سینماروزان/حامد مظفری: سریال بامداد خمار در حالی فصل دوم خود را به انتها می‌رساند که به غیر از ریزه کاری های داستانی که مرهون توسعه خط اصلی رمان توسط نرگس آبیار است و بامدادخوان‌ها را سورپرایز کرده، هرازگاهی کاراکتر های تازه و متفاوتی ارائه میکند.
در یکی دو قسمت اخیر شاهد حضور مهران احمدی بازیگر باتجربه در نقشی به نام افراسیاب و یادآور شعبان استخوانی هستیم. احمدی گرچه حضور کوتاهی در بامداد خمار دارد ولی تجربیات متعدد از دستیاری و بازیگری تا کارگردانی و… باعث شده نقش را چنان بپرورد که هر لحظه انتظار برگرداندن ورق داستان توسط این شخصیت باشیم.
مهران احمدی از بازیگران خودکنترل است؛ بازیگرانی که خودشان، کار درست را انجام میدهند و به کم قانع نیستند. سالها فعالیت در سینمای نگاتیو باعث شده احمدی کمترین عطشی برای خودنمایی نداشته باشد و در بازنمایی یک لوطی حاشیه‌‌نشین، قبل از همه به خاطرات ماندگار مخاطبان-از علی حاتمی- تکیه کرده و بعد سعی کرده با نگاه و لحنی دوپهلو-که معلوم‌نیست میخواهد بترساند یا راه بیاید- به افراسیاب- نامش هم یادآور حکمران توران و دشمن ایرانیان است/ضدپهلوان در اینجا- شخصیت بدهد.
مهران احمدی پیش از این در کنار محمدحسین قاسمی تهیه‌کننده بامداد خمار، کمدی سیاسی “مصادره”-با قلم متفاوت علی فرقانی- را ساخته بود که نه فقط بهترین تجربه کارگردانی خودش بلکه در کنار “ایران برگر”، “هیچ” و “گشت ارشاد” یکی از برترین کمدی-سیاسی های تاریخ سینمای ایران است و حالا نه تنها ابایی ندارد که نقشی کاملا فرعی را در سریال قاسمی بازی کند بلکه خیلی ساده و براساس اصول کلاسیک-پرهيز از اختراع مجدد چرخ+ابا از اغراق+متکی بر مدل‌های امتحان پس‌داده- شخصیتی میسازد که به‌اندازه‌ی کاراکترهای اصلی، سمپاتی دارد و به غیر از یادآوری شعبان، میتواند رگه‌هایی داشته باشد از پهلوان اکبر بیضایی که همه مرعوب‌ش بودند و خود، مرعوب توهم سیاهی.
افراسیاب، نه شعبان است و نه اکبر و هم شعبان است و هم اکبر.
