سینماروزان/روح‌الله حسینی(تهیه‌کننده): بعد از چهل روز جنگ رمضان و اعلام آتش بس دوهفته‌ای، حالا دیگر وقتش است که خانه سینمای جمهوری اسلامی، اول در و دیوار خود را با تصاویر رهبر شهید و پرچم جمهوری اسلامی ایران، منقش کند و بعد هم روسایش به میان مردم بیایند.
این چهل روز که هر چه صبر کردیم خبری از تصویر رهبر شهید آیت الله سیدعلی خامنه‌ای در خانه سینمای جمهوری اسلامی ندیدیم و حتی در مراسم اخیر این نهاد صنفی هیچ تصویری از رهبر یا پرچم مخابره نشد.
اینکه چرا روسای خانه سینما به میان مردم عادی نیامدند و در همان میادین پایتخت حضور به هم نرساندند و ترجیح دادند جدا از مردم وطن‌دوست، شمعی روشن کنند و سخنرانی انجام دهند، پرسش اول است؟
هر دو ساختمان خانه سینما در نزدیکی میدان انقلاب است و می‌شد یکی از این چهل شب، روسا به همراه همفکران در میدان انقلاب حاضر شده و کنار بدنه‌ی جامعه، پرچم ایران را در دست میگرفتند و مرگ بر آمریکا و اسرائیل می‌گفتند.
بسیاری از سینماگران شریف ایران در چهل روز اخیر سعی کردند به نوبه خود دربرابر حملات آمریکا و اسرائیل، صدای ملت باشند و امثال علیرضا داوودنژاد، ابراهیم حاتمی‌کیا، جمال شورجه، مجید مجیدی، مریلا زارعی، احمدرضا درویش، هوشنگ توکلی، فریده سپاه منصور، مجید واشقانی و… باشجاعت از رهبر شهید حرف زدند و ترامپ و نتانیاهو را با صریح‌ترین کلام دشنام دادند. کم نبودند سینماگرانی که کنار مردم در میادین مختلف شهری حاضر شدند تا نشان دهند هنرمند اصیل کنار مردم است.
حالا مطالبه اصلی از روسای خانه سینما آن است که اولا فضای بیرونی و درونی این نهاد را با تصاویر رهبر شهید و البته پرچم ایران، تزیین کنند تا خدای نکرده بدخواهان به گمان نیفتند واهمه از ابطال تابعیت دوم معدودی سینماگر باعث بی‌توجهی به رهبر شهید شده؟ هویت خانه سینما با جمهوری اسلامی گره خورده و این نهاد از خروجی‌های فرهنگی نظام است که اغلب هم مورد حمایت وزارت ارشاد جمهوری اسلامی بوده و الان کمترین کارِ خانه سینما، اول نصب تصویر رهبر شهید و پرچم ایران در این نهاد است.
به جز این خانه سینمای جمهوری اسلامی باید کنار مردم باشد نه اینکه با محفلی کردن یک رویداد ملی و برگزاری جداگانه‌ی شبه‌رویداد در خانه سینما، یادآور فاصله‌گذاری با مردم باشد.
در مثل مناقشه نیست و یادمان نمی‌رود که بعضی از گروهک‌های معاند در ابتدای انقلاب مدام از مردم دوری کرده و در خانه های تیمی می‌پلیکدند و درنهایت از منجلاب اشرف سربرآوردند و اتفاقا یکی از دلایل شکست آنها همین دوری گزینی از مردم کوچه و خیابان و تپیدن به خانه تیمی و بعد پادگان اشرف بود.
فاصله‌گزینی شاید در عالم هنر و روی صحنه بردن یک نمایش یا ساختن یک فیلم شخصی، متداول باشد ولی وقتی دوران جنگ است و بیشتر از هر چیز نیاز داریم به همبستگی ملی، باید این فاصله ها را کم کرد.
آقایان خانه سینما! بردارید این فاصله‌ها را و عکس رهبر شهید را بر دیدگان بگذارید و به میان مردم بیایید. اتفاقا کنار مردم بودن برای رشد هنری‌تان مفیدتر است چون درنهایت فیلمهایی خواهید ساخت متاثر از عین جامعه و نه آنچه درباره‌اش شنیده‌‌اید.
