سینماروزان/احمد محمداسماعیلی(سردبیر ادوار مجله‌ی سینما): حسین وخشوری از مدیران فرهنگی و موسس مجله سینما در ۷۹سالگی درگذشت.حسین وخشوری متولد ۱۳۲۶ دانش‌آموخته ارتباطات بود و در دهه ۶۰ از مدیران متبوع وزارت ارشاد محمد خاتمی و اولین دبیر جشنواره فجر بود.

نه فقط اولین دبیر جشنواره فیلم فجر بلکه نامگذار آن هم بود. چون جشنواره فجر ابتدا با نام میلاد برگزار شد و بعد وخشوری بود که نام فجر را برای آن برگزید.

وخشوری به واسطه همان عقبه‌ی مدیریت در ارشاد، در دهه ۷۰ امتیاز هفته نامه سینما را گرفت که با همراهی امثال غلامرضا موسوی، فريدون جیرانی و حبیب اسماعیلی رونق گرفت و به شدت درآمدزا شد اما وخشوری در بهترین دوران هفته نامه سینما ابدا سراغ خودِ سینما و مثلا تولید فیلم نرفت و ترجیح داد در حد همان صاحب امتیازی باقی بماند.

چند نام در تکوین مطبوعات سینمایی بعد از انقلاب نقش مهمی داشته اند؛ مسعود مهرابی و هوشنگ گلمکانی(فیلم)، محمدهادی کریمی(سینما جهان و تصویر روز)، علی معلم(دنیای تصویر)، مسعود داوودی(بانی فیلم)، پرويز صمدی مقدم(فرهنگ و سینما) ، کریم زرگر-نوشابه امیری-هوشنگ اسدی(گزارش فیلم)، شهرام جعفری نژاد(صنعت سینما) و حسین وخشوری(سینما).

حسین وخشوری با جمع کردن تعدادی از اهالی موثر سینما در هیات تحریریه بیش از دو دهه سکاندار اصلی یک هفته‌نامه سینمایی محبوب-سینما- بود. حضور نامهایی نظیر غلامرضا موسوی ، حبیب اسماعیلی ، مهدی فخیم زاده و بیژن امکانیان در ترکیب هیات مدیره این نشریه باعث اثرگذاری بیشتر این هفته نامه بود. اگر مهرابی و گلمکانی در مجله فیلم به دنبال کمک به سیاست‌های گلخانه‌ای دهه ۶۰ بودند، اگر محمدهادی کریمی کوشیده بود در سینماجهان، سینمای روز دنیا را به عنوان الگویی برای صنعت سینمای ایران ضریب دهد و اگر علی معلم اله‌مان‌های پاپیولار بالیوود را به اندازه هالیوود روی جلد می‌برد، نشریه سینما با حضور جیرانی و موسوی و اسماعیلی تلاش میکرد به نوعی خود را طرفدار بدنه‌ی سینما نشان دهد و به این طریق آگهی‌های خوبی را هم مال خود کند‌.

حسین وخشوری با خلق و خوی آرام و بدون حاشیه در کنار این نام ها به عنوان صاحب امتیاز و مدیر مسئول نقش آفرینی مینی‌مال داشت و بیشتر حواسش بود که مجله گرفتار حواشی سیاسی نشود.

در مدت حضور در هفته‌نامه سینما چه به عنوان خبرنگار و بعدتر دبیر سرویس و سردبیری، بارها با وخشوری برخورد داشتم. او آدمی منضبط و بدون حاشیه بود که معمولا روزهای صفحه بندی به تحریریه می‌آمد و همیشه هم با خنده تاکید به چاپ اعلان گالری نقاشی همسرش داشت؛ این عشق به همسر و ارجحیت خانواده، همواره با او بود و درسی است برای همه‌ی ما که یادمان باشد خانواده اگر نباشد ما هم نیستیم.

گرچه بعد از دو سه دهه فعالیت و به دلایل مختلف و ازجمله غلبه رسانه‌های آنلاین، جایگاه هفته نامه سینما کمرنگ شد و با اینکه در دوره‌‌هایی امثال آرش افشار و زنده یاد پرتو مهتدی و فریدون جیرانی سعی کردند نشریه را به دور برگردانند اما سینما دیگر سینما نشد و در هیچ کدام از ادوار بعدی بیش از یک سال دوام‌ نیاورد اما برای همیشه در بایگانی ذهنی سینمادوستان، جایگاه خود را دارد.

یاد و خاطره مرد آرام و موقری چون حسین وخشوری که هیچگاه کسی عصبانیت و بد‌خلقی‌اش را ندید گرامی باد.

سینماروزان: در روزگاری که بخش عمده جشنواره‌های دولتی، بودجه‌خوار هستند، جشنواره اصلی فیلم فجر تنها جشنواره‌ای بوده که در همه این سالها درآمدی مطلوب از بلیت‌فروشی داشته با این حال همچنان این جشنواره هم متصل به بودجه دولتی است.

به گزارش سینماروزان حسین وخشوری دبیر نخستین جشنواره فجر که بهمن ۱۳۶۱ برگزار شده ادعا کرده که در اولین سال برگزاری، جشنواره فجر کاملا درآمدزا بوده است.

حسین وخشوری به سمیه علیپور در نشریه جشنواره سی و نهم فجر گفت: برای برگزاری دوره اول جشنواره فیلم فجر، معاون مالی ارشاد ۷۵۰هزار تومان به ما پرداخت کرد که نیمی از این بودجه(۳۷۵هزار تومان) هم سهم جشنواره تئاتر فجر شد.

وخشوری با اشاره به درآمدش از بلیت فروشی جشنواره گفت: آن زمان بلیت جشنواره، ۱۰ تومان بود که کمی بیشتر از رقم معمول بلیت سینماها بود و درنهایت از بلیت‌فروشی جشنواره نزدیک ۱میلیون تومان درآمد داشتیم که آن را نیز به حساب خزانه برگرداندیم.

دبیر اولین جشنواره فیلم فجر ادامه داد: در آن زمان پنج شماره نشریه برای جشنواره منتشر کردیم که حتی آن را هم با بهای تک‌شماره ۱۵ ریال عرضه کردیم و از این راه نیز درآمد داشتیم و درنهایت جشنواره نه‌تنها هزینه‌ای برای دولت نداشت که درآمدزا هم بود!

به گزارش سینماروزان مطابق با ادعای وخشوری بودجه جشنواره اول فجر ۳۷۵هزار تومان بوده که با احتساب قیمت وقت دلار(۳۵تومان) بودجه‌ای حدودا ده هزار دلاری صرف برگزاری دوره اول جشنواره شده بود.

ده هزار دلار به قیمت امروز میشود چیزی حول و حوش ۲۵۰میلیون تومان!!! رقمی که ساختار دولتی سینما بعید است بتواند با آن یک جشنواره موضوعی درجه چندم برگزار کند؟؟

وقتی حتی بودجه جشنواره‌هایی مثل کوتاه و مستند و مقاومت و کودک، میلیاردی است خیلی سخت است که باور کنیم جشنواره اول فجر به قیمت امروز فقط با ۲۵۰ میلیون تومان برگزار شده!؟؟

این بریز و بپاش در جشنواره‌ها و بودجه‌‌خوار کردن آنها طی چهل سال اخیر، فقط یکی از بلایایی است که دولتی کردن رویدادها به بیت‌المال وارد کرده!