سینماروزان/حامد مظفری: انتشار نظام‌نام تازه اکران و قرار دادن بندی در آن برای اکران خارجی آن هم با زعامت موسسه رسانه‌های تصویری(!) با گفتگوی رییس این موسسه و وعده‌هایش برای اکران فیلم خارجی در همین ماه ابتدایی سال همراه شد.

راه‌اندازی اکران خارجی در برهه فعلی پرسشهایی را به ذهن می‌آورد که اگر تلاش شود برای پاسخگویی به آنها راحتتر می‌توان نتیجه نهایی راه اندازی اکران خارجی را پیش بینی کرد.

اول و دوم. پرسش اصلی زمان راه اندازی اکران خارجی است. امسال سال «حمایت از کالای ایرانی» است و اکران 97 هم امتدادیست از اکران آشفته 96.

همچنان این اعتراض موج عظیم سینماگران به دلیل تبعیض در تخصیص سالن به محصولاتشان در نیمه دوم سال 96 است که در ذهنمان مانده؛ اعتراضاتی که فارغ از دلایل مافیایی و انحصارگرایی خودیها یک دلیل دیگر هم ریشه آنهاست و آن کمبود سالن برای اکران منصفانه همه محصولات سینمایی در کشور.

چرا در سال حمایت از کالای ایرانی آقایان مدیر دولتی سینما بحث اکران خارجی را درپیش گرفته اند؟ چرا راه اندازی اکران خارجی درست بعد از بلبشوی اکران96 صورت گرفته؟ آیا بهتر نبود ابتدا فضایی عادلانه برای اکران همین محصولات داخلی را فراهم میکردند و بعد به سراغ اکران خارجی می رفتند؟

سوم. اینکه در نظام نامه تازه اکران بر این امر تأکید شده که عایدی اکران خارجی صرف کمک به هزینه‌های درمان سینماگران می‌شود بهانه ای خنده‌دار برای راه اندازی اکران خارجی نیست؟

همه ساله بخش دولتی سینما بودجه‌ای هنگفت و میلیاردی را به خانه سینما تزریق می‌کند؛ چرا به جای راه‌اندازی اکران خارجی به بهانه کمک به درمان سینماگران، نظارتی دقیق نمی‌شود بر آن که بودجه‌های خانه سینما صرف الویتهای اصلی صنف که یکی‌اش راه‌اندازی بیمه درمانی جامع برای سینماگران است بشود و نه برپایی جشنهایی بیهوده و بدون فایده برای کف صنف؟

چهارم. جالب است که طرفداران اکران خارجی آن را مقوله‌ای در جهت کاهش انحصار سینمای بی‌کیفیت ایرانی می‌دانند اما زعامت راه‌اندازی اکران خارجی به موسسه رسانه‌های تصویری از زیرمجموعه های سازمان سینمایی واگذار شده!

اگر واقعا بناست انحصار برچیده شود چرا انحصاری تازه و این بار از طریق موسسه رسانه های تصویری شکل می‌گیرد؟ رییس موسسه رسانه‌های تصویری اگر بتواند الویتهای مهم حیطه کاری خویش که یکی‌‎اش مقابله با قاچاق روزافزون محصولات خانگی در فضای مجازی است را رفع کند هنر کرده است!

اینکه در روزهایی که همچنان تاراج محصولات خانگی در فضای مجازی را به نظاره نشسته‌ایم رییس موسسه رسانه های تصویری که دبیر کمیته صیانت از محصولات فرهنگی هم هست میشود مسئول راه اندازی اکران خارجی چه معنایی دارد؟

پنجم. پیش از این و در دهه گذشته زعامت فارابی در اکران خارجی را شاهد بودیم؛ زعامتی که باعث نضج یافتن نوعی دلالی بودجه‌خوار از کانال افرادی همچون شین.الف برای خرید فیلمهای خارجی از واسطه‌های دست سوم و چهارم شد! چه تضمینی وجود دارد که با قرارگیری رسانه‌های تصویری به جای فارابی به عنوان مجری اکران خارجی باز همین واسطه‌گری در دریافت بودجه صورت نگیرد؟

با کدام دستاورد موسسه رسانه‌های تصویری شده است مجری اکران خارجی؟ مدیرعامل این نهاد کدام تجربه را نه فقط در اکران خارجی که اصلا در مقوله پخش داشته است؟

ششم. آیا کسی تاکنون به این مقوله فکر کرده است که چرا برخی مدیران ارگانها و گروههای دولتی بودجه‌خوار طرفدار اکران خارجی شده‌اند؟

آیا کسی می‌داند چرا یک سیاهی‌لشکر سابق که به لطف داییش وارد سینما شده و به ناگاه در روزگار رییس معزول سینما تبدیل شد به رییس یک گروه ایزوله سینمایی بودجه‌خوار و کم‌مخاطب، مدام سنگ اکران خارجی را به سینه می‌زند؟

اکران مقوله‌ایست در ارتباط مستقیم با مخاطب و برنامه‌ریزی برای هر نوع اکرانی از مسیر توجه به خواسته‌های مخاطبان است که به سرانجام نیکو می‌رسد. آیا مشاوره‌های آنها که حتی تجربه دستفروشی در بخش خصوصی را ندارند و به واسطه ارتباطات فامیلی وارد این نهاد و آن ارگان شده‌اند و بودجه‌های عمومی را به باد داده‌اند کمکی به بهبود اوضاع اکران خواهد کرد؟

سینما

سینماروزان: انتشار فهرست تسهیلاتی که در فاصله زمانی 90 تا 96 از طریق فارابی در اختیار سینماگران قرار گرفته در کنار تحلیلهایی مختلف که سینماروزان پیشتاز ارائه آنهاست(اینجا را بخوانید) واقعیات تکان دهنده ای را هم پیش رو می گذارد.

از جمله این واقعیات آن است که 27 تهیه‌کننده که نمیدانیم باید آنها را نورچشمی خطاب کنیم یا نظرکرده بیش از 47میلیارد از بودجه های فارابی را به خود اختصاص داده اند.

بی حرف اضافه با این سینماگران ویژه آشنا شوید:

–تقی علیقلی زاده: 10میلیارد و 100میلیون برای «رستاخیز»احمدرضا درویش(اکران نشده)+400میلیون برای «کارواجار»(اکران نشده)

–منوچهر محمدی: یک میلیارد و 275 میلیون برای «امکان مینا»ی کمال تبریزی+300میلیون برای «اکسیدان»+ 100میلیون برای «بوسیدن روی ماه»+80میلیون برای «فرشته ها با هم میآیند»

–وحید نیکخواه آزاد: 650میلیون برای «گنجشکک اشی مشی»(بدون اکران به شبکه خانگی عرضه شد!)+600میلیون برای «فرزندخوانده»(اکران نشده)+150میلیون برای «یک کیلو و 21گرم»(اکران نشده)

–سعید سعدی: یک میلیارد و 241 میلیون برای «اینجا شهر دیگریست»احمدرضا گرشاسبی+ 630 میلیون برای «بوف کور»احمدرضا معتمدی(اکران نشده)+500میلیون برای «دریاچه ماهی»

–احمدرضا گرشاسبی: 100میلیون برای «راه بی بازگشت»(تولیدنشده)+یک میلیارد و 241 میلیون برای «اینجا شهر دیگریست» به تهیه کنندگی سعید سعدی

–محمدحسین قاسمی: 1میلیارد برای «نفس»+560میلیون برای «آبجی»(اکران نشده)

–بیتا منصوری(همسر ابوالحسن داوودی):840میلیون برای «رخ دیوانه»+ 110میلیون برای «زادبوم»

سعید ملکان: یک میلیارد و 540میلیون برای «ویلاییها»+ 350میلیون برای «در سکوت»(اکران نشده)+270 میلیون برای «برادرم خسرو»+ 130میلیون برای «آسمان زرد کم عمق»

–مهدی کریمی: 6میلیارد و 128میلیون برای «چ»ابراهیم حاتمی کیا+400میلیون «روزی روزگاری افغانستان»(اکران نشده)+17.2 میلیون برای مستند «خواب ابراهیم»

–منیژه حکمت: 350میلیون برای «خماری»

–رضا(سعید) هاشمی: 600میلیون برای «تتل و راز صندوقچه»+300میلیون برای «سال تحویل»(تولید نشده)

–محمد پیرهادی: یک میلیارد برای «روباه»بهروز افخمی

–جعفری جوزانی: یک میلیارد و 230میلیون برای «حکایت عاشقی»+ 500میلیون برای «ایران برگر»+220میلیون برای «در چشم باد»

–ناصر رفایی: 545میلیون برای «فرمول سیزده»(اکران نشده)+ 92میلیون برای «چتر سبز»(اکران نشده)

–محمدحسن نجم: 536میلیون برای «بچگیتو فراموش نکن»+450میلیون برای «تراژدی»

–-امیر سماواتی: 522میلیون برای «دربند»+350میلیون برای «حاج علی آقا»(تولیدنشده)+ 140میلیون برای «با دیگران»

–محمد خزاعی: یک میلیارد برای «امپراطور جهنم»(اکران نشده)

–علیرضا جلالی: یک میلیارد و 280میلیون برای «ماهورا»(اکران نشده)+70میلیون برای «پایان خدمت»

–محمود رضوی: 640میلیون برای «خانه ای در خیابان چهل و یکم»+450میلیون برای «ماجرای نیمروز»

–همایون اسعدیان: 550میلیون برای «یک روز بخصوص»+150میلیون برای «بوفالو»

–محمد احمدی: 800 میلیون برای «گهواره ای برای مادر»+535میلیون برای «جنجال در عروسی»+450میلیون برای «رقص پا»+ 450میلیون برای «به دنیا آمدن»(اکران نشده)+45میلیون برای «دو ساعت بعد مهرآباد»+40میلیون برای «آزمایشگاه»

–مهرداد فرید: 650 میلیون برای «دعوتنامه»+250میلیون برای «بن بست وثوق»(اکران نشده)+ 100میلیون برای «بیتابی بیتا»

–اکبر ثقفی: 560میلیون برای «همه چیز برای فروش»+490 میلیون برای «مردی که اسب شد»+420میلیون برای «روسی»(اکران نشده)

–جواد نوروزبیگی: 750 میلیون برای «مروارید»+500میلیون برای «ربوده شده»+300میلیون برای «جاودانگی»+ 100 میلیون برای «من و زیبا»+85میلیون برای «اعترافات ذهن خطرناک من»

–وحید موسائیان: 2میلیارد و 377 میلیون برای «فرزند چهارم»+200میلیون برای «وقتی برگشتم»

–علی رویین تن: 360میلیون برای «قلب سفید قاصدکها»(کم مخاطب ترین فیلم تاریخ سینمای ایران)+ 360میلیون برای «باغ بهشت»(اکران نشده)

–محمدرضا عرب: 700میلیون برای «پری دریایی»(اکران نشده)

سینماروزان: بعد از افشای بودجه های حدودا 20میلیاردی که صرف جشنواره های ملی و بین الملل سی و پنجم فجر شده بود، مقامات سازمان سینمایی دست به کار شدند و بودجه جشنواره سی و ششم که حدود 5 میلیارد بود را اطلاع رسانی کردند.

به گزارش سینماروزان در شرایطی که انتظار بعدی از مقامات سازمان سینمایی ارائه گزارش درباره چگونگی هزینه‌کرد آن 20میلیارد و این 5میلیارد است علیرضا تابش مدیرعامل فارابی پیشقدم شفاف‌سازی درباره ریزهزینه هایی شده که طی شش سال اخیر به پروژه های مختلف پرداخت شده است.

برای دیدن فهرست کامل کمکهای فارابی که از کمتر از 100 میلیون تا بیش از 10میلیارد را شامل میشود اینجا را ببینید.

سینماروزان شگفتی‌های کمکهای اهدایی فارابی به پروژه های مختلف را مرور کرده است:

–اعطای بیش از 10میلیارد بابت فقط 35درصد «رستاخیز»

— اعطای 6میلیارد و خرده‌ای به «چ»حاتمی‌کیا

–کمکهای میلیاردی به «روباه» و «امکان مینا»ی افخمی 

–کمکهای بیش از 2میلیاردی به «فرزند چهارم» و «عقاب صحرا»

–اعطای بیش از یک و نیم میلیارد به «ویلاییها»

–اعطای 2میلیارد فقط بابت 33درصد از بودجه فیلم 3ارگانی «سرو زیر آب»!!!

–کمکهای میلیاردی سنگین به «امپراطور جهنم» و «ماهورا»

–از اعطای میلیاردی به «نفس»محمدحسین قاسمی که حمایت نورتابانِ بنیاد مستضعفان را هم داشت تا اعطای بیش از نیم میلیارد به «آبجی»محمدحسین قاسمی که بعد از دو سال هنوز اکران هم نشده!

–تسهیلات میلیاردی به «یک روز بخصوص» و «سارا و آیدا» با حضور همایون اسعدیان!

–اعطای یک میلیاردی به «عملیات مهدکودک»ساخته فرزاد اژدری از همکاران فارابی!!

–اعطای میلیاردی به فیلمنامه «جنوب از شمال شرقی» که هنوز تولید نشده!

–کمک بیش از 800میلیونی به «سمفونی نهم»محمدرضا هنرمند

–تخصیص 800 میلیونی به فیلم شکست‌خورده «گهواره‌ای برای مادر»

–از کمک حدودا نیم میلیاردی به فیلم کم‌فروش «تراژدی»آزیتا موگویی تا تسهیلات 700میلیونی به «تگرگ و آفتاب» متعلق به همسر موگویی!

–کمک 700 میلیونی به «دختر»میرکریمی که حمایت حوزه را هم داشت

–اعطای بیش از 700 میلیون به دو فیلم علی رویین‌تن که یکی‌اش با نام «باغ بهشت» هرگز اکران نشد و دومی با نام «قلب سفید قاصدکها» عنوان کم‌مخاطب‌ترین فیلم تاریخ سینما را به دست آورد!!!

–تسهیلات بیش از 600میلیونی به «خانه ای در خیابان چهل و یکم» متعلق به تهیه‌کننده مطبوع شهردار سابق

–کمک نیم میلیاردی به فیلم شکست‌خورده «دریاچه ماهی»

–کمک 600 میلیونی به «بوف کور»احمدرضا معتمدی که معلوم نیست چرا اکران نشده

–کمک حدود نیم میلیارد به «فصل نرگس» متعلق به آقازاده عارف

–تسهیلات نیم میلیاردی به «مردی که اسب شد» که حتی در هنروتجربه هم مخاطب چندانی نداشت!!

–کمک 840میلیونی به «رخ دیوانه»ابوالحسن داوودی

–کمکهای نیم میلیاردی به فیلم شکست‌خورده«ربوده شده» و«خاله قورباغه»فرشته طائرپور

–تسهیلات نیم میلیاردی به فیلم توقیفی «کاناپه»

–اعطای کمک 420میلیونی به فیلم تازه اکبر ثقفی که هیچ کدام از آثار اخیرش گیشه موفقی نداشته

–تخصیص بیش از نیم میلیارد به «گنجشکک اشی‌مشی»وحید نیکخواه‌آزاد که بدون اکران به شبکه خانگی آمد! نیکخواه آزاد برای فیلمی دیگر به نام «فرزندخوانده» هم 600میلیون تسهیلات فارابی را داشت!!

سینماروزان/میثم اسماعیلی: درهم، بی‌نظم، در آستانه اضمحلال، پرخاشگر، عصبی، ناتوان در تعریف وضع موجود، ناتوان در پیدا کردن راه حل معقول و… اینها تنها نمونه‌هایی از تصویر سینمای ایران در سال پیش‌روست به گواه آنچه در گزارش مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری آمده است، مرکزی که قاعدتا نزدیک رئیس‌جمهور و وزیر ارشاد و رئیس سازمان سینمایی است و عجیب است که اینچنین تند و تلخ به جشنواره تاخته باشد. گزارش تندی که تا امروز معترض‌ترین منتقدان دولت و سازمان سینمایی هم شبیه آن را ارائه نداده‌اند حتی با شدت و تندی چند برابر کمتر!

به گزارش سینماروزان و به نقل از روزنامه «جام جم» گزارشی که چندی پیش منتشر شد و روایتی تلخ از وضعیت سینمای ایران در جشنواره فیلم فجر دارد، روایتی عاری از هر گونه امید به مفاهیم مهمی همچون جامعه، زنان،‌ خانواده، هویت، اخلاق و دین.

کارشناسان مرکز استراتژیک ریاست جمهوری قرار بود در این گزارش پاسخی داشته باشند به این‌که فیلم‌های جشنواره فجر 96 چه تصویری درباره کشور ایران عرضه می‌دارند و فیلمسازان چه ذهنیت و تصویری درباره مسائل و وضعیت فعلی کشور دارند؟ پاسخی که به واسطه آن حتما می‌توانستند به این نکته پی ببرند که تصویرِ ترسیم شده از «ایرانِ 96»، نسبت به آنچه که در واقع هست، تصویری زشت‌تر است یا زیباتر؟

گزارش منتشر شده پس از مشاهده و تحلیل 22 فیلم جشنواره سی و ششم فیلم فجر توسط گروه پژوهشی مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری ذیل مفاهیم 13گانه‌ای همچون جامعه، خانواده، انسان، زنان، تکنیک و تکنولوژی، آینده و امید، تقابل نسلی، قانون، عقلانیت و پیشرفت، اخلاق، امنیت و آزادی، هویت ملی، آسیب‌ها و مسائل اجتماعی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

هرچند بررسی فیلم‌های بخش مسابقه سینمای ایران در جشنواره سی و ششم، شاید تصویر کامل و جامعی از کارنامه سینمای ایران در یک‌سال اخیر را ارائه نکند، اما بی‌شک سینمای موردنظر و حمایت سیاستگذاران سینمای ایران را نشان می‌دهد.

جالب این‌که در سال‌های متمادی، سیاست‌گذاران سینمای ایران برنامه‌ها و سیاست‌های خود را از طریق جشنواره فیلم اعلام کرده و جشنواره را محملی برای بررسی کارنامه یک‌سال فعالیت سینمای ایران تلقی کرده‌اند. از سوی دیگر سینما را همواره آینه تمام‌نمای جامعه می‌دانند. آن‌طور که گزارش مرکز بررسی‌های استراتژیک درباره وضعیت سینمای ایران در سال پیش رو نشان می‌دهد نباید چندان امیدی به جامعه پیش رو که دولتش نزدیک به طیف گزارش‌دهنده است را داشت! جالب‌تر این‌که به باور کارشناسان این مرکز گزارش منتشر شده نمایانگر «تصویر ایران» در «ذهن هنرمندان»، در سال پنجم فعالیت دولت تدبیر و امید است. آیا با این اوصاف می‌توان نتیجه گرفت حاصل پنج سال فعالیت این دولت در حوزه سینما به گواه نتایج کارشناسان این دولت چگونه بوده است؟

کارشناسان مرکز بررسی‌های استراتژیک چه کسانی‌اند؟

در سایت مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری نام 17 کارشناس به چشم می‌خورد. از حسام‌الدین آشنا، مشاور رئیس‌جمهور که به‌عنوان رئیس مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری گرفته تا افرادی نظیر مهدی آهویی، پژوهشگر ایرانی حوزه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، سلیمان پاک سرشت جامعه‌شناس و عضو شورای علمی پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری، شهربانو تاجبخش استاد مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس و مشاور مسائل ضدتروریسم سازمان ملل در آسیای مرکزی، جعفر توفیقی مشاور عالی پیشین وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران، محمد فاضلی جامعه‌شناس و استادیار دانشگاه شهیدبهشتی، عباس ملکی دکترای مدیریت استراتژیک و دانشیار سیاست‌گذاری انرژی در دانشگاه صنعتی شریف و دکتر مجید تفرشی تاریخ نگار، صنعت‌پژوه ایرانی مقیم لندن و پژوهشگر در آرشیو ملی بریتانیا حضور دارند.

جامعه؛ در غیاب امید

به باور کارشناسان مرکز استراتژیک ریاست‌جمهوری تصویر جامعه ایران در مجموع فیلم‌های جشنواره فجر 96، «تصویرِ جامعه‌ای درهم، بی‌نظم، در آستانه اضمحلال است و در آن تضاد طبقاتی به بیانی سطحی ارائه شده‌است؛ جامعه‌ای که هیچ نشانه‌ای از گذشته افتخارآمیز ندارد، زمان حال در آن به حالت تعلیق درآمده است و آتیه روشنی از خلال فیلم‌ها برای آن ترسیم نمی‌شود. تلاش‌ها در تصاویر ارائه شده روی پرده سینمای جشنواره سی‌وششم به هم‌افزایی امیدبخشی راه نمی‌برد؛ چنین وضعیتی در غالب فیلم‌های به نمایش درآمده بارز و برجسته است.» این گزارش برای نشانه‌های این نتایج مصداق‌هایی هم دارد. تنش دائمی زن و شوهر در فیلم «اتاق تاریک» ساخته روح‌ا… حجازی و رابطه‌ای آشفته، پرخاشگرانه و عاری از احترام و اعتماد در این فیلم نمونه‌ای از نتایج این گزارش است. استهزای طبقات فرودست در فیلم «دارکوب» بهروز شعیبی و تصاویری غیرقابل باور از جامعه‌ای درگیر در مناسبات نابرابر در فیلم «امیر» ساخته نیما اقلیما مثال‌های گل‌درشت گزارش منتشر شده از مفهوم خانواده در فیلم‌های جشنواره است. در مجموع، تصویر جامعه ایران در فیلم‌های فجر 96 به باور این کارشناسان نشان‌دهنده غیابِ «آرامش، امید، پیشرفت و رویا‌پردازی» است و «مهاجرت» نوعی پاسخ به غیابِ آن چیزی است که در ایران دست‌یافتنی ترسیم نمی‌شود.

انسان؛ در جستجوی خوشحالی

منظور از انسان، شخصیت‌هایی هستند که مولفه‌های قهرمان را ندارند بلکه به شخصیت‌های اصلی و فرعی فیلم‌ها اشاره دارد که ابرقهرمان نیستند. اگر این تعریف را بپذیریم آن‌طور که گزارش منتشر شده نشان می‌دهد «در فیلم‌های جشنواره سی و ششم انسانِ راضی و خوشحال، نادر است. شخصیت‌های فیلم‌ها، هیچ‌یک انسانی «پذیرفتنی» نیستند که بتوانند تبدیل به الگو شوند؛ انسان‌های معقول و معمولی که ما به عنوان تماشاگران بتوانیم خود را در جایگاه آنها بگذاریم. یعنی، انسانی که حداقل یک ارزش در او تبلور پیدا کرده باشد، قابل مشاهده نیست.» بنابراین، همان‌گونه که انسانِ ناراضی ناخوش احوالِ بی‌آینده و ناامید، نمی‌تواند در خود تعادل برقرار کند، جامعه برآمده از چنین انسان‌هایی نیز هیچ‌گاه نمی‌تواند به تعادل برسد. میل به فرار یکی از مصداق‌های نتایج این گزاره است؛ مثال‌هایش هم فراوان. پناه بردن فرید فیلم «شعله‌ور» به روستاهای سیستان و بلوچستان و البته چاره کار غزل در فیلم «امیر» برای مهاجرت به کانادا نمونه‌هایی از این میل به فرار است. ضمن این‌که این نارضایتی انسان‌های تصویرشده، منجر به عدم وفاداری آنان به خانواده‌هایشان می‌شود.

گسست نسلی؛ نگاهی سطحی

تکلیف سینمای ایران در این حوزه بیش از پیش معلوم است چرا که به باور کارشناسان این مرکز مفهومی به نام گسست نسلی با مفهوم دیگری به نام تفاوت نسلی اشتباه گرفته شده است. شاهد این مدعا کاستن بحث مهمی به نام گسست نسلی به تعارض والدین با فرزندان است. اما با همه این تفاسیر نظر کارشناسان در این حوزه بر این است که «گسست نسلی در ایران به گونه‌ای تصویر شده است که گویی فقط جامعه ایران درگیر این مساله است و این در حالی که است تفاوت نسلی امری طبیعی و نشانگر تحرک اجتماعی است.» چنین برخورد سطحی با مساله گسست نسلی را می‌توان در فیلم‌هایی مثل لاتاری، چهارراه استانبول، به وقت شام، جشن دلتنگی و امیر مشاهده کرد که در همه آنها، از قضا، نسل قبل به دلیل گسست نسلی استیضاح می‌شود.

خانواده؛ تنش بی‌انتها

آن‌طور که گزارش منتشر شده نشان می‌دهد «تصویر خانواده در فیلم‌های جشنواره سی و ششم، تصویری ناقص، در حال اضمحلال و با صورتی غیرطبیعی است» و این در حالی است که مطالعات تجربی در حوزه جامعه‌شناسی خانواده چنین تصویری از خانواده ایرانی به دست نمی‌دهد. به باور کارشناسان این مرکز « بدون اغراق، در هیچ فیلمی خانواده‌ای کامل و بسامان تصویر نمی‌شود. ایراد بارز در فیلم‌های جشنواره سی‌وششم این است که گره‌ها و بحران‌های خانوادگی در انتهای فیلم سامان نمی‌یابند. خانواده دوباره در صورت و شکلی بهبودیافته یا باتجربه‌تر از قبل بازسازی نمی‌شود و خانواده با بروز بحران از هم می‌پاشد.» در مورد مفهوم خانواده در سینمای فجر امسال هم مصداق‌های فراوانی وجود دارد. «چهارراه استانبول»، «مصادره»، «جشن دلتنگی»، «لاتاری»، «امیر»، «دارکوب»، «اتاق تاریک»، «شعله‌ور»، «عرق سرد» و… نمونه‌هایی از نمایش خانواده‌های پراکنده، غیرمنسجم و از هم‌پاشیده است. در جمع‌بندی تصویر خانواده در فیلم‌های فجر 96، بر اساس گزارش مرکز استراتژیک ریاست جمهوری باید از تنشی دائمی سخن گفت که هیچ‌گاه از نقطه ناسازگاری به سازگاری نمی‌رسد. به عبارت دیگر، تنش خانواده‌ها، نافرجام و بی‌انتها است.

امید؛ مرثیه‌ای بر یک رویا

آن‌طور که گزارش منتشر شده نشان می‌دهد «مجموع فیلم‌های جشنواره فجر 96 فاقد رویا و فانتزی هستند. در این فیلم‌ها اغلب شاهد آسیب‌ها و مسائل اجتماعی هستیم که در سبک و سیاقی عریان و در قالب نوعی رئالیسم بسیار تلخ، کور و بی‌انتها ارائه شده‌اند. در دل این رئالیسم خام، چندان آینده روشنی ترسیم نمی‌شود.» آن‌طور که کارشناسان این مرکز معتقدند این فیلم‌های جشنواره فجر فاقد افق هستند و بی‌آیندگی، ناامیدی و دنیای بدون فانتزی و رویا، بر فیلم‌های مشاهده شده در جشنواره 96 چیره است.

دین؛ اخلاقی که دیده نمی‌شود

حضور اندک مناسک و نمادهای دینی از دیگر ایرادهای جشنواره فیلم فجر به گواه گزارش منتشر شده است. آنها معتقدند «دین پشتوانه اخلاق اجتماعی نیست و در استدلال‌ها، نظام‌های گفتمانی و… اساسا حضور دین دیده نمی‌شود.» فیلم لاتاری ساخته محمد‌حسین مهدویان مثال این بخش در این گزارش است. در این فیلم، ایراد گرفتن امیرعلی از آرایش و پوشش نوشین و نیز تلاش امیرعلی برای انتقام‌گیری، بدون پشتوانه دینی است. به عبارت دیگر، توجیه کننده رفتار و استدلال‌ها نه نظام ارزشی دینی یا حتی نوعی اخلاق سکولار، بلکه تنها عقل متوسط رایج است.

دیگر مفاهیم

گزارش منتشر شده حوزه‌های دیگری در سینمای ایران را هم آسیب‌شناسی کرده است. تکنیک و تکنولوژی یکی از آنهاست. کارشناسان این مرکز بر این باورند که به دلیل تکیه زیاد به تکنولوژی، ممکن است برخی مفاهیم ارزشی مورد اغفال قرار گیرد و «تکنیک‌ها» جایگزین «ارزش‌ها و عواطف» شود. «امنیت و آزادی» دیگر موضوع این گزارش است که حکایت از این دارد که در فیلم‌های بخش مسابقه جشنواره فجر 96، مفهوم آزادی بیش از هر چیزی به «آزادی اجتماعی» محدود شده است. «هویت ملی»‌ دیگر موضوع مورد بررسی در فیلم‌های جشنواره امسال است. موضوعی که کارشناسان مرکز استراتژیک معتقدند عدم وجود نوعی تعلق ملی، جلوه‌ای در غیاب چنین «ما»ی جمعی و ملی است. و بالاخره موضوع «آسیب‌های اجتماعی» است که مورد بررسی کارشناسان این مرکز قرار گرفته است. در این موضوع هم آن‌طور که گزارش منتشر شده نشان می‌دهد سینمای جشنواره سی و ششم، سینمای «جامعه آسیب‌زده» است. آسیب‌های اجتماعی بیش از هر چیزی در مرکز روایت‌ها قرار دارند. اما در عین حال، راه‌ها و روش‌های مناسب، مقبول و اجتماع پذیرفته‌شده‌ای برای مواجهه با آسیب‌های اجتماعی به مخاطب ارائه نمی‌شود.

زنان؛مادرانِ فراموشی

اهمیت موضوع زنان آنقدر بوده است که جایگاه زنان در سینمای ایران سال 96 را زیر مجموعه‌ای از مفهوم خانواده ندانند و کارشناسان این مرکز به بررسی جداگانه بپردازند. آن‌طور که در این گزارش می‌توان دید « تصویر زنان در عموم فیلم‌های جشنواره سی و ششم، تصویر افرادی پرخاشگر و عصبانی است. دختران نیز در چارچوب‌های مردسالارانه، قربانی غرور، تعصب، کامیابی و جبران ناکامی مردان تصویر شده‌اند.» آن‌طور که این گزارش حکایت دارد چندان امیدی به نمایش مادران در فیلم‌های جشنواره هم نباید داشت چرا که در بخشی از این گزارش آمده است «به لحاظ پذیرش نقش، مفهوم مادری در زنان تصویر شده فیلم‌ها بسیار کمرنگ است. ناتوانی در مدیریت خانواده و فرزندان، ضعف در برقراری ارتباط عاطفی و احساسی با اعضای خانواده و انفعال در پیشبرد داستان فیلم‌ها از جمله ویژگی‌های مادران تصویر شده در این فیلم‌ها است.» مثال‌ها در این مورد هم فراوان است. کاستن نقش مادرانگی به تولید مثل در فیلم «خجالت نکش» ساخته رضا مقصودی و حضور مادری بدخلق، بددهن و پرخاشگر که کسی به حرف او توجه نمی‌کند در فیلم «مغزهای کوچک زنگ‌زده» هومن سیدی نمونه‌های دم دستی از این موارد هستند. به اعتقاد کارشناسان مرکز استراتژیک ریاست جمهوری حضور زنان به عنوان شخصیت‌های اصلی در فیلم‌های امسال نیز کمرنگ بود و این موضوع حتی در انتخاب نامزدهای بهترین بازیگر زن نیز اثرگذار بود.

قانون؛ سینمای قانون‌گریز

قانون به نظر کارشناسان این مرکز نه در متن که همواره در حاشیه است. به گواه گزارش منتشر شده در فیلم‌های جشنواره امسال «قانون، گره‌گشا و حلال مشکلات شخصیت‌های فیلم‌ها نیست. تنها در فیلم جاده قدیم، قانون صرفا محترم شمرده می‌شود و در فیلم عرق سرد تلاش‌ها معطوف به تغییر یک قانون ناعادلانه است. در سایر فیلم‌ها به دلیل در حاشیه بودن قانون و یا ناکارآمدی آن، شخصیت‌های فیلم‌ها، شخصا به دنبال حل مشکلات می‌روند.» انتقام‌گیری در «لاتاری»، برخورد نامناسب با اسماعیل در فیلم «مصادره» و فریب پلیس به عنوان نماینده قانون در فیلم «سوءتفاهم» نمونه‌هایی از ناکارآمدی و در حاشیه بودن قانون را در این فیلم‌ها بازنمایی می‌کند.

پیشرفت؛ فیلم‌های بی مساله

پیشرفت در حالی یکی از شعارهای اصلی دولت دوازدهم بوده است که گزارش منتشر‌شده از سوی نهاد وابسته به این دولت نشان می‌دهد در مجموع فیلم‌های بخش مسابقه جشنواره فجر 96، «اساسا پرسشی از توسعه و پیشرفت در آنها مطرح نمی‌شود» . نتایج حاصل از بررسی موضوع پیشرفت در سینمای ایران نشان از «بی‌مساله» بودن فیلم‌های جشنواره فیلم فجر 96 در مواجهه با اقتصاد سیاسی ایران معاصر است. به باور کارشناسان مرکز استراتژیک ریاست جمهوری جامعه تصویر شده در فیلم‌های امسال، جامعه‌ای ایستا، بدون پیشرفت و فاقد الگوهای عقلانی لازم برای نیل به آینده روشن است.

سینماروزان: در آستانه نوروز به سر می بریم و هنوز خانه سینما به عنوان مهمترین نهاد صنفی سینمای ایران هیچ هدیه نوروزی را میان بدنه صنف توزیع نکرده و همین عاملی شده بر گلایه‌های گاه و بیگاه سینماگرانی که سالهاست عضو این صنف هستند و هر سال حق عضویت هم میدهند اما دریغ از حتی تعلق گیری یک سبدکالای ساده میان شان در مناسبتی همچون نوروز.

به تازگی روزنامه اصولگرای «کیهان» با طرح ادعاهایی درباره کمکهای دولتی سالیان اخیر به این نهاد صنفی از مسئولان سینمایی خواسته درباره صحت یا رد این کمکها توضیح دهند.

متن گزارش «کیهان» را با ذکر این توضیح بخوانید که سینماروزان آماده است توضیحات مدیران صنفی-سینمایی در این باره را منعکس کند:

کمک‌های نهادهای دولتی به خانه سینما که باید در اختیار اعضای این خانه قرار گیرد؛ کجا هزینه می‌شود؟

سینماروزان: بعد از افشای هزینه کرد حدود 12 میلیاردی برای جشنواره سی و پنجم فجر و حرف و حدیثهای متعاقب، کمی بیش از یک ماه بعد از برگزاری جشنواره سی و ششم فجر بودجه صرف شده برای آن اعلام شد.

رقم بودجه جشنواره امسال 4.6 میلیارد اعلام شده که نسبت به سال قبل یک کاهش حدود 7 میلیاردی را شاهدیم.

سینماروزان ضمن استقبال از شفاف سازی بودجه جشنواره امیدوار است هم جزییات هزینه کرد این 5 میلیارد مشخص شود و هم ردیف بودجه دیگر زیرمجموعه های سازمان و از جمله جهانی فجر، هنروتجربه، مدرسه سینما، مرکز گسترش، فارابی، موسسه رسانه های تصویری، موزه سینما، انجمن سینمای جوان و…  به طور رسمی اعلام شود و البته در کنار ارائه بیلان کاری.

سینماروزان: حجت‌الله ایوبی که بعد از حذف از ریاست سازمان سینمایی به عنوان یکی از حامیان حسن روحانی در انتخابات96 ظاهر شده بود و مدتی بعد از حضور محمدعلی نجفی در شهرداری تهران به قائم مقامی معاونت فرهنگی-اجتماعی شهرداری رسید، از سمت اخیر خود استعفا داده است.

به گزارش سینماروزان این خبری است که به تازگی برخی  رسانه‌ها به انعکاس آن پرداخته اند. «تریتانیوز» از جمله رسانه های فرهنگی-اجتماعی مستقل در گزارشی پیرامون استعفای ایوبی، عدم تعامل با سیکل به جا مانده از دوران سابق شهرداری و به خصوص عدم توانایی در حل مشکل تخصیص عادلانه امکانات شهری میان اهالی فرهنگ را عامل اصلی استعفای ایوبی دانسته است.

متن گزارش «تریتانیوز» را بخوانید:

اخبار موثق حاكي از آن است كه حجت‌الله ايوبي دو هفته پيش از جانشيني معاونت اجتماعي-فرهنگي شهرداری استعفا داده اما تنها براي پايان دادن به برنامه‌هاي نوروزي پذيرفته تا پايان تعطيلات در اين سمت باقي بماند. گفته مي شود حاكميت بي چون و چراي برخي از اعضاي شورا شهر بر معاونت اجتماعي و فرهنگي نيز مورد قبول ايوبي نبوده و همین یکی از اصلی ترین دلایل کناره گیری بوده است؟

ايوبي به پیشنهاد رضا صالحي‌اميري مسئولیت در شهرداری را پذيرفته بود و قرار بود چهره‌هاي فرهنگی و معتدل را براي ايجاد تحولاتي فرهنگي در شهر تهران و در جهت تخصیص عادلانه امکان فرهنگی میان تمامی هنرمندان به كار گيرد. صالحي اميري و مديريت شهر تهران به او وعده مديريت يكپارچه سازمان فرهنگي هنري و معاونت احتماعي را داده بودند و صالحي اميري در جلسه معارفه ايوبي بر اختيارات صددرصدي او تاكيد كرده بود.

صالحی‌اميري در جلسه معارفه ايوبي اعلام كرده بود كه او بيشتر در حوزه قائم مقام شهردار و سياستگزاري كلي ظاهر شده و ايوبي امور فرهنگي و هنري تهران را اداره خواهد كرد اما با جدایی صالحی امیری از شهرداری، تحولات جديد شهرداري مسيري را پيدا كرد که ظاهرا مورد قبول ايوبي نيست. ایوبی در هفته های اخیر تلاشهای زیادی کرد که یکی از مشکلات سالیان اخیر شهرداری که عدم تخصیص عادلانه امکانات تبلیغی برای صاحبان محصولات سینمایی است را فراهم آورد اما سیکل کهنه بجامانده از گذشته سدّراه ایوبی شد.

با رفتن صالحي اميري جريان سياسي و تندرو در امور زنان نيز از حوزه احتماعي سلب اختیار و حوزه زنان به صورت يكپارچه به فاطمه راكعي سپرده شد. به همين دليل اداره كل بانوان برخلاف سنت هميشگي كه زير نظر ايوبي فعاليت مي كرد در برنامه ها هفته زن به كلي كنار گذاشته شد كه نتيجه اش ماجراي مناقشه برانگیز برج ميلاد شد!
باید منتظر ماند و دید واکنش مقامات بالادستی شهرداری به استعفای ایوبی چیست؟

سینماروزان: آشفتگی اکران96 که به فیلمسوزی نیمه دوم سال در نتیجه باز کردن ورودی اکران و روی پرده رفتن انبوهی فیلم منجر شد شرایط شکل گیری نظام نامه ای تازه برای اکران را فراهم کرد. نظام نامه ای که سینماروزان به محض انتشار اهم تغییرات آن را رسانه ای کرد.(اینجا را بخوانید)

نظام نامه تازه اکران در عین برخی ویژگیهای مثبت دارای مشکلاتی هست که از همان ساعات ابتدایی انتشار مورد توجه رسانه‌های مستقل قرار گرفت. رسانه های مستقل که در ماههای اخیر کم کاری رسانه های ارگانی-دولتی در بسیاری از حیطه ها و از جمله آشفتگی اکران را کاملا پوشش داده اند با زیر ذره بین بردن برخی از ایرادات نظام نامه تازه اکران کوشیده اند فضایی تازه ایجاد کنند برای اصلاح آن؛ از جمله این ایرادات کاهش سهم تهیه کنندگان در شوراهای اکران و انتصاب مدیرکل سینمای حرفه ای سازمان سینمایی و مدیرعامل پرمسئولیت خانه سینما در شوراهای اکران است.

رسانه مستقل «سینمامخاطب» با نقد حضور مدیرعامل 12شغله خانه سینما در شوراهای مرتبط با اکران نوشته است: در آستانه عید نوروز، بدنه سینمای ایران مدام می‌نالند از عدم توزیع حتی یک سبد کالای نوروزی میان اعضای خانه سینما و در سوی مقابل حلقه بالادستی خانه سینما همچنان به فکر کسب منصب جدید هستند. آیین نامه اکران 97-98 در حالی اعلام شده که از یک طرف نام مدیرعامل خانه سینما که فهرست مسئولیتهایش به 12 رسیده به عنوان نایب رییس شورایعالی اکران معرفی شده است!!! و از طرف دیگر نماینده خانه سینما به شورای صنفی نمایش هم راه پیدا کرده است.

این رسانه ادامه داده است: اینکه در میان انبوهی از مشکلات کلیدی بدنه صنف و فی المثل عدم وجود حتی یک درمانگاه ابتدایی برای استفاده اعضای خانه سینما، مدیرعامل خانه سینما به راحتی می پذیرد که منصبی تازه را بپذیرد از کجا نشأت گرفته؟ از کمبود نیروی متخصص در خانه سینما یا آن که تلاش برای تبدیل یک نهاد صنفی به شعبه ای از ارشاد؟ آقای مدیرعامل خانه سینما! 13 شغلگی تان فرخنده اما باور کنید کار صنفی، این نیست! وقتی در آستانه نوروز حتی توانایی توزیع یک سبدکالای ساده را میان بدنه صنف ندارید لااقل مسئولیت تازه ای نپذیرید تا نمک بر زخم صنف بخت برگشته ای نریزید که به مانند قوم و خویش شما توانایی دراختیارگیری سوله ریاست جمهوری برای تولید یک فیلم عروسکی را ندارند.

«سینمای حرفه‌ای» دیگر رسانه مستقلی است که با نقد سایه سنگین دولتیها بر سر نظام نامه تازه اکران و از آن سو کم کردن تعداد نمایندگان تهیه کنندگان در شورای اکران نوشته است: آیین‌نامه تازه اکران درحالی اعلام شده که با کم کردن نماینده تهیه‌کنندگان در شورای صنفی نمایش، رییس کل سینمای حرفه ای که محمدرضا فرجی باشد به عنوان نماینده ارشاد وارد شورای صنفی نمایش شده تا احتمالا در کنار برادرش غلامرضا فرجی مدیر پخش حوزه(؟) اکران را به سمت دولتی-ارگانی شدن پیش ببرند؟!

این رسانه ادامه داد: از سوی دیگر راه پیدا کردن نماینده خانه سینما به شورای اکران چه معنایی دارد؟! خانه سینما یک نهاد صنفی است با کلی کار نکرده در حیطه رسیدگی به امور رفاهی صنف! خانه سینما اگر بیل‌زن است، برود و باغ بدنه صنف را بیل بزند که چهار سال است حتی یک بن رفاهی حداقلی هم میان شان توزیع نشده و الان که شب عید است حتی خبری از توزیع یک اقلام حداقلی میان ازکارافتادگان صنف نیست.نماینده خانه سینمایی که از شدت قحط‌الرجال، مدیرعاملش 12شغله شده(!) میخواهد به شورای اکران بیاید که چه کند؟! منافع فیلمهای منسوب به محافل بالادستی ابوالمشاغلین صنف را تأمین کند؟!

رسانه «ستاره سینما» هم با نقد حضور احتمالی برادران فرجی در شورای صنفی نمایش نوشته است: شورای صنفی نمایش یا شورای دولتی نمایش؟ نحوه چیدمان شوراهای اکران یادآور سیستمهای کمونیستی نیست؟؟! برادران فرجی، بعنوان مدیرکل سینمای حرفه ای ارشاد و به عنوان مدیر پخش حوزه هنری چرا باید همزمان با هم در شورای اکرانی که ضرر و زیانش بیش از همه متوجه بخش خصوصی است، رأی داشته باشند؟

سینماروزان: اولین نشست خبری محمدمهدی حیدریان بعد از حضور مسعود نجفی در مدیریت روابط عمومی سازمان سینمایی صبح 20 اسفند درحالی برگزار شد که سیاستهای درهای بسته متصدی معزول روابط عمومی و پرهیز از برگزاری چنین نشستهایی در یک سال گذشته، موجب شده بود که بخش قابل توجهی از اولین نشست فراگیر حیدریان به پرسشهای اهالی رسانه اختصاص یابد؛ پرسشهایی که یک سال انباشته شده بود تا حالا در اولین گردهمایی رسمی رسانه شود.

محمدمهدی حیدریان سعی زیادی کرد که همچنان با تکیه بر سیّاسیت ذاتی که خود نیز در نشست به آن اعتراف کرد به حادترین پرسشها هم پاسخ دهد اما مطول بودن سخنانش و پرهیز از رک گویی باعث شد برخی سوالات چند بار تکرار شود و در نهایت نیز پاسخ روشنی به آنها ارائه نشود.

سینماروزان 15 فراز از سخنان حیدریان که به جای شفاف سازی به دامنه سوالات افزود را مرور می‌کند:

1–با قبول ایرادات نظام اکران، تلاش خواهد شد برای امکان تعداد بیشتر فیلم

مشکل اصلی اکران، عدم توزیع عادلانه سالن است یا کاهش کمّی تعداد فیلمهای آماده اکران!

2–در سال96 هر سه روز یک فیلم اکران شد و هر سه روز یک سالن راه افتاد!

یعنی بیش از 120 سالن به ظرفیت سینماهای کشور اضافه شده؟؟

3–در صدور پروانه ساخت به سمت تهیه کننده صاحب اختیار مسئول خواهیم رفت!

یعنی حذف تهیه‌کنندگانی که کارت میفروشند یا حذف آنها که اسباب حضور آقازادگان سیاسی-اقتصادی به سینما را فراهم کرده‌اند؟

4–فارابی پرداخت وام را به بانکها محول کرد!

یعنی امکانی ایجاد شده برای کوچک سازی و در نهایت حذف فارابی؟

5–شصت درصد بودجه فارابی به نیروهای جوان خلاق تعلق خواهد گرفت!

چه کسانی باید نیروهای خلاق را از غیرخلاق تشخیص دهند؟ همین شوراهای فعلی فارابی؟

6–رضاداد از دوستان صمیمی بنده است و سابقه دوستی ما به تلویزیون بازمیگردد. رضاداد به دلیل اینکه بازنشسته شده امکان صدور حکم برایش نیست و به عنوان مشاور فعالیت می کند.

یعنی اگر بازنشسته نبود برایش حکم صادر میشد؟

7–عزم ما بر شفاف سازی است؛ در سایت دسترسی آزاد هم نمره منفی داریم چون به سه سوال جواب ندادیم و درباره بودجه جشنواره امسال تا آخر هفته آمار را بر سایت قرار خواهیم داد. بین 30 تا 40 درصد هزینه سال قبل، هزینه امسال شده!

برمبنای بودجه 12میلیاردی جشنواره سال قبل آیا بودجه امسال بین 3.6 تا 4.8 میلیارد است؟

8–درباره ابقای داروغه‌زاده در جشنواره سی و هفتم فجر تا انتهای هفته در شورای سیاستگزاری جشنواره به تصمیم گیری خواهیم رسید؛ البته تا اینجا نظری مبنی بر عدم ابقا نیست.

دقیقا به خاطر نظر کدام عضو سیاستگزار تصمیم گیری به تأخیر افتاده؟؟

9–انجمن سینمای جوان نه بدهی دارد و نه بناست تعطیل شود و بناست در شهرستانها توسعه یابد.

توسعه دادن دولتی چه فایده ای دارد جز افزودن بر دایره پررکود سازوکارهای دولتی؟

10–از کل بودجه سالانه سازمان سینمایی تاکنون 75درصد بودجه را گرفتیم و 25 درصد مانده است!

آیا همان 75درصد عادلانه توزیع شده؟

11–ایجاد فضای اکران برای آثار هنروتجربه ضروریست اما اینکه فیلم بدون مخاطب اکران کنیم غلط است! هنروتجربه اگر درست فعالیت کند مخاطب به سمتش میآید و سالنهایش خالی نمیماند پس باید ایرادات هنروتجربه اصلاح شود و از نگاه کمیت گرا به سمت کیفیت در اکران برسیم؛ در همین جهت بود که این گروه پارسال 180 فیلم اکران کرد و امسال 120فیلم و…

چرا برای پخش این صد فیلم هنروتجربه از ظرفیت 30 شرکت پخش موجود استفاده نمی‌کنید و با امتداد دولتی سازی کار را پیش می برید؟

12–جشنواره فجر عرصه ایست برای حضور همه جور فیلم از اول تا دوم و… فیلم اولیها هم میتوانند رقابت کنند و جایزه استعداد درخشان بگیرند. درباره جشنواره فیلم اولیها به دنبال حرفه ای گری هستیم.

تعدد برگزاری جشنواره با بودجه دولتی چه فایده ای دارد جز دوری مدام از خصوصی سازی؟

13–برگزاری جشنواره در بخش خصوصی ایرادی ندارد و مانعی هم ندارد اما جشنواره ها باید به تولید منجر شوند

تولید بدون اکران مفید چه فایده ای دارد؟

14–درباره تعدد مشاغل شاهسواری باید بگویم آن بنده خدا نه حق جلسه میگیرد و نه حقوقی می گیرد. ایشان از زندگیش میزند و می‌آید در جلسات شرکت میکند و ده ها مسئولیتی که ایشان دارد هم شغل نیست.

یعنی آن چندهزارنفر عضو خانه سینما راضیند که یک نفر به نام صنف از زندگیش بزند و مسئولیتهایی را اشغال کند که میتوان با تشریک بدنه در آنها، امور را بهتر پیش برد؟

15–چرا زمانی که «هجوم» در ایران اکران شد درباره همجنسگرایانه بودن آن حرفی نزدید؟

یعنی اگر نشانه‌های همجنسگرایانه در داخل، کشف نشود، منعی بر تولید فیلم با این نگاه وجود ندارد؟

سینماروزان: انتشار خبر و عکس از حضور برخی مدیران سینما در سفرهای اروپایی در روزگار ریاضت اقتصادی بدنه مستقل سینما، به شدت برخورنده است و شاید همین مسأله بوده که باعث شده روزنامه «کیهان» با طرح پرسشی از یکی از مدیران دولتی در این باره خواستار توضیح شود.

در متن «کیهان» آمده است: برخی سینماگران در تماس با کیهان مدعی سفر شخصی مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی به کشور اتریش با حکم مأموریت شدند! جای سؤال است که آیا سفر اروپایی علیرضا تابش با حکم و هزینه مأموریت بوده یا با هزینه شخصی؟ اگر برای مأموریت است، با توجه به اینکه هیچ برنامه و جشنواره‌ای در کار نیست و سایت خبری این بنیاد نیز در این زمینه اطلاع‌رسانی نکرده، پس دلیل این سفر چیست؟  امید است که با توجه به شبهاتی که بین سینماگران ایجاد شده، مدیریت بنیاد فارابی برای تنویر افکار عمومی پاسخگوی این پرسش‌ها باشد.

سینماروزان آماده است پاسخ مدیرعامل فارابی به این گونه پرسشها را بی سانسور حتی یک واژه منتشر کند.

سینماروزان: اسفندماه پارسال بود که بعد از حذف حجت الله ایوبی از سازمان سینمایی، محمدمهدی حیدریان به جای او ریاست سازمان را برعهده گرفت.

به گزارش سینماروزان حضور محمدمهدی حیدریان هرچند در ابتدای امر و به واسطه سوابق سینمایی وی اتفاقی خرسندکننده محسوب شد اما از جایی به بعد و به خصوص بعد از هویدا شدن واقعیت تکیۀ حیدریان بر سیاستهای دو دهه قبل و واهمه از به‌روز شدن، این خرسندی رنگ نومیدی گرفت.

خبرگزاری «ایسنا» که از جمله رسانه‌های متمایل به اصلاح‌طلبان است به تازگی با مرور کارنامه یک ساله حیدریان، سه نقطه ضعف مدیریت وی را اوضاع آشفته اکران، بلاتکلیفی فیلمهای مجوزدار و بحران امنیت شغلی دانسته است.

این خبرگزاری نوشته است: اعمال برخی تغییرات در جشنواره سی‌و فیلم فجر، مدرسه ملی سینما، تغییرات و جابجایی‌ها در پست‌های مدیریتی مختلف سازمان و زیرمجموعه‌اش از دیگر دستاوردهای حضور یک ساله حیدریان در این سازمان بوده که نسبت به اتفاقات دیگر بیشتر رسانه‌ای شده و اگرچه در کنار این موارد، تلاش شده شرایطی هم برای گفت‌وگوی مستقیم نمایندگان اصناف سینمایی با وزیر فرهنگ فراهم شود که این خود از جمله اتفاقات مثبت می‌تواند ارزیابی شود، اما با این حال وضعیت مبهم فیلم‌های مجوزدار و مشکل‌دار و نیز وضعیت اکران عمومی فیلم‌های سینمایی که در هفته‌های گذشته حاشیه‌های زیادی را به همراه داشته و تکلیف اکران نوروزی را تحت تاثیر قرارد داده و از همه مهم تر بحران امنیت شغلی یک روند نوسانی را در بررسی عملکرد این مدیر سینمایی نشان می‌دهد.

این رسانه با اشاره به اکران فقط یکی از فیلمهای خروجی کمیته بازبینی که «خانه دختر» باشد و بلاتکلیفی فیلمهایی مانند «عصبانی نیستم»، «آشغالهای دوست داشتنی»، «پارادایس» و «خانه پدری» آورده است:  درباره وضعیت فیلم‌های توقیفی در دوران یک ساله مدیریت محمدمهدی حیدریان شاید اشاره به همین نکته بس باشد که از یک سو شرایط برای اکران این فیلم‌ها به دلایلی که بخشی از آن‌ها به نظر پشت پرده است و علنی هم نمی‌شود، نامعلوم است اما از آن سو وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی (سید عباس صالحی) تاکید دارد که رقم فیلم‌های اکران عمومی نشده باید به حداقل یا صفر برسد.

سینماروزان/حامد مظفری: ابلاغ نظام نامه جدید اکران 97-98 که بعد از مدتها اعتراض به تراکم اکران در نیمه دوم 96 صورت گرفت در عین حال که بارقه‌هایی از امید را پیش روی سینماگران مستقل قرار داده پرسش برانگیز هم شده است.

به گزارش سینماروزان پرسشهای اصلی منتج از این نظام نامه به این شرح هستند:

اول. در نظام‌نامه تازه بر محدودیت کمّی اکران توسط دفاتر پخش تأکید شده و هر دفتر پخش در هر دوره اکران نخواهد توانست بیش از دو فیلم اکران کند. محدودیتی که چندین سال است در حوزه اکران وجود دارد اما منجر به شکل گیری آفتی شده به نام استفاده از دفاتر پخش فرعی برای پخش فیلم.

به بیان بهتر برخی شرکتهای عمده که درست یا غلط با نام «مافیا» یاد میشوند با استفاده از دفاتر پخش خُرد آنها را به محملی برای اکران آثار فرعی خود بدل کرده‌اند. یعنی دفتر پخش اصلی دو فیلم اکران می‌کند و دفاتر فرعی نیز هر کدام دو فیلم و به این ترتیب ناگاه می‌بینیم در یک دوره اکران، شش فیلم متعلق به یک دفتر از طریق 3 دفتر روی پرده رفته است! او که نظام‌نامه اکران را نوشته چگونه از فعالیت دفاتر پخش اقماری جلوگیری خواهد کرد؟؟

دوم. در نظام‌نامه تازه اکران بر راه اندازی کمیته انضباطی اکران برای پیگیری تخلفات تأکید شده اما مشخص نشده اعضای این کمیته انضباطی چگونه انتخاب خواهند شد؟

آیا اعضای کمیته انضباطی را شورای صنفی نمایش انتخاب خواهد کرد یا اعضای کمیته انضباطی از صنف سینما معرفی شده و توسط شورای صنفی نمایش تأیید خواهند شد؟ هر یک از این دو فرض که صحیح باشد باز هم مشکلی حل نخواهد شد.

سازوکار پرشبهه اکران در سینمای ایران به گونه ای از کمیته انضباطی نیاز دارد که کمترین ربط مستقیم یا غیرمستقیم را با شورای اکران یا حلقه‌های بالادستی صنف داشته باشد تا بتواند در مواقع ضروری براساس مصالح سینماگران و نه مصالح شورا یا حلقه‌های خاص، تصمیم گیری کند.

او که نظام نامه اکران را نوشته باید پاسخ دهد چگونه به انتخاب اعضای کمیته انضباطی خواهد پرداخت؟

حامد مظفری

سینماروزان: در شرایطی که اکران 96  در آشفتگی و تراکم اکران روزهای آخر خود را سپری میکند و ده ها سینماگر گرفتار در فیلمسوزی را به عنوان میراث باقی گذاشته است سازمان سینمایی نظام نامه اکران97-98 را صادر کرد.

به گزارش سینماروزان نظام نامه جدید اکران سال های 97 و 98 که در سه ماه گذشته در جلسات پیاپی با حضور کارشناسان و استفاده از نظرات فعالان حوزه های پخش ، تولید، توزیع آماده شده بود، با اتمام بررسی تغییرات لازم در روز سه شنبه، اجرای آن طی نامه ای توسط رییس سازمان امورسینمایی و سمعی و بصری ابلاغ شد.

از جمله ویژگی های نظام نامه جدید اکران می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

1- افزایش سرگروه ها از پنج به هفت سرگروه به منظور ایجاد امکان اکران تعداد بیشتری فیلم و پیشگیری از انباشتگی نمایش فیلم ها در مقاطعی از سال خصوصاً ماه های آخر سال

2- حفظ سقف اکران دو فیلم همزمان از یک دفتر، علی رغم، افزایش تعداد گروه‌های نمایش به منظور ایجاد امکان اکران فیلم از دفاتر مختلف

3- تشکیل شورای عالی اکران جهت رسیدگی به عملکرد کارگروه اکران و نظارت بر اکران عادلانه و ایجاد تنوع در نمایش فیلم ها، با حضور معاون نظارت و ارزشیابی سازمان امورسینمایی و سمعی و بصری

4- الزام به ثبت قرارداد حال ، آینده و بزودی فیلم ها جهت برنامه ریزی دقیق و داشتن فرصت کافی برای تبلیغات و معرفی فیلم ها

5- تشکیل کمیته انضباطی نمایش به منظور نظارت دقیق برعملکرد دفاتر پخش فیلم و سینماها جهت پیشگیری از تخلفات احتمالی

6- مسئولیت پذیری بیشتر معاونت نظارت و ارزشیابی در حوزه نمایش و نظارت بر اکران عادلانه فیلم ها

7- تسری یافتن نظام نامه اکران به ظرفیت نمایش شهرستان ها و تقسیم سالن بین فیلم ها

سینماروزان/مسعود احمدی: رییس اداره اوقاف شهرری با دعوت از ارژنگ امیرفضلی که اخیرا با انتشار پستی در فضای مجازی نسبت به آسیب رسیدن به مزار پدرش در جریان تخریب قبور امامزاده عبدالله معترض شده بود، از او دلجویی کرد و توضیحاتی را ارائه داد.

به گزارش سینماروزان این اتفاق را بگذارید کنار انفعال مدیران سینمایی نسبت به اعتراضاتی که ماههاست به آشفتگی اکران وجود دارد! باز کردن ورودی اکران در نیمه دوم سال و روی پرده فرستادن انبوهی فیلم موجب شد بسیاری از محصولات سینمایی گرفتار کمبود سالن و سانس و در نهایت فیلمسوزی شوند.

از علیرضا داوودنژاد و مهدی صباغ زاده تا حسین فرحبخش و محمد احمدی و از نیکی کریمی و حبیب اسماعیلی تا امیرحسین شریفی، داریوش باباییان، محمد نیک بین و جهانگیر کوثری و بسیاری دیگر در این پنج ماه مدام به انتقاد از اوضاع اکران پرداختند اما دریغ از برگزاری یک محفل دلجویی صوری برای مرهم گذاشتن بر زخم فیلمسوزی!

شاید همین بی تفاوتی مدیران سینمایی به اوضاع اکران بود که باعث شد احمد نجفی توشه بازیگری خود را محملی کند برای تولید فیلمی با عنوان «گل گیری در شورای اکران»!! فیلمی که بازخوردهای فراوانی هم یافت.

آیا نمی شد همان طور که رییس اوقاف شهرری در کمترین فاصله بعد از اعتراض به دلجویی از ارژنگ امیرفضلی پرداخت، مدیران دولتی سینما هم که در حال ارتزاق از بودجه های عمومی هستند از همان نخستین انتقادات، باب گفتگو برای حل ضربتی مشکل تراکم اکران را می گشودند؟؟

آیا امکان این وجود نداشت مدیران سالها عقب افتاده از سیکل مدیریتی روز که به ناگاه به مدیریت سینما رسیده اند در کنار بوسه هایی که برای ارگانهای متمول متصل به بیت المال می فرستند دست فیلمسازان مستقل گرفتار فیلمسوزی را می گرفتند؟؟؟

یک دلیل این اهمال ناشی از متصدیان واپسگرای روابط عمومی سینما بود که به جای اطلاع رسانی صحیح به مافوق، مدام به سرپوش گذاشتن بر مشکلات و خودشیرینی پرداختند تا جایی که خودشان هم معزول شدند…

اکران96 کاملا از دست رفت و چند فیلمساز ورشکسته روی دست سینما ماند؛ آقایان رییس! به بقای سینما که هیچ؛ اگر به بقای خودتان می اندیشیدید سال 97 را تبدیل کنید به سال گفتگو با منتقدان راستین و نه مجیزگویانی که با مشاوره های نادرست، فیلمسوزی را بر اکران 96 آوار کردند!

ارژنگ امیرفضلی-رییس اوقاف شهرری

سینماروزان: ماجرای حضور فیلم هنروتجربه ای «هجوم»شهرام مکری از سیاستگزاران گروه دولتی هنروتجربه در بخش همجنسگرایانه «تدی»برلین با جوابیه ای از هنروتجربه که «تدی» را ویژه آثار مبتنی بر همبستگی دانسته بود(!!) امتداد یافت؛ جوابیه ای عجیب و غریب که مشخص نشد چگونه LGBT topics یعنی عبارتی که ناظر به لزبین‌ها، گی‌ها، بایسکسوالها و ترنس‌هاست را با معنای برابری توصیف کرده است؟

عطف به آن جوابیه مناقشه برانگیز که باعث طرح پرسشهایی تازه تر درباره چرایی حضور «هجوم» در بخش همجنسگرایانه برلین شد روزنامه «جام جم» گزارشی را منتشر کرده درباره حذف گفتگویی از کارگردان «هجوم» از یوتیوب که در آن یکی از دلایل عدم راهیابی فیلمش به جشنواره سی و پنجم را همین شائبه های همجنسگرایانه دانسته است.

روزنامه «جام جم» استعلامی را هم از دست اندرکاران تدی برلین انجام داده درباره چرایی حضور «هجوم» در این بخش همجنسگرایانه! در جوابیه تدی هم تأکید شده بر این امر که اگر این فیلم دارای نشانه های همجنسگرایانه نبود نمی توانست میان 30 فیلم نهایی جایی پیدا کند.

متن گزارش «جام جم» را بخوانید:

گزارش روز یکشنبه جام‌جم درباره نامزدی فیلم «هجوم» به کارگردانی شهرام مکری در یک بخش غیراخلاقی از جشنواره فیلم برلین، واکنش گروه هنر و تجربه سازمان سینمایی را در پی داشت. فیلم «هجوم» سال گذشته با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ساخته و سپس در بخش هنر و تجربه، که مکری خود یکی از مدیران آن است، به نمایش درآمد.

اگرچه گزارش جام‌جم تلاش داشت با رسانه‌ای کردن حضور فیلمی با محتوای غیراخلاقی به عنوان نماینده ایران در جشنواره برلین، نسبت به پیامدهای عدم نظارت صحیح بر روند صدور مجوز و صرف منابع سازمان سینمایی هشدار دهد و به اصلاح روندها کمک کند، اما انتشار شبه‌جوابیه‌ای از سوی گروه هنر و تجربه، وابسته به سازمان سینمایی در دیگر رسانه‌ها، این نگرانی را ایجاد کرده که دست‌اندرکاران این نهاد مهم فرهنگی نسبت به اهمیت وظایف خود غافل باشند.

در ادامه، نکات مطرح شده در جوابیه روابط عمومی گروه هنر و تجربه و سپس توضیحات تکمیلی جام‌جم در خصوص هر یک از آنها را می‌خوانید:

ـ جشنواره برلین بخشی با عنوان «تدی» ندارد که کسی متقاضی شرکت در آن بخش باشد یا فیلمی برای نمایش در چنین بخشی انتخاب شود. برلین 9بخش رسمی دارد، اما مثل بسیاری از جشنواره‌های دنیا، نهادهای گوناگونی در حاشیه جشنواره برلین با هیأت‌های داوری مستقل، فیلم‌های برگزیده خود را از میان مجموع فیلم‌های بخش‌های مختلف انتخاب و معرفی می‌کنند. تدی هم یکی از 18 نهادی است که در حاشیه جشنواره برلین جایزه می‌دهند.

جام‌جم: سایت اینترنتی جشنواره فیلم برلین درباره جایزه تدی نوشته است: «جایزه فیلم همجنسگرایی مرد و زن با عنوان «تدی»، یکی از جوایز رسمی جشنواره فیلم برلین است. این جایزه در سال 1992 به طور رسمی به جشنواره فیلم برلین پیوست.» شاید مساله استقلال هیات داوران جایزه تدی باعث فهم اشتباه تنظیم‌کنندگان جوابیه شده است. در صفحه رسمی ویکیپدیا جایزه تدی می‌خوانیم: «استقلال هیات داوران این جایزه که در چارچوب جشنواره برلین اعطا می‌شود، به آن معناست که آنها توسط کمیته جشنواره فیلم برلین انتخاب نمی‌شوند. بلکه عمده داوران جایزه تدی سازمان‌دهندگان جشنواره‌های فیلم همجنس‌گرایی مرد و زن هستند که تمامی فیلم‌های جشنواره برلین را تماشا می‌کنند و سپس فهرستی از فیلم‌هایی که محتوای مرتبط با LGBT داشته‌اند را نامزد جایزه تدی می‌کنند.»

ـ جایزه تدی طبق نوشته سایت جشنواره و اعلام اعطاکنندگان این جایزه (…) به فیلم‌هایی داده می‌شود که حاوی مفاهیمی همچون مدارا، پذیرش، همبستگی و برابری در جامعه باشند. سوءتفاهم ـ یا سوءاستفاده ـ از کلمهqueer به وجود آمده است (…) خیلی‌ها که با مقوله زبان آشنایی یا سروکار دارند، می‌دانند که زبان انگلیسی زبانی زنده و زایاست که مدام از دل آن، مفاهیم و کلمات و تعبیرهای تازه‌ای ـ حتی با رویکرد طنزآمیز و کنایی ـ به وجود می‌آید. (اتفاقی که در زبان فارسی هم می‌افتد.) Queer هم یکی از آن کلمات است که در برخی از مکالمات و متن‌ها به معنای همجنس‌خواهی از آن استفاده شده اما در بیانیه جایزه تدی اشاره‌ای به این کاربرد استفاده از چنین کلمه‌ای نشده است. البته که در مواردی جایزه تدی به آن جور فیلم‌ها هم داده شده است.

جام‌جم: کلمه Queer در قرن شانزدهم میلادی به معنای «عجیب و غریب»، «غیرعادی» و… به کار می‌رفته است اما از اواخر قرن نوزدهم این کلمه در معنای انحرافات جنسی و برای اشاره به مردان و زنان همجنس‌گرا به کار گرفته شد. در قرن بیستم دامنه استفاده از این اصطلاح گسترش یافت و به تمامی انواع انحرافات جنسی اطلاق شد. به نظر می‌رسد صادرکنندگان بیانیه گروه هنر و تجربه به یک لغت‌نامه قرن هجدهمی مراجعه کرده‌اند و نمی‌دانند که از اواخر قرن نوزدهم کلمه Queer به عنوان اصطلاحی برای ارجاع به تمامی انواع انحرافات جنسی به کار می‌رود. با این حال به نظر می‌رسد دیدگاه دوستان سازمان سینمایی به دیدگاه گروه‌های مروج انحرافات جنسی موسوم به LGBT (همجنس‌گرایان مرد و زن، دوجنس‌گرا و تراجنس‌ها) نزدیک‌تر است. زیرا این گروه‌ها از جمله افرادی هستند که به کاربرد کلمه Queer که برای توصیف منحرفان جنسی اعتراض می‌کنند.

در بخشی از صفحه ویکیپدیای جایزه تدی نیز می‌خوانیم: «جایزه تدی یک جایزه فیلم بین‌المللی برای فیلم‌هایی با موضوعات مرتبط باLGBT (همجنس‌گرایی زن و مرد، دوجنس گراها و تراجنس‌ها) است.»

صادرکنندگان بیانیه مذکور شاید مجبور شوند تاریخچه شکل‌گیری جایزه تدی را نیز تکذیب کنند؛ سال 1987 دو فیلمساز آلمانی هیاتی از داوران را با عنوان «انجمن بین‌المللی جشنواره فیلم همجنس‌گرایان مرد و زن» تشکیل دادند تا به فیلم‌های مروج LGBT جایزه دهند. این جایزه در سال 1992 به‌طور رسمی به جشنواره فیلم برلین پیوست و از سال 1997 نیز جایزه‌های آن با عنوان جایزه تدی به فیلم‌های مروج همجنس‌گرایی اعطا شد.

اگر مسئولان هنر و تجربه تنها یک بار به سایت رسمی جایزه تدی نیز مراجعه می‌کردند، می‌توانستند ماهیت و اهداف این جایزه را دریابند. در این سایت اهداف اعطای جایزه تدی به این شرح اعلام شده است:

«حمایت مالی و غیرمالی از پروژه‌های فیلم همجنس‌گرایی مرد و زن است که محتوای آنها به تحمل و پذیرش این گرایشات جنسی در جامعه کمک می‌کند، تاکید بر اهمیت اجتماعی جوایز فیلم همجنس‌گرایی مرد و زن در سطح ملی و بین‌المللی»

ـ‌ از همه این‌ها گذشته، اصلا در نهایت بدبینی چنین تصور کنیم که چند نفر، یا یک منتقد خارجی، از یک فیلم ایرانی تعبیری کرده که ما دوست نداریم. آیا باید با تعبیر کسی فیلمی یا نهادی را محکوم کرد؟ بیش از 30 سال است که فیلم‌های ایرانی به خارج از کشور می‌روند، جایزه‌های مختلف می‌گیرند و منتقدان خارجی درباره‌شان نقد می‌نویسند و در مواردی از آنها تعبیرهای عجیب و غریب می‌کنند؛ تعبیرهایی که هموطنان نگران، از همین زاویه «کوییری!» (به معنای عجیب و غریبش البته) با آن مفاهیم مشکل دارند. آیا باید فیلمساز یا نهادی را بابت تعبیر آدمی در یک جای دیگر دنیا گوشه رینگ انداخت؟ با این استدلال می‌شود از فیلم‌های ارزشی هم تعبیرهای عجیب و غریب کرد. همچنان که زمانی منتقدی خارجی در تفسیرش از یک فیلم ایرانی که خواهر و برادر خردسال به دلیل فقر یک جفت کفش‌شان را به نوبت به پا می‌کنند تعبیر به رابطه‌ای نامتعارف میان آنها کرده بود. یا اصلا می‌شود کلی از این تعبیرها از ذهن‌های بیمار و مسأله‌دار استخراج کرد (…) نکته این است که در میان این همه نقد و نظر که درباره فیلم «هجوم» با آغاز نمایشش در ایران شده، کسی در داخل به چنین تعبیری نرسیده، اما حالا گروهی آویخته‌اند به جایزه تدی و تعبیر غلط‌شان از یک کلمه. همین عده در موقع لزوم، مخالفان خود را ملامت می‌کنند که چرا تحت تأثیر القائات خارجی‌ها هستند و تسلیم برداشت‌ها و تعبیرهای آنها می‌شوند؟ اما انگار، اگر منافع جناحی ایجاب کند، ایرادی ندارد که از همان تعبیرها علیه رقیبان استفاده شود!

جام‌جم: هرچند به نظر می‌رسد، نظر نویسندگان جوابیه هنروتجربه حین نوشتن آن و پاراگراف به پاراگراف متحول شده و در انتها به این نتیجه رسیده‌اند که محتوای غیراخلاقی فیلم هجوم تنها برداشت آزاد و «القائات خارجی‌ها»ست، اما باید با نهایت تاسف آنها را به گفت‌وگوی تصویری 30 دقیقه‌ای آقای مکری با سازمان‌دهندگان جشنواره فیلم برلین و جایزه تدی ارجاع دهیم که ایشان به‌صراحت به وجود مضامین همجنسگرایانه اعتراف می‌کنند و توضیح می‌دهند: «سال قبل می‌خواستیم فیلم را در جشنواره فیلم فجر نمایش دهیم، اما به خاطر همین مورد جنسیتی که در فیلم وجود داشت نتوانستیم این کار را انجام دهیم چون برای آنها موضوع حساسی بود. البته این مساله فقط برای مسئولان دولتی ایران تابو نیست، بلکه برای مردم و جامعه هم تابوست و نمی‌شود راحت سراغش رفت.»

مکری در ادامه و در پاسخ به این سوال که چگونه توانسته فیلمی درباره همجنسگرایی را در ایران بسازد و مجوز دریافت کند می‌گوید: «در یک ساعت اول فیلم شخصیت نگار دارد نقش سامان را بازی می‌کند، اما چون دختر است و دارد نقش یک پسر را بازی می‌کند از آن تیزی مساله جنسی برای دولت ما کم می‌کند و اگر آنجا یک پسر بود و آن دیالوگ‌ها گفته می‌شد که مثلا «دوستت دارم»، قطعا نمی‌توانست از سانسور فرار کند.»

ماجرای فیلم «هجوم» محتوای غیراخلاقی آن، دریافت مجوز و حضور آن به عنوان یک نماینده سینمای ایران در بخشی غیراخلاقی از یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های فیلم دنیا به اندازه کافی عجیب و حیرت‌انگیز است. با این حال، واکنش شتاب‌زده سازمان سینمایی به گزارش جام‌جم و حواشی بعدی آن، ماجرا را جالب‌تر و البته تاسف‌بارتر نیز کرد! زمانی که مشغول تنظیم این گزارش بودیم متوجه شدیم ویدئوی گفت‌وگوی مکری با جشنواره تدی که در آن، برخلاف ادعای جوابیه گروه هنر و تجربه، کارگردان هجوم به محتوای همجنس‌گرایانه فیلم خود اذعان می‌کند، از دسترس خارج شد! کمی بعد خبر اظهارات مکری در حاشیه جشنواره فیلم
«ایف استانبول» و واکنش او به خبر جام‌جم منتشر شد که او برخلاف اظهاراتش در آلمان، وجود مضامین غیراخلاقی در هجوم را تکذیب‌کرده و به پیروی از جوابیه گروه هنر و تجربه آن را برداشت خارجی‌ها خوانده است!

با این حال برای بررسی دقیق‌تر موضوع و کمک به سازمان سینمایی با روابط عمومی جایزه تدی تماس گرفتیم و از آنها پرسیدیم، با وجود آن‌که برخی می‌گویند، فیلم هجوم فاقد مضمون صریح همجنس‌گرایانه است، چرا هجوم را وارد این بخش غیراخلاقی کردید؟» پاسخ روابط عمومی جایزه تدی به سوال جام‌جم را بخوانید: نه، این درست نیست! اگر این‌طور بود (فیلم فاقد مضامین صریح همجنس‌گرایانه بود) نمی‌توانست از میان 4000 فیلم ثبت‌نامی، وارد فهرست 30 فیلم منتخب شود. همه فیلم‌هایی که از میان هزاران فیلم رقیب برای ورود به برنامه رسمی جشنواره انتخاب شدند، از نظر ما برنده جایزه هستند.

سینماروزان: بالاخره بعد از مدتها انتقاداتی که به متصدی روابط عمومی سازمان سینمایی بابت گافهای املایی و انشایی در ارسال خبر و تصدیگری تولید بولتن جشنواره های مختلف همزمان با روابط عمومی گری میشد، محمدمهدی حیدریان مسعود نجفی را به عنوان مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی منصوب کرد.

به گزارش سینماروزان مسعود نجفی از خبرنگاران قدیمی حوزه سینماست در دو سال اخیر مدیریت روابط عمومی جشنواره فیلم فجر را هم برعهده داشته و در آخرین دوره این جشنواره کوشید با تعامل دبیر، پردیس ملت را به عنوان پردیس متمرکز اهالی رسانه راه اندازی کند.

مشکل اصلی متصدی معزول روابط عمومی، حرکت بر مدار سیاستهای دو دهه قبل و دسته بندی رسانه ها به خودی و غیرخودی و پرهیز از پاسخگویی صریح به پرسشهای مستدل بود. اوج این مشکلات زمانی مشاهده شده که متصدی معزول در روز خبرنگار به جای خبرنگاران، گروهی خاص از دبیران رسانه های ارگانی را به سفر سیاحتی شیراز برد!!

اخیرا هم این متصدی همزمان با تصدیگری روابط عمومی به کنیا رفته و مشغول فیلمسازی ویدیویی شده بود! بی اینکه مشخص باشد او چگونه پروانه فیلمسازی گرفته و از آن مهمتر بودجه تولید فیلم ویدیویی اش در کنیا چگونه تأمین شده؟

سینماروزان: آشفتگی اکران که با روی پرده فرستادن انبوهی از فیلمها در نیمه دوم سال استارت خورده بود پنجمین ماه خود را هم پشت سر گذاشت تا یک نقطه منفی پررنگ را در کارنامه سیاستگزاران سینمایی کشور قرار دهد؛ سیاستگزارانی که در این مدت مدام درباره بلبشوی اکران شنیدند اما هیچ نکردند و به جایش بوسه فرستادند برای ارگانهای متصل به منابع عمومی!!!

به گزارش سینماروزان از جمله فیلمهایی که در تراکم اکران نیمه دوم و در بحبوحه جشنواره روی پرده رفت اکشنی به نام «شاخ کرگدن» است از کارگردانی به نام محسن محسنی نسب؛ اکشنی که به دلیل محدودیت اکران نتوانسته فروش معقولی داشته باشد.

محسنی نسب با انتقاد از محدودیت سینمای مستقل در اکران به «مهر» گفت: فیلم ما پیش از آغاز سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر تنها با ۴ سالن روی پرده رفت که اکثر سانس های آن هم در زمان صبح و پیش از ظهر بود از همین رو در چنین سانس هایی که در زمان اوقات فراغت افراد قرار ندارد کسی به تماشای این فیلم نمی نشیند این موضوع یکی از مشکلاتی است که سینمای مستقل با آن درگیر است.

محسنی نسب اظهار کرد: اکران آثار به این صورت فیلمسوزی را رقم می زند زیرا در عین حال که فیلم اکران شده است اما سالنی برای نمایش ندارد بنابراین اگر قرار بر این است که آثار فقط نام اکران را به یدک بکشند باید چاره ای برای آن اندیشید برای مثال دولت باید وارد این کارزار شود تا دست افرادی که لابی دارند و می توانند در بهترین فصل و ساعت فیلم های شان را به نمایش بگذارند، کوتاه کند تا سینماگران مستقل هم بتوانند به حیات خود ادامه بدهند.

این کارگردان با اشاره به حمایتهایی که از آقازادگان و ناقلان ژن خوب در سینما میشود افزود: در غیر این صورت سرمایه بخش خصوصی باز نمی گردد و سینمای مستقل از بین می رود؛ در چنین شرایطی تنها آقازاده ها و ژن های خاص پول های خاص را را وارد سینما می کنند این در حالی است که چنین افرادی تنها به دنبال عکس گرفتن با سلبریتی ها هستند و ماندگار نیستند. افرادی مثل من که تمام زندگی خود را در سینما گذاشته اند متاسفانه با این شرایط اکران، نفس ها آخر خود را در سینما می کشند زیرا فیلمسازان نسل من به جز آنهایی که با سیستم دولتی در ارتباط هستند، محکوم به رفتن هستند برای مثال این روزها فیلمسازان قدیمی هیچکدام در سینما حضور ندارند و هر کدام به دنبال شغل های دیگر رفته اند.

سینماروزان: دو ماه پیش از جشنواره سی و ششم بود که روزنامه «کیهان» خبری درباره اسپانسرینگ سازمان هنری-رسانه ای اوج در جشنواره مطرح کرد؛ خبری که زودتر از حد تصور تکذیبیه این سازمان را به دنبال داشت اما از متصدیان روابط عمومی سازمان سینمایی صدایی صادر نشد!!(اینجا و اینجا را بخوانید)

به گزارش سینماروزان در آستانه برگزاری جشنواره و اعلام نام فیلمهای بخش مسابقه وقتی مشخص شد تمام فیلمهای تولیدی توسط این سازمان سر از بخش مسابقه درآورده پیش بینی هایی شکل گرفت مبنی بر توزیع کاندیداها و جوایز به این محصولات! پیش بینی هایی که با 24 نامزدی و بعدتر اهدای 9 جایزه به محصولات این سازمان رنگ تحقق گرفت.

حالا کمتر از یک هفته بعد از پایان اختتامیه محمدمهدی حیدریان رییس سازمان سینمایی روی آنتن زنده شبکه دوم سیما از لزوم دستبوسی اوج سخن گفته است بدون اینکه از لزوم عدالت در توزیع سرمایه های ارگانهای عمومی سخن گوید.

حیدریان در «سینمادو» بیان داشت: سینمای اجتماعی باید مسائل مهم و استراتژیک داخل جامعه را شناسایی کند و به آنها به خوبی بپردازد.  یک بخش از سینمای راهبردی را بخش خصوصی نمی تواند ورود کند و به همین دلیل بعضی ارگان ها در این بخش ورود پیدا می کنند. البته بعضی ها نسبت به این موضوع نقد دارند که به نظرم حرف های ژورنالیستی است؛ هر کسی بتواند هر نوع امکانی برای سینما فراهم کند تا بتوانیم موضوعات مختلف را که در صدر آن، مسائل راهبردی قرار دارند بسازیم، حتما استقبال می کنیم. بنابراین باید دست سازمان سینمایی اوج، حوزه هنری و دیگر نهادها و ارگان هایی را که در سینما ورود می کنند ببوسیم زیرا سینماگران کشور باید فیلم بسازند و حرف خودشان را بزنند.

⇓⇓⇓

اینکه محمدمهدی حیدریان می کوشد خلاف خواسته جامعه درباره روشنگری پیرامون هزینه هایی که از منابع عمومی برای تولیدات ارگانی خرج شده از دست بوسی این ارگانها بگوید به کنار، پرسشهای اصلی منتج از اظهارنظر تازه ایشان عبارتند از:

اول: آیا در دست‌بوسی، فعالان بخش خصوصی که بدون استفاده از بیت‌المال، محصول سینمایی تولید می‌کنند نباید در الویت باشند؟

دوم: آیا دست‌بوسی نباید برای ارگانهایی باشد که سرمایه‌های عمومی را به طور عادلانه میان فیلمسازان مستعد توزیع می‌کنند؟؟

سینماروزان: «ارادتمند نازنین بهاره تینا» فیلم پرحرف و حدیث عبدالرضا کاهانی که مجوز ساختش با حکم رییس معزول سازمان سینمایی صادر شد از معدود فیلمهایی است که حتی از طریق کمیته بازبینی آثار توقیفی هم مشکلش حل نشد.

به گزارش سینماروزان ابراهیم داروغه زاده معاون نظارت و ارزشیابی به تازگی آب پاکی را روی دست کاهانی ریخته و از غیرقابل اکران بودن فیلم گفته است. داروغه‌زاده در پاسخ به این سؤال که بالاخره تکلیف فیلم‌های توقیفی سینما مثل «عصبانی نیستم» و «ارادتمند؛ نازنین، بهاره، تینا» چیست به «تماشا» گفت: سینمای ایران سالانه 100 فیلم تولید می‌کند و اگر نگاهی به تعداد فیلم‌هایی که در ده سال گذشته با مشکل مواجه شدند حداکثر تعداد آن‌ها ده فیلم خواهد بود یعنی سالی یک درصد.

وی افزود: ما باید نظارتی منطقی بر آثار داشته باشیم، اگر در مرحله مجوز پروانه ساخت سخت‌گیری کنیم و دقت‌مان را بالاتر ببریم، ریسک‌پذیری ما در سینما کمتر خواهد شد، یعنی  ممکن است بخشی از  فیلم‌هایی که می‌تواند ساخته و پخش بشود به مرحله تولید هم نرسند، اما ما به کارگردان‌ها اعتماد می‌کنیم، با این نگاه که  فیلم‌هایی برای نمایش تولید خواهند شد.البته این اعتماد هم جواب داده و ما سالانه یک درصد  از فیلم‌های ما با مشکل مجوز پخش مواجه می‌شوند.

داروغه‌زاده بابیان اینکه «عصبانی نیستم» در زمان من مجوز نگرفته و توقیف هم نشده، افزود: این فیلم که اثری سیاسی است و درباره شرایط اجتماعی سیاسی ایران در سال 88 ساخته‌شده، در دوره خودش مجوز نگرفته است، اما در دولت آقای روحانی با فیلم‌ساز گفت‌وگو کردیم و اصلاحاتی هم انجام‌شده، باید بگویم «عصبانی نیستم» مجوز پخش گرفته و در فرصت مناسبی اکران خواهد شد.

او درباره فیلم «ارادتمند؛ نازنین، بهاره، تینا» اثر کاهانی هم گفت: فیلم ایشان هم در شورای پروانه نمایش و هم در شورای عالی نظارت رد شده، این فیلم غیرقابل پخش تشخیص داده‌شده و دلایلش را هم خود آقای کاهانی می‌دانند. 

سینماروزان: حدودا یک ماه قبل بود که احد آزادی‌خواه از نمایندگان اصولگرای حاضر در کمیسیون فرهنگی مجلس در شرح دیدار با رییس سازمان سینمایی و دبیر جشنواره سی و ششم فجر از برچیده شد بساط فرش قرمز در جشنواره سخن گفت؛ سخنانی که البته با انتقاد نمایندگانی همچون پروانه سلحشوری و احسان قاضی‌زاده مواجه شد.(اینجا و اینجا و اینجا را بخوانید)

به گزارش سینماروزان حالا پردیس کوروش که چند سالی است عنوان پرفروشترین پردیس سینمایی را یدک می‌کشد جشنواره‌ای به نام «فرش قرمز» را در امتداد جشنواره فجر راه اندازی کرده است!!

اینکه این جشنواره از دفتر جشنواره های سازمان سینمایی مجوز گرفته یا نه مشخص نیست اما این پردیس سینمایی درنظر دارد بهترین‌های سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر را در قالب جشنواره «فرش قرمز» انتخاب کند.

در این جشنواره بهترین نقش مرد، بهترین نقش زن، بهترین پایان بندی و بهترین داستان انتخاب شده و طی مراسم فرش قرمز با حضور مخاطبان این جشنواره از این برگزیدگان قدردانی می‌شود.

این جشنواره هیأت داوران ندارد و این مخاطبان هستند که به انتخاب بهترین ها خواهند پرداخت؛ البته صرفا مخاطبان پردیس کوروش و نه عامه آنها.