سینماروزان: امسال خوشبختانه فیلمهای بدردبخور برای معرفی به اسکار۲۰۲۶ کم نداریم؛ از «پیرپسر» و «زن و بچه» تا «غریزه» فیلمهایی هستند که دور از فضای ارگانیسازی متداول سالهای اخیر تولید شدهاند و می توانند گزینهی معرفی به اسکار باشند…
حامد مظفری منتقد و روزنامهنگار با بیان مطلب فوق روی آنتن رادیوتهران گفت: اینکه چقدر شانس داریم اسکار بگیریم مساله ای دیگر است ولی اینکه به هر حال هر سه گزینه اصلی امسال، آثاری استاندارد و قصهگو هستند که دو تای آنها در اکران داخلی هم موفق بودهاند، جای امیدواری میگذارد…
مدیرمسئول رسانه تحلیلی سینماروزان ادامه داد: شخصا فکر میکنم «پیرپسر» گزینه ی بهتری برای معرفی به اسکار است به یک دلیل عمده و اینکه اکتای براهنی در این فیلم، راه خودش را رفته بدون اینکه بخواهد از کیارستمی و فرهادی و دیگران کپی کند یا دور باطل سینمای جشنوارهپسند را طی کند. به جز این، فیلمش یک حسن پورشیرازی ایدهآل هم دارد که هم توجه داوران جشنواره روتردام را کسب کرده و هم اینکه استانداردهای بازیگری این سالها را که متاسفانه با آفت حضور نابازیگران در نقشهای پابه سن گذاشته روبرو بوده، ارتقا داده و دوباره ثابت کرده که پیر و جوان ندارد؛ سینمای حرفهای، بازیگر حرفهای میخواهد.
این منتقد سینما افزود: موفقیت اکران داخلی «پیرپسر» و اینکه بهزودی رتبهی پرفروشترین فیلم سال را کسب خواهد کرد میتواند پتانسیل مناسبی هم برای اکران خارجی و پخش در کشورهای دیگر برایش فراهم کند.
حامد مظفری تاکید کرد: باید انذار داد که با موفقیت تجاری «پیرپسر» همین حالا که هنوز اکران این فیلم ادامه دارد، زمزمه تولید سه پروژه با همین مایه های طغیان اولاد/وابستگان علیه شرّ واحده-که یکی از سه پروژه، ورژن زنانه طغیان است و یکی هم ورژن کوئیری!- شکل گرفته و هر سه پروژه هم عقبهی مالی پر و پیمانی دارند ولی رک باید بگوییم این داستانپردازی و فضایی که اکتای براهنی خلق کرده همین یک بار جواب میدهد و دوستان فیلمساز بیخود وقت شان را صرف کلک به سرمایهگذار و اغوای او با وعده ی تولید یک پیرپسرِ تازه ننمایند. بهجای کپی از «پیرپسر»، سوژه های بکر و دست نخورده پیدا کنند و تولید حرفهای بیادا را پیشه سازند. کپیکاران اگر اصلا کتاب هم نمیخوانند لااقل مروری کنند بر اخبار حوادث و سعی کنند عجیب ترین ماجراها را به زمینی ترین شکل ممکن بازسازی کنند.
