سینماروزان: محمدهادی کریمی نویسنده و کارگردان سینمای ایران در یادداشتی تفصیلی به مرور اتفاقات اخیر پرداخته است و تحلیل خود را درباره جنگ رمضان ارائه داده؛ تحلیلی مبتنی بر حفظ سلوک علی(ع) و پرهیز از شببه شدن به دشمنان.
متن یادداشت محمدهادی کریمی را بخوانید:
حقیقت ، خواستم از زبان همه ی وطنداران برانگیخته ای که این روزها طیف وسیع و زیبایی از حضور ها ، زیست ها و سلایق را زیر نام نامی ایران به نمایش می گذارند و علیرغم تلاش خالص سازان در سالهای نه چندان دور ، با فردیت های گونه گون، وحدت در عین کثرت را یاد آور می شوند ، رجزی را که مرشد و رهبر نهضت حروفیه ،یکی از قدیمی ترین گروه های مقاومت در ششصد سال پیش علیه فرد متجاوز و متهاجم آن سالها سروده بود، یاد آور شوم که مسلما بنا به دلیلی دیگر در سالهای قبل حتما شنیده اید ، سروده ی فضل الله نعیمی استرآبادی علیه مهاجمی به نام تیمور که به بهانه ی جنگ مقدس و جهاد قصد تهاجم به این سرزمین راداشت، آن رجز اینگونه بود:
خاقان اردودار اگر
از جان نگردد ایل من
صاحبقران عالمم
بر ایل و بر اردو زنم
خیز ای توانگر پیش من
بنشین به زانوی ادب
من پادشاه کشورم
کی پیش تو زانو زنم
من دزد شب رو نیستم
من پهلوان عالمم
من تیغ رویارو زنم !
اما گویا تنها شباهت مهاجم فعلی با یورشگران سابق مثل تیمور و چنگیز و …فقط در سفک خون بیگناهان است و لاغیر.
شوربختانه دشمن حتی در حدی که برایش رجزخواند هم نیست ، نه دلاوری ها و رزمجویی ها و پشتکار مهاجمین قبلی را در میدان دارد و نه حداقل مانند چنگیز که به کتاب قانون خود یاسای چنگیزی پایبند بود ، به چیزی حتی در ظاهر متعهد است ، کاسبی است که چه به نام و چه ننگ دنبال پول است تا آن حد که حتی دست برتر داشتن ایران در کوتاه مدت هم می تواند به دارایی های او بیفزاید چرا که پیش بودن ایران کمک می کند او بر جو ایران هراسی و شیعه هراسی در کشورهای پیرامونی شاخاب پارس ،بیشتر بدمد و جنگی را که به سفارش یا همدستی یک جنایتکار جهانی دیگر علیه ایران راه انداخته، جنگ گروه های مقاومت شیعی علیه دولتها و ملت های اهل تسنن نمایانده و جلوه دهد و با این نعل وارونه پسرانش پهباد و دامادش جنگ افزاری دیگر و باقی اعضای خانواده و حلقه ی اول دوستانش کالای کشنده ی دیگری را به کشورهای تازه تاسیس که در حد یک دولتشهرند تا کشور سرزمینی ، بفروشند ، کما اینکه در این چند روز پسرانش شرکت فروش پهباد تاسیس کرده اند و دامادش هم که کماکان به سوداگری جنگ در منطقه مشغول است.
او بر خلاف اسلاف خود نه اطوارهای میهن پرستانه ی نیکسون را دارد و نه رویاهای پیشتازانه ی تسخیر فضای ریگان و نه حتی عقاید آخرالزمانی بوش پسر که با بمباران بغداد گمان کند به رویاهای صادقه ی اشعیا و حرقیال در بابل ، دارد صورت عینی می دهد ، یک کاسب که حتی از شکست هم می تواند برای حمایتگران مالی حلقه ی اولش پول بسازد و این چیزی نیست که در تاریخ مقاومت این سرزمین در باب مهاجمانش سابقه داشته باشد ، کسی که در جواب تظاهرکنندگان آمریکایی و معترضین به سیاستهای او در داخل کشورش ، در انیمه ای که در شبکه ی اجتماعی اش منتشر کرد ، در قالب یک خلبان جنگنده نجاست بر سر معترضین در کشور خودش می ریزد اساسا بسیار خطرناک می نماید ، چرا که او جز وسپ ها ( سفید های پروتستان بریتیش تبار ) تبار دیگری را از ملت آمریکا به عنوان شهروند قبول ندارد و از میان آنها هم کسانی که اورا دربست قبول کنند ( طرفداران جریان ماگا) و از میان آنها هم پولدارانی که اورا حمایت مالی کرده اند یا در بیزینس هایشان با خانواده ی اوشریک اند و جز اینها باقی مردم بخصوص در آسیا و آفریقا که حشرات الارضند ، جدال و چالش با این دشمن یک خطر بزرگ پیش رو دارد ، جایی که باید درست شبیه به آن عمل کنی اما به دلائل انسانی اخلاقی و دینی نمی توانی ، یعنی همان تحفظی که تا به حال مانع از ساخت سلاح کشتار جمعی توسط ایران شده است ، بزنگاهی که باید در تاریخ یک بار دیگر این گزاره که هرکس در نهایت شبیه دشمنش می شود را اصلاح کنی ، همانطور که علی (ع ) شبیه معاویه نشد و راز ماندگاری و عظمتش در این است.
سوکمندانه، تهاجم نو به این سرزمین کهن بهانه هایی دارد که شاید برای عده ای هنوز در این ساعت و لحظه محل بحث باشد اما بالاخره مهاجم نیت تجاوز و تعدی را همیشه دارد و حتی اگر بهانه ای هم نباشد آنرا می تراشد و می باوراند مانند سلاح های کشتار جمعی عراق و باز ازیاد نبریم حمله ی مغولان به سرزمین ایران بود نه دولت خوارزمشاهیان و اعراب ایران را تصرف کردند نه دولت ساسانی را ، و به یاد داشته باشیم بی‌صفت بودن مهاجم از اصل تهاجم او دردناک‌تر و خطرناک‌تر است، او از مزیت رسوایی که همان از هفت دولت آزاد بودن است به شدت برخوردار است و در این میانه‌ی آشوب و ایلغار که هزار دست آلوده و ملوث گاه با آرایه و گاه بی پیرایه شب و روز به انواع تهاجم مشغولند از یاد نبریم که بنا به نص، دست خداوند بالاترین دستهاست همان دست که بنا به حدیث، با جماعت است.
