1

علی عباسی تهیه‌کننده برخی از آثار شاخص سینمای ایران اظهار داشت⇐در «سوته‌دلان» فقط براي گريم بهروز وثوقي ۷۰۰ هزار تومان خرج كردم/تنها فيلمي كه توانستم به خارج بفروشم «تنگسير» بود /«پنجره» و «هنگامه» را با گرته برداری از آثار آمریکایی ساختیم اما ابتدای فیلم به منبع اقتباس اشاره کردیم!!/از «تنگنا»ی ما کپی کردند و حتی دیالوگها را تغییر ندادند ولی کمترین اشاره به منبع نکردند!!/می‌خواستم نسخه سینمایی «سو و شون»سیمین دانشور را بسازم که متأسفانه نشد/علی حاتمی برای ما فیلم تبلیغاتی می‌ساخت و همان جا بود که کشفش کردم/خیلی دلم میخواست «طبیعت بیجان» را تهیه کنم اما میدانستم تولید این فیلم منجر میشود به بیکاری بعدی/حتی فیلمهای کیارستمی هم در ایران عایدی نداشت/آن زمان هم مثل حالا صحبت کردن درباره هر شغلی در سینما با مشکل مواجه می‌شد و فقط امکان این وجود داشت که با رقاصه‌ها و جاهلان شوخی شود!!!/متعجبم که بازی علی نصیریان در «آقای هالو» به اندازه بازی انتظامی در «گاو» دیده نشد/در دهه شصت که اقتدار سینما دست یکی دو نفر بود بسیار آزار دیدیم/فيلم‌هايي كه با مجوز ساخته‌ شده بود را از دفترم بردند و سوزاندند!!/آدمهای خبیث آن قدر برایم زدند که در ۳۳ سالگی تبدیل شدم به «مرحوم»!!

سینماروزان: علی عباسی تهیه کننده ای که آثاری متفاوت از سینمای قبل از انقلاب اسلامی نظیر «سوته دلان»، «تنگسیر»، «رضا موتوری»، «تنگنا» و «حسن کچل» را در کارنامه داشت، به خاطر همین کارنامه متفاوت حق خودش میدانست که بتواند در فضای ایجاد شده در دوران بعد از انقلاب هم در سینمای ایران فعالیت داشته باشد.

البته که عباسی در ابتدای انقلاب اسلامی به فعالیت سینمایی خود ادامه داد و فیلمهایی مانند «جعفرخان از فرنگ برگشته» و «جایزه» را تولید کرد اما از جایی به بعد فشارهای وارده بر وی آن قدر شد که قید سینما را زد و از ایران مهاجرت نمود. عباسی به تازگی در گفتگویی تفصیلی با تینا جلالی در «اعتماد» هم درباره تلخیهای مهاجرت حرف زده و هم از تجربیاتش در تهیه کنندگی گفته است.

علی عباسی با اشاره به وسواسی که در تولید داشته اظهار داشت: توليد فيلم‌هايي با مضمون هنري- تجربي همچون «حسن‌كچل» يا «تنگسير» هزينه‌اش چند برابر فيلمي بود كه با حضور مرحوم آغاسي توليد مي‌شد يا فيلم‌هايي كه با رقص و آواز چند هنرپيشه زن مشهور همراه بود. اين نوع فيلم‌ها 300 يا 400 هزار تومان بيشتر خرج نداشت و فروشش تضميني بود؛ اما آدمي مثل من در تهيه‌‌‌ فيلم «سوته‌دلان» فقط براي گريم بهروز وثوقي 700 هزار تومان خرج كردم. گريمور فيلم فدريكو فليني، اتللو فاوا را آورديم ايران كه مي‌توانيد تجسم كنيد همين رفت‌وآمدها چه هزينه‌اي سنگيني داشت. اين چهره‌پرداز چند روز سر صحنه حضور داشت.

عباسی با بیان اینکه بازگشت سرمایه فیلمهای متفاوت در دوران سابق بسیار سخت بود ادامه داد:  تنها فيلمي كه توانستم به خارج بفروشم «تنگسير» بود كه به روسيه فرستادم و از من 100 تا 200 كپي گرفتند. البته بابت نمايش فيلم در روسيه به ما پول ندادند و به‌ جاي آن ‌يك تعداد فيلم‌ روسي دادند.

این تهیه کننده درباره همکاری ناکام با سهراب شهیدثالث گفت: آن زمان دلم مي‌خواست فيلم «طبيعت بي‌جان» سهراب شهيد ثالث را تهيه كنم. سهراب براي تهيه فيلمش با من مشورت كرد و به من پيشنهاد تهيه آن را داد. من به انديشه سهراب اعتقاد داشتم، مي‌دانستم فكر درخشاني دارد اما اگر ساخت «طبيعت بي‌جان» را قبول مي‌كردم، مي‌دانستم كه فيلم بعدي خودم را نمي‌توانم بسازم براي اينكه مي‌دانستم «طبيعت بي‌جان» تماشاگر زيادي ندارد. با تمام احترامي كه براي سينماي كيارستمي قائلم اما فيلم‌هاي او هم در ايران تماشاگر نداشت و فقط عوايد خارجي كسب مي‌كرد.

عباسی درباره اقتباسهایی که انجام داده گفت: من آن زمان چند فيلم امريكايي خوب ديده بودم و فكر كردم از فيلم‌هاي هندي كه بهتر است و از آن فيلم‌ها الهام گرفتيم و دو فيلم «هنگامه» و «پنجره» را ساختيم؛ اما ابتداي فيلم مي‌نوشتيم «اقتباس» از چه فيلم‌هايي شده است ولي بعضي‌ها نمي‌نوشتند. تازگي‌ها البته شنيدم از روي فيلم‌هاي قديمي من چند فيلم ساخته ‌شده است؛ مثلا از روي «تنگنا»؛ و جالب اينكه گويا هيچ تفاوتي هم ندارد و بعضي ديالوگ‌ها هم دقيقا همان ديالوگ است، اين ديگر خيلي بد است.

این تهیه کننده قدیمی با اشاره به علاقه اش برای اقتباس ادبی بیان داشت: به غیر از روشهای مرسوم، روش ديگري هم در نگارش فيلمنامه داشتم كه به سراغ متون ادبي بروم؛ مثلا براي نگارش فيلمنامه «تنگسير» از نوشته صادق چوبك استفاده كردم. طرحي داشتم از خانم سيمين دانشور به نام «سووشون» كه متاسفانه اين آخري محقق نشد. همچنين استعدادها را كشف مي‌كردم همچون علي حاتمي. علي ابتدا فيلم تبليغاتي براي دفتر ما ساخت و وقتي او را ديدم، دريافتم كه انسان درخشاني است و استعداد بي‌نظيري دارد و همين شد كه فكر كردم برايم فيلم هم بسازد. خيلي با هم خوب كار كرديم. فيلم‌هاي «حسن‌كچل» و «سوته‌دلان» محصول تعامل بين من و او بود.

عباسی درباره تعامل با علی حاتمی گفت: هم اختلاف‌نظر داشتيم و هم تعارض داشتيم و هم تعامل خوبي داشتيم. خيلي با هم حرف مي‌زديم. آنقدر با هم حرف مي‌زديم كه به تعامل برسيم. اين ‌طور نبود كه هر چه من بگويم او انجام دهد. يادم مي‌آيد يك ‌بار من و علي رفته بوديم شمال و طي اين سفر او چند قصه براي من تعريف كرد كه از دل آن قصه‌ها، من ساخت «سوته‌دلان» را به او پيشنهاد كردم.

علی عباسی درباره درگیریهایش با سانسور اظهار داشت: مشكل سانسور و مميزي بوده و هست. هم آن زمان و هم حالا. به عنوان نمونه آن زمان صحبت كردن از هر شغلي با اعتراض مواجه مي‌شد. هيچ‌وقت نمي‌توانستيم پليسي را نشان دهيم كه رشوه‌بگير باشد يا يك كارمند وزارت دارايي يا پزشك و… درحالي كه در همه جاي جامعه آدم‌هاي فاسد وجود دارد. آن سال‌ها يكي از دوستان تعبير جالبي به كار مي‌برد اينكه تنها صنفي كه منسجم نيستند، رقاصه‌ها و جاهل‌ها هستند به همين دليل بود كه سوژه اغلب فيلم‌ها حول همين موضوعات مي‌چرخيد.

این تهیه کننده با اشاره به کیفیت بازیگران دوره های مختلف سینمای ایران بیان داشت: ما آن زمان بازيگران خوبي همچون پرويز فني‌زاده داشتيم كه من عاشقانه او را دوست داشتم. بازيگران مرد خوب زيادي داشتيم. خيلي خوشحال شدم كه بازي مرحوم آقاي انتظامي در فيلم «گاو» ديده شد اما خيلي متعجب شدم كه از بازي علي نصيريان در «آقاي هالو» كمتر ياد مي‌شود. ايشان بازي نمونه و درخشاني در اين فيلم داشتند و بازيگر خوبي هستند.  بهروز وثوقي بازيگر خوبي بود به‌ خصوص در «گوزن‌ها» و «سوته‌دلان». ولي بازيگر بدنه سينما بود. بعضي بازيگران سينما جذابيت‌هاي مخصوص به خود را دارند. در هر صورت دنياي بازيگري به ‌شدت پيچيده است. بايد «آن» داشته باشي. بعضي آدم‌ها گاهي خوشتيب نيستند ولي «آنِ» سينمايي دارند. از طرفي هم بعضي در مجالس و ميهماني‌ها خوب حرف مي‌زنند ولي «آنِ» بازيگري را ندارند. خدا بيامرزد مرحوم فردين و ملك‌مطيعي «آنِ» بازيگري را داشتند و مردم آنها را دوست داشتند.

علی عباسی که در میانه دهه شصت و به خاطر فشارهای وارده مجبور به مهاجرت از ایران شد در روایتی تراژیک از آن دوران گفت: من 20‌ساله كه از ايران رفتم. دوران جنگ در ايران بودم و كار كردم. ولي در هر 3 فيلم آخر به من آسيب وارد كردند و به من ضربه زدند. سوزاندن فيلم‌هايم اهانت و توهين به سينما بود. آن زمان اقتدار دست يكي‌دو نفر در سينما بود و كسي با آنها نمي‌توانست مقابله كند. حتي فيلم‌هايي كه با مجوز ساخته‌ شده بود را از دفترم بردند و سوزاندند. آيا فيلم «سوته‌دلان» سوزاندني است؟ بدترين فيلم‌ها به نظر من سوزاندني نيست چون جغرافياي مملكت در اين فيلم‌ها نشان مي‌دهد و بعدها از تاريخ سينما بايد براي مردم گفت كه چه كساني در سينما كار مي‌كردند و نوع فعاليت‌شان چه بود. بدترين كتاب‌ها را نبايد سوزاند چون بعدها بايد مقايسه صورت بگيرد بين بدترين نوشتار و بهترين آن‌ها. طي اين سال‌ها بسيار آزار ديدم. بالاخره انسانيم و از پوست و گوشت ساخته شديم. فولاد كه نيستم كه اگر فولاد هم بودم با ضربه‌هاي سنگين به من كج‌ومعوج شدم…12 سالم بودم درباره سينما مي‌نوشتم. مجله سينمايي زدم و مقاله‌نويس سينما بودم. اولين برنامه سينمايي تلويزيوني را من توليد كردم. بعد از انقلاب اولين فيلم‌ها را من ساختم. چطور دلم نخواهد دوباره‌كار كنم؟ ولي بعضي آدم‌ها خيلي خبيث بودند. خصوصا انگار روي من بيشتر حساس بودند. البته اين روحيه در اغلب ما انسان‌ها هست كه توفيق خود را در عدم موفقيت ديگران مي‌بينيم و اين حسادت نه ‌تنها به‌ طرف مقابل لطمه مي‌زند بلكه به جامعه هم لطمه وارد مي‌كند. چون جلوی فعاليت موثر او را در اجتماع مي‌گيريم.

عباسی ادامه داد: بعضي آدم‌ها به معناي واقعي خبيث هستند و براي آدم مي‌زنند رذالت را در چشم آنها مي‌تواني ببيني و مدام منتظر مچ‌گيري هستند. نمونه‌اش هم من كه در 33‌سالگي پرونده‌ام بسته شد و در اوج جواني تبديل شدم به مرحوم علي عباسي. بايد بگويم كه اين حس خيلي سخت است. فرض كنيد مني كه آن زمان به ‌سختي هم كار مي‌كردم، هم ‌درس مي‌خواندم و هم سربازي مي‌رفتم بدون كوچك‌ترين پارتي. خودم پارتي خودم بودم ولي اين افراد رذل چنان ضربه‌اي به من زدند كه روح و روان من را به هم ريختند.




ادعای رسانه اصولگرا⇐فروش یک‌ماهه یک فیلم کوتاه بالاتر از فروش سالانه ۵۳ فیلم “هنروتجربه”!

سینماژورنال: هرچند در گروه سینمایی “هنروتجربه” آمار فروش فیلمها به صورت هفتگی اعلام نمی شود و همه چیز در هاله ای از شنیده ها می گذرد اما انعکاس فروش سالیانه فیلمها در این گروه سبب ساز ایجاد قیاسهای قابل تأملی شده است.

به گزارش سینماژورنال از جمله این قیاسها در روزنامه اصولگرای “جوان” صورت پذیرفته که با زیر ذره بین بردن فروش یک ماهه یک فیلم کوتاه با عنوان “هنگامه” و مقایسه آن با فروش سالیانه آثار هنروتجربه به این نتیجه رسیده است که فروش یک ماهه این فیلم کوتاه بالاتر از فروش سالانه 53 فیلم هنروتجربه‌ای بوده است.

متن کامل گزارش “جوان” در این باره را بخوانید:

آمار فروش یک فیلم بالاتر از 53 فیلم

آمار فروش يك ماهه فيلم كوتاه «هنگامه» بدون داشتن حتي يك سئانس در سينما از فروش ۵۳ فيلم گروه «هنر و تجربه» در سال۹۴ بالاتر است.

اين روزها فيلم كوتاه «هنگامه» در اكران‌هاي مردمي جشنواره عمار در حال نمايش است. شيوه‌اي كه با تمام مدل‌هاي موجود اكران در كشور متفاوت است؛ اكران فيلم كوتاه مذكور آنقدر عجيب و منحصر به فرد است كه به سادگي نمي‌توان از كنار آن گذشت.

روال مرسوم اكران‌هاي عمار نمايش آثار برتر جشنواره در شهرهاي مختلف و در مساجد، مدارس و… به طور رايگان است اما فيلم هنگامه داراي بليت‌فروشي است، يعني يك فيلم كوتاه كه تقريباً در اكران مرسوم سينماي ايران هرگز به اكران نمي‌رسد و از درجه اهميت پاييني برخوردار است در اين شيوه، نه تنها اكران مي‌شود بلكه مردم براي ديدن آن دست به جيب مي‌شوند و تا امروز كه اين مطلب منتشر مي‌شود فروش اثر به 19 میلیون و 640 هزار تومان رسيده است.

بليت فروشي بعد از تماشای فيلم
تا اينجاي ماجرا هنوز شگفتي رخ نداده است، غافلگيري زماني است كه شما در اين شيوه اكران ابتدا فيلم را مي‌بينيد و در پايان از ميان بليت‌هاي هزار تا 5 هزار توماني (به شرط رضايت از فيلم) بليت مي‌خريد. ممكن است فيلم را دوست نداشته باشيد و طبيعي است كه مبلغي هم نخواهيد پرداخت، فروش نزديك به 20 ميليون تومان اين فيلم در مدت يك ماه حاصل چنين فرايندي است. حالا تصور كنيد اگر قرار بود برخي آثار كه در پرديس‌هاي سينمايي با تبليغات فراوان مخاطب را به سينما مي‌كشانند بدين شيوه، بليت فروشي را در انتهاي فيلم و بر مبناي رضايت تماشاگر انجام مي‌دادند چه سرنوشتي پيدا مي‌كردند.

آمارهاي گيشه در سينما و اعتبار‌سنجي از فروش «هنگامه»
حتما سؤالات جدي و متعددي در‌باره شيوه اكران فيلم مذكور در ذهن شما شكل گرفته است و شايد يكي از آنها اين باشد كه فروش فيلم‌هاي سينمايي در چرخه اصلي سينماي ايران نيز بعضاً با شانتاژهاي رسانه‌اي از طرف تهيه‌كنندگان و ارائه آمار دروغ براي ايجاد موج روبه‌رو بوده است و اعلام فروش اين فيلم نيز مي‌تواند اينگونه باشد و اصلاً اعتبار‌سنجي فروش «هنگامه» چگونه انجام مي‌شود. اين سؤالي بود كه نگارنده با بد‌بيني تمام از حامد بامروت، تهيه‌كننده فيلم سؤال كردم. وي حاضر بود شماره تماس همه يا به طور رندوم بخشي از پخش‌كنندگان فيلم در شهرها و روستاهاي كشور را در اختيارمان بگذارد تا به شيوه‌هاي مختلف، فروش فيلم بررسي شود.
فروش 20ميليوني براي سينما اساساً مبلغي محسوب نمي‌شود و واقعيت آن است كه اين فروش با تمام ويژگي‌هايش كه براي اولين بار در سينماي به‌قول بعضي‌ها «نفتي» ما رخ داده است اصلاً ارزش دست به قلم شدن و نوشتن ندارد و اين تا زماني است كه ندانيد فروش فيلم‌هاي حاضر در گروه «هنر و تجربه» با هزينه‌اي كه بر دوش سازمان سينمايي و بودجه فرهنگي وزارت ارشاد مي‌گذارد چقدر است؟

«هنگامه» بالاتر از ۵۳ فيلم گروه «هنر و تجربه»
فروش يكماهه فيلم كوتاه «هنگامه» بدون داشتن حتي يك سئانس در سينما از فروش 53 فيلم گروه «هنر و تجربه» در سال 94 بالاتر است. طبق روال گروه هنر و تجربه، سازمان سينمايي براي اكران هر كدام از آثار به نمايش درآمده در اين گروه بايد 50 درصد صندلي‌هاي يك سينما را خريداري كند تا سينمادار ترغيب به نمايش فيلم شود و آن هم در شرايطي است كه حداقل دو نفر به سينما براي ديدن آن فيلم مراجعه كنند. بر اساس جدول مندرج در سايت جامعه صنفي تهيه‌كنندگان سينماي ايران به جز فيلم‌هاي «ماهي و گربه»، «اعترافات ذهن خطرناك من»، «خواب تلخ»، «اشكان، انگشتر متبرك و چند داستان ديگر»، «پرويز»، «كپي برابر اصل»، «گس»، «پريدن از ارتفاع كم»، «داره صبح ميشه»، «316»، «آتلان»، «سايه روشن»، « در كوچه‌هاي عشق»، «بهمن» و «اشياء از آنچه شما در آئينه مي‌بينيد» با فروش 20 میلیون و 200 هزار تومان، مابقي آثار اكران شده در گروه هنر و تجربه كه 53 فيلم هستند از فيلم كوتاه «هنگامه» كمتر فروخته‌اند و نشان داده‌اند كه سازمان سينمايي براي آتش زدن بودجه سالانه‌اش راه درستي را انتخاب كرده است.

اميدواریم شيوه اكران فيلم «هنگامه» و موضوع آن كه مورد توجه مردم قرار گرفته مسئولان را در مديريت بر سينما و سينماگران را در انتخاب موضوع براي ساخت اثر به تأمل وا دارد.

هنگامه
امین ایمانی و سوگل طهماسبی در نمایی از “هنگامه”