سینماژورنال: جدایی همایون اسعدیان از شورای پروانه ساخت سبب ساز آن شد که مازیار میری به عنوان عضو جدید شورای پروانه ساخت انتخاب شود.
به گزارش سینماژورنال مازیار میری از جمله چهره های نزدیک به منوچهر محمدی در خانه سینماست که در تابستان سه سال قبل و با نگارش نامه ای به این تهیه کننده حسابی به وی ادای دین کرده و از مخالفان وی تبری جسته بود.
قاعده بر این اساس است که در انتخاب ایشان به عنوان عضو جدید شورای پروانه ساخت نه ارتباطات و دوستیها با فلان تهیه کننده و بهمان فیلمساز که کارنامه فیلمسازی ایشان باشد که مورد توجه قرار گرفته باشد اما..
اما نگاهی به کارنامه کارگردانی مازیار میری یک نکته را بیش از هر چیز دیگر به ذهن متبادر می کند و آن هم سابقه ای است که ایشان در تولید آثار توقیفی دارند.
توقیف فیلم اول و ورشکستگی تهیه کننده
نخستین فیلم میری “قطعه ناتمام” که داستانی درباره آوازخوانی زنان خراسان داشت هیچ گاه مجوز اکران پیدا نکرد و البته تهیه کننده اش محمد قاسمی نیز بواسطه عدم بازگشت مالی دچار شکست سنگینی در سینما شد و برای همیشه عطای این کار را به لقایش بخشید.
به گزارش سینماژورنال “پاداش سکوت” و “کتاب قانون” دو فیلم دیگر میری بودند که به دلیل حساسیت مضمونی مدتی را توقیف بودند و با پاره ای اصلاحات اکران شدند. فیلم اول به دلیل سوژه ملتهبش در زیر سوال بردن ارزشهای دفاع مقدس مشکل ساز شده بود و فیلم دوم بخاطر شوخیهای فراوانی که با مدیران رده بالای مملکتی داشت.
سوءظن+خیانت+مشکلات برآمده از سیاستهای احمدی نژادی
به جز این سه فیلم که در کوتاه یا بلندمدت گرفتار توقیف بودند مازیاری میری سه فیلم دیگر هم ساخته است؛ یکی “به آهستگی” که ماجرای سوء ظن یک کارگر آسیب پذیر اجتماع نسبت به همسرش را روایت می کرد.
دومی “سعادت آباد” که درامی بود کاملا متاثر از سینمای فرهادی درباره خیانتهای پیاپی زوجهای جوان و میانسال نسبت به یکدیگر. البته که این فیلم نیز با اعمال ممیزی و پاره ای اصلاحات روی پرده رفت. تهیه کنندگی این فیلم را همایون اسعدیان برعهده داشت که مازیار میری جایگزین وی در شورای پروانه ساخت شده است!
سومین فیلم هم “حوض نقاشی” بود به تهیه کنندگی منوچهر محمدی درباره مشکلاتی که به دلیل سیاستهای احمدی نژادی(!) برای یک زن و شوهر معلول ذهنی به وجود می آید.
این همه کارگردان امتحان پس داده داریم اما…
البته که میری تجربیات کارگردانی در تلویزیون را هم داشته است اما مطمئنا در انتخاب ایشان به عنوان عضو شورای پروانه ساخت آثار سینمایی بیش از هر چیز تجربیات سینمایی شان مورد توجه بوده است.
سوال اینجاست با وجود تعداد بسیاری از کارگردانان کارکشته و امتحان پس داده در سینمای ایران که سعی کرده اند منطیق بر چارچوبهای ممیزی داخلی فیلم بسازند چرا کارگردانی به شورای پروانه ساخت می رود که در نیمی از کارنامه اش کم یا زیاد با واژه “توقیف” سروکار داشته است؟
