلم قبلی خود “علفزار” اشاراتی داشت به حادثه خردادماه۱۳۹۰ در استخری در خمینیشهر با این حال کارگردان بی بدن که حمایت تصویرشهر را هم داشته، جوانی است به نام مرتضی علیزاده که در گفتگویی با ایرنا گفته داستانش واقعی نیست ولی چند پرونده واقعی را مطالعه کرده!
این کارگردان درباره خبرهای منتشرشده مبنیبر اقتباس این فیلم از پرونده واقعی «آرمان و غزاله» به خبرگزاری ایرنا تأکید کرد: واقعیت این است که در این مرحله نمیتوانم بهصورت مستقیم تأیید کنم که فیلم من درباره یک پرونده واقعی است چراکه داستان اصلی فیلم، ساخته و پرداخته ذهن ماست و همه اجزای آن منطبق بر واقعیت نیست. آنچه میتوانم بگویم این است که این فیلم براساس فضای حاکم بر برخی پروندههای جنایی موجود در دستگاه قضایی ایران در سالهای اخیر ساخته شده است.
وی افزود: مشابه داستانی که ما در فیلم «بیبدن» روایت کردهایم، پیشتر رخ داده و پرونده مفتوحه و یا مختومه بسیاری با سوژه مشابه در این زمینه وجود داشته و دارد. در عین حال اصلا این موضوع را تأیید نمیکنم که فیلم من، درباره یک پرونده واقعی خاص است. بهخصوص که زمینه روایت فیلم ما، بیشتر جنایی و اجتماعی است. به تعبیری ما یک داستان اجتماعی را در بستر یک اتفاق جنایی روایت کردهایم و اصراری نداشتیم که بهطور مستقیم درباره یک پرونده صحبت کنیم.
وی افزود: بالاخره من فیلمی ساختهام و مخاطب هم میتواند روایت آن را به پروندههای واقعی منطبق بداند و هم میتواند به گونهای دیگر به آن نگاه کند. این رویکرد دیگر در اختیار من نیست. آنچه میتوانم به عنوان کارگردان «بیبدن» تأکید کنم این است که آن را بر اساس یک پرونده واقعی نساختهام. قطعا در فرآیند تحقیق و پژوهشی که با کاظم دانشی برای فیلمنامه این فیلم داشتیم، چندین پرونده قضایی واقعی را مطالعه کردیم و به سوژههای متعددی نگاه داشتیم. از این نظر میتوان داستان فیلم را تجمیعی از همه مشاهدات ما از چند پرونده واقعی دانست.
