سینماروزان/روح‌الله حسینی: فیلم خواب در گونه ی روانکاوانه قابل بررسی است؛ فیلمی که تلاش می کند ذهنیات و درونیات یک آدم معمولی طبقه ی متوسط را روایت کند. شخصیت اصلی فیلم کارمند بایگانی یک اداره است که به ملال ورطه تکرار در زندگی زناشویی و کاری اش رسیده است. وی آدم محبوبی نیست و با توجه به رویکردی که دارد در اداره هم مورد توجه همکارانش قرار ندارد.
فیلم با خواب و رویای این مرد آغاز می شود و مدام در دنیای واقعیت و خیال در رفت و آمد است. بازی موثر و درست رضا عطاران کمک می کند مخاطب با این فضا فاصله نگیرد. پلان بندی درست و فیلم نامه ی مناسب باعث می شود این ریتم جذابیتش را علیرغم تکرارهای مکرر خواب دیدن عطاران حفظ کند.
نکته ی مهم فیلم ارجاعاتی است که به بحث زندگی شخصی این آدم برمیگردد و مشخص است که این کاراکتر ریشه ی سنتی دارد چون با توجه به کنشهایی که دارد مدام یاد روزگاری می‌افتد که یکپارچه معنویت بوده؛ از این جهت که پرداخت کارگردان به شخصیت کاملا هوشمندانه است و کار گل درشت درنیامده، این آدم با توجه به پیشینه اعتقادی‌اش به ورطه ی گناه نمی افتاد.
فیلم خواب با توجه به ساختار منسجم و کشش دراماتیک، جزو فیلم‌های موفق جشنواره فجر۴۴ بوده.
مفهوم تکرار از مباحث جدی در دنیای مدرن است؛ از فیلم عصرجدید چارلی چاپلین تا خواب پاسخ به این پرسش است که انسان برای تکرار آفریده نشده است. این تجربه های گوناگون و تنوع و تکثر است که زندگی را معنا می‌بخشد؛ چیزی که دنیای مدرن از انسانها گرفته است.
در «خواب» زندگی ملال آور یک کارمند اداره را شاهدیم که بیش از سی سال از عمر خود را به یک کار مشخص اختصاص میدهد. زندگی او تبعاتی دارد که کارش را به دارالمجانین میکشاند. دنیا شتابان در حال گذر است و ملال‌ها را یا باید تحمل کرد یا غرق رویا شد؟؟ راه سوم چیست؟ ایجاد تعادل بین واقعیت و رویا؟
فیلم «خواب» نشانگر هوش مانی مقدم کارگردان فیلم اولی آن در بازی با مفاهیم صدها بار تکرار شده زندگی بشری است. حضور امیرحسین حیدری تهيه‌کننده‌ای که هم سابقه مدیریت پخش دارد و هم سابقه سریال‌سازی باعث شده تولید شکل وزین و بقاعده‌ای داشته باشد و از کستینگ تا انتخاب لوکیشن و طراحی صحنه، همه چیز باندازه باشد.
