درباره سریال “تاکسی” به تهیه‌کنندگی مجید صالحی/ بر چشم خوب رحمت/آخ برم راننده رو…  

سینماروزان/حامد مظفری: در باب خودرو-انسان آثار ایرانی مختلفی بوده و مشهورتر از همه تراژدی‌‌اش-صادق کرده‌ی ناصر تقوایی- و کمدی اش-زرد قناری رخشان بنی اعتماد و خوش رکاب علی شاه حاتمی. در وادی موسیقی قطعه‌ی راننده با ترجیع بند-آخ برم راننده رو/اون کلاچ و دنده رو- با صدای ایرج برای فیلم “جهان پهلوان”(اسماعیل ریاحی) و لب‌خوانی فردین بیشترین ادای دین را دارد به صنف راننده. قطعه ای که بعدتر همین جناب قیصر-که اخیرا به وطن آمد ولی زود برگشت نروژ- با تنظیم کوجی زادوری و کلیپی پر از دخترکان رنگارنگ آن را بازخوانی کرد. آن طرف آب هم که فت و فراوان درباره ارتباط انسان و خودرو ساخته‌اند از راننده تاکسی اسکورسیزی و دوئل اسپیلبرگ تا سری فیلم‌های تاکسی تا نمونه‌های انتزاعی مثل تصادم کراننبرگ و تیتان ژولیو دکورنو .

 

سریال “تاکسی” را مجید صالحی تهیه کرده براساس داستانکهایی که زمانی سروش صحت برای روزنامه اعتماد می‌نوشت. آن داستانکها گهگاه خیلی جذاب بود و در برخی موارد نیز بی‌مزه. مجید صالحی کوشیده بامزه‌ترین داستانکها را استخراج کرده و سریالی بسازد که هرچه هست بازی‌های یکدست و خوبی دارد و به‌‌خصوص محمدرضا صولتی که واقعا گل کاشته و لایق همان ترجیع بند “آخ برم راننده رو…”

 

“تاکسی” یک مزیت دیگر دارد و اینکه اپیزودیک است و با حفظ عنصر تاکسی و راننده، وقایع تازه شرح می‌دهد و وقت مخاطب را بی‌دلیل نمی‌گیرد و می‌شود هر قسمت را هر زمان و هر جا دید و اگر یکی را نبینیم چیزی از دست نداده‌ایم. فلسفی‌بازی سروش صحت و تلاش برای واردات گاو و تخم و مرغ و… همچنان هست و اینکه همچنان جماعتی هستند که برای این بازیگوشی‌های آگاهانه و جهت پرهیز از درغلتیدن به خالتور صحت، تفسیر میتراشند، لابد از بلاهت بقیه(!) است.

مجید صالحی شاید به خاطر جنس کار طنزی که کرده-بیشتر کنار عطاران و مایه های حاشیه ای- فهمیده عین جنس صحت را نمی‌شود به سریال همه‌فهم بدل کرد و برای همین است که در انتخاب بازیگر و به خصوص شخصیت پردازی راه عطاران را پی گرفته و آدم‌هایی را در “تاکسی” می‌بینیم که گرته از تیپ های اجتماعی اند.-مثلا علی مشهدی نماینده تیپ کارگر دل‌داده به روتین یا علی مصفا نماینده تیپ الکی‌خوش هرچه پیش آید خوش آید…

 

صالحی در داستان‌گویی نیز روان و بی ادا پیش رفته و از همان شروع اپیزود معلوم است که او حتی به دنبال پارودی-نظیر قطار ابدی و ریشخند این و آن- نیست و دلش می‌خواهد نوعی جوک‌گویی مینی‌مال را تجربه کند منتها با متریال صحت که قهقهه ساز نیست اما لبخند می‌سازد‌‌. لبخندی که شاید داغ نباشد ولی ولرم است و مصداق “بر چشم خوب رحمت”.

 

حامد مظفری
حامد مظفری