درگذشت اکبر عبدی؛ آکتور بی‌‌چفت‌ و بست دوست داشتنی!

سینماروزان: اکبر عبدی بازیگر در ۶۶سالگی درگذشت.

اکبر عبدی آقاباقر زادهٔ شهریور ۱۳۳۹ در تهران-اصالتا اهل روستای آقاباقر اردبیل- از اواخر دهه ۵۰ با نمایش‌های آماتوری فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد.

عبدی از اوایل دهه ۶۰ به تلویزیون رفت و با مجموعه‌های تلویزیونی باز مدرسم دیر شد ، محله بهداشت و محله بروبیا ، در خانه و… شناخته شد و به دنبال آن وارد سینما گشت.

اکبر عبدی با فیلم جنجال بزرگ بازی در سینما را آغاز کرد و پس از آن در فیلم‌های مردی که موش شد، اجاره نشین‌ها، گراند سینما و ای ایران و… توانست قابلیت‌های خود را در نقشهای کمدی ثابت کند و در طول بیش از چهار دهه در ده‌ها فیلم و سریال بازی کرد و در سطحی‌ترین آثار با حضور خود، وزنه‌ای می‌ساخت برای پیگیری اثر.

عبدی با برخی از شناخته‌شده ترین کارگردانان ایرانی و ازجمله داریوش مهرجویی(اجاره نشینها)، ناصر تقوایی(ای ایران)، محسن مخملباف(هنرپیشه)، مسعود جعفری جوزانی(در چشم باد)، مجید جوانمرد(آدم باش)، ایرج قادری(شبکه)، بهروز افخمی(روز فرشته)، ایرج طهماسب(یکی بود یکی نبود)، علی حاتمی(مادر و دلشدگان)، تهمینه میلانی(تسویه حساب)، یدالله صمدی(شوق پرواز)، علیرضا رییسیان(ریحانه)، داوود میرباقری(امام علی، معصومیت از دست رفته، آدم برفی و شاهگوش)، اصغر فرهادی(چشم به راه)، رضا ژیان(مثل آباد و زیر بازارچه ) و… سابقه همکاری داشت.

عبدی یکی دو بار هم بنا بود برای بهرام بیضایی بازی کند که هیچ کدام، نشد. یک بار برای بازی در کمدی “چه کسی رییس را کشت”، کاندیدای نقش اصلی بود ولی با وجود پیش‌تولید، کار به نتیجه نرسید. بعدتر بیضایی از او خواست که در فیلم سگ‌کشی نقش داماد چشم‌چران منتسب- داوود فتحعلی بیگی- را بازی کند و این بار خود عبدی بود که نپذیرفت چون فکر میکرد این پروژه هم به نتیجه نمی‌رسد و نتیجتا امید همایون بود که بجای او برای بیضایی بازی کرد.

اکبر عبدی برای نقش‌آفرینی در فیلمهای مادر -در نقش یک معلول ذهنی-و خوابم می‌آد-در نقش یک پیرزن بذله‌گو-برندهٔ دو جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل جشنواره فجر شده بود. او با ایفای نقش متفاوت یک روحانی در “رسوایی”‘-برگردان اسماعیل دولابی- تا یک قدمی کسب سیمرغ پیش رفت اما درنهایت جایزه را به حمید فرخ نژاد بازیگر فیلم ارگانی استرداد دادند!

نوع چهره عبدی و بازی‌های او به قدری در زمینهٔ کمدی منحصر به‌فرد بود که در هر موقعیتی میتوانست مخاطبان را جذب کند. محبوبیت عبدی همچنان تا لحظه مرگ با او بود‌. عبدی حتی اگر فیلمی بازی نمی‌کرد و فقط به عنوان مهمان در تاک شوها حاضر می‌شد یا فقط ویدئوهای شخصی پر میکرد باز چنان قریحه طنز را چاشنی کار خود می‌نمود که مخاطب لذت ببرد.
بداهه‌های بی‌واهمه‌ی عبدی چه در فیلمها و سریالهایش و چه در برنامه‌های گفتگومحور یکی از عوامل اصلی سمپات شدن او بود‌ و همین بداهه‌های بی‌چفت و بست بود که گهگاه حواشی خاصی را هم برای عبدی رقم میزد…