سینماروزان: وضعیت متناقض پیش‌روی اهالی سینما در روزگار کرونا روزبروز در حال افزایش است. از یک طرف مدام سینماها را به‌خاطر جلوگیری از شیوع کرونا تعطیل میکنند و از طرف دیگر مدیران سینمایی اصرار بی‌سابقه‌ای نشان داده‌اند برای برگزاری جشنواره‌های مختلف.
از یک طرف مدیران سینمایی مدام کمبود بودجه را بهانه عدم کمک به سینماگران بیکار درنتیجه کرونا میکنند و ازطرف دیگر میلیاردها تومان صرف برگزاری جشنواره میکنند.
این تناقضات اسباب ارائه تحلیلی از سوی خبرگزاری اصلاح‌طلب ایسنا و طرح پرسشهایی جدی در این باره شده است.
خبرگزاری ایسنا نوشت: متولیان جشنواره‌های زیرمجموعه‌ی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با تاسی به جشنواره‌ی «ونیز» است که از مدتی پیش، تاکید بر برگزاری به شکل حضوری دارند. هرچند که در برخی اظهار نظر های مسؤولان جشنواره‌های ما آمده که ما به “دنیا” نشان خواهیم داد که کار فرهنگ تعطیل‌بردار نیست، اما معلوم نیست که چرا چراغ راه مدیران فرهنگی ما که می‌خواهیم به دنیا درس بدهیم، شده است تجربه‌ی جشنواره‌ی فیلم ونیز که در حد یک پیامبر در این حوزه برایشان اهمیت یافته است.
این خبرگزاری ادامه داد: به هر حال، همان‌گونه که در دنیا اقتصاد شاخه‌هایی چون سینما با بروز هیولای کرونا به‌شدت تحت تاثیر و تهدید قرار گرفته است، این وضعیت در کشور ما نیز با توجه به فشارهای تحمیلی و شرایط اقتصادی این سال‌ها، دوچندان بوده است و خواهد بود. از سویی، این پرسش هم مانند همیشه مطرح است که آیا آنان که بر برگزاری حضوری جشنواره‌ها، برخلاف تاکیدهای ستاد ملی کرونا اصرار دارند، بیشتر دغدغه‌ی اقتصاد هنر را دارند یا منافع شخصی خود را؛ چرا که همواره در رویدادهای گوناگون، حرف و حدیث‌هایی براساس قراردادهای برون‌سپاری حاصل از برگزاری جشنواره‌ها مطرح بوده است.
ایسنا افزود: حال باید دید که متولیان مدیریت فرهنگی ایران، از سه راه موجود، کدام را انتخاب میکنند؛ تعطیلی مطلق برنامه‌ها، برگزاری حضوری با ریسک بهداشتی بالا یا برگزاری منظم و مهندسی‌شده‌ی آنلاین تا اطلاع ثانوی را؟
این خبرگزاری اصلاح‌طلب تاکید کرد: دیگر اینکه آیا تنها نسخه‌ی آرامش‌بخش یا شفابخش برای حوزه‌هایی چون سینما، تئاتر، موسیقی، نشر و هنرهای تجسمی، نزد مدیریت فرهنگی کشور، تنها برگزاری حضوری رویدادهای سالیانه مثل برگزاری جشنواره‌های متعدد است؟ و آیا وقتی برگزاری رویدادهایی چون جشنواره‌ی فیلم فجر و نمایشگاه کتاب تهران که هر کدام از آنها مشغولیت حدود دو سوم از سال معاونت‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به خود اختصاص می‌دهند، منتفی شود، هیچ ایده‌ی دیگری در مدیریت فرهنگی کشور، با وجود یک لشگر مشاور، مدیر و پرسنل، برای حوزه‌ی فرهنگ و هنر وجود ندارد؟
