سینماروزان: سخت بود پیش بینی اقبال به فیلم “تهران کنارت” ساخته علی بهراد آن هم در دوران رکود پساجنگ رمضان. فیلمی لوباجت که نه نوید و بهرام و پژمان و عطاران داشت و نه داستانی تابوشکن و صرفا یک عاشقانه ساده اما صمیمی بود از زندگی یک زوج جوان.
ریسک موسسه مهرگان فیلم در پخش این فیلم از آن ریسک هایی بود که پیش‌تر از عامریان‌فیلم در پخش پیرپسر و غریزه، دیده بودیم. ریسک هایی که خوشبختانه از مخاطب پاسخ مثبت گرفت تا سینمای آلترناتیو همچنان زنده بماند.
از اساس هم تبعید سینمای مستقل به گروه‌های کوچک همچون آسمان آبی و هنروتجربه و... اشتباه بود و می بینیم که اصرار بر این اشتباه چگونه باعث مخاطب گریزی شده. فیلمسازی که به اشتباه و برای هنروتجربه فیلم بسازد مانند شناگری است که دست و پای خود را ببندد و بعد بپرد داخل استخر عمیق.
علی بهراد، اکتای براهنی، سیاوش اسعدی و... جاه طلبی پیشه کردند و هرچه ساختند را در اکران آزاد و در پیش چشم تمام مخاطبان گذاشتند و نتیجه هم گرفتند.
تهران‌کنارت اولین فیلم اجتماعی پساجنگ رمضان بود که بدون بریز و بپاش تبلیغاتی، بر مخاطب هدف خود که نسل زد بود تمرکز کرد و مهرگان فیلم-دفتر پخش جوانی که حمیدرضا اسحاقی باتجربه را در راس خود و همراهی محسن غفاری فعال و باانگیزه را با خود دارد- به جای ترس از رقابت با کمدی، در باد فروش بالای کمدی آقای زالو، نخوابید و برای سال۴۰۵ یک فیلم غیرکمدی اما بهروز را روی پرده فرستاد و توانست رقابت کند و بالا بیاید و در زمره پرفروش‌های سال جای گیرد.
علی بهراد قبل از این فیلم تصور را هم ساخته بود ولی در “تهران کنارت” از اله‌مانهای جشنواره‌پسند کم کرد و فاصله خود با مخاطب امروزی را کاهش داد و نتیجه هم گرفت؛ این است رمز پیشروی سینمای آلترناتیو، باید برای مخاطب، فیلم ساخت و در اکران سراسری-چه سینما و چه آنلاین- بخت خود را آزمود.
