سینماروزان: آرش سزاوار ترانه سرا، آهنگساز، عکاس و روزنامه نگار ایرانی در ۸۳ سالگی درگذشت.
آرش سزاوار با نام کامل محمدحسن سزاوار خجلی، متولد ۲۴ دی ۱۳۲۲ و کار ترانه سرایی خود را از جوانی شروع کرد.
سزاوار در طی ۶ دهه فعالیت هنری با هنرمندانی همچون پرویز مقصدی، منوچهر و ناصر چشم‌آذر ، امیر آرام ، اریک ارکانت ، ویلیام خنو، حسن شماعی زاده و… همکاری داشته و در معرفی خوانندگانی همچون نلی، فریدون فروغی و شهرام شب پره نقش داشته است.
آرش سزاوار خالق آثار فراوانی بوده و ازجمله ترانه های “نمیاد”( با همکاری گوگوش و حسن شماعی زاده)، “غم تنهایی” و “زندون دل” ( با همکاری فریدون فروغی) ، “عروس نقره پوش”(رامش)، “اومدی”، “دل خوش باور”، “تو که نیستی”، “خیال/قصرطلا”، “اومدی” و “نور و سایه”( با همکاری شهره، امیر آرام و فریدون فرخزاد)، “اسیر” (با صدای آرتوش)، “کی صدا کرد منو” ، “سکه ماه” و “آرزو” (با صدای مرجان) و همچنین آهنگسازی قطعه “قدم رنجه” با خوانندگی نلی و شعری از منصور تهرانی که با تنظیم مجتبی میرزاده ماندگار شده است.
آرش سزاوار منتقد صریح ترانه‌سرایانی مثل ایرج جنتی عطایی و شهیار قنبری هم بود و چپ‌بازی‌های دهه پنجاهی آنها را شماتت میکرد. او اعتقاد داشت: امثال جنتی عطایی و شهیار قنبری از یک طرف ژست وطن پرستی گرفتند ولی بعد از انقلاب، ایران را رها کردند و رفتند بی آن که بگویند پس چه شد آن ادعاهای وطن پرستانه…؟
او با انتقاد از فرصت طلبی اینها بیان داشت: بابک بیات را من معرفی کردم به م.صفار-کارگردان- که برای فیلم “جنگل” یک قطعه بسازد اما نفهمیدم که چطور یکدفعه بیات، ملودی را داد به جنتی عطایی که قطعه جنگل-مرتبط با سیاهکل- را بچسباند به فیلم.
سزاوار گفته بود: آنها با همه‌ی شعارهای ایران ایران، کشور را رها کردند و رفتند اما خودم وطنم را با چنگ و دندان نگه داشتم و بر خاک وطن، بوسه میزنم.
آرش سزاوار دل خوشی از گوگوش هم نداشت و از همان دهه ۵۰ تا این اواخر بارها علیه گوگوش حرف زده بود. او از گوگوش ناراحت بود که چرا در قبل از انقلاب نام او را ذیل نام ترانه سرایان چپ گرا میزند و بعد از انقلاب هم از او گلایه کرده بود که چرا قطعاتی مثل “نمیاد/آسمون ابریه اما دیگه بارون نمیاد” را بدون اجازه وی مرتب اجرا میکند.
