1

کارگردان “پادری” که عضو شورای پروانه نمایش هم هست⇐فیلم کاهانی از ابتدا تا انتها مشکل دارد

سینماژورنال: تازه ترین فیلم عبدالرضا کاهانی با عنوان “ارادتمند نازنین بهاره تینا” از جمله آثار بحث برانگیز روزهای اخیر بوده است چراکه شورای پروانه نمایش اداره نظارت این فیلم را کاملا توقیف کرده است و حتی اعمال اصلاحات برای رفع مشکل فیلم را هم منتفی دانسته است.

به گزارش سینماژورنال محمدحسین لطیفی کارگردانی که این شبها سریال نه چندان پرمخاطب “پادری” را روی آنتن دارد و البته در شورای پروانه نمایش هم عضو است به تازگی در گفتگویی با “فیلم نت” به صراحت از این گفته که فیلم کاهانی از ابتدا تا انتها مشکل دارد.

عدم صدور پروانه نمایش نظر تمامی اعضای شوراست

محمدحسین لطیفی در پاسخ به این سوال که آیا اکران فیلم جدید عبدالرضا کاهانی به نام «ارادتمند نازنین، بهاره، تینا» منتفی است؟ گفت: عدم صدور پروانه نمایش برای این فیلم نظر همه اعضای شورای پروانه نمایش است، البته همه در این شورا دوست دارند که این اتفاق رخ ندهد و هیچ فردی در این شورا وجود ندارد که علاقمند به توقیف فیلمی باشد و همیشه به دنبال اصلاح هستند، ولی در مورد فیلم آقای کاهانی جمع نظرات این است که امکان اصلاح برای این فیلم وجود ندارد.

فیلم از ابتدا تا پایان مشکل دارد

وی در پاسخ به این سوال که هیچ راهی برای اصلاح فیلم وجود ندارد؟ گفت: کل چیزی که در فیلم است یعنی سوژه فیلم از ابتدا تا پایان مشکل دارد، البته من به عقاید و نوع ساخت فیلم ها احترام می گذارم، ولی اگر کاری از دستم بر‌می‌آمد بعنوان یک هم‌صنف مطمئن باشید که انجام می دادم و از فیلم دفاع می کردم، ولی احساس می کنم نمی توانستم کاری کنم و ابزاری برای دفاع از فیلم «ارادتمند نازنین بهار تینا» نداشتم.

شاید کاهانی راهی برای اکران فیلم پیدا کرد

این عضو شورای پروانه نمایش در پاسخ به این سوال که آیا آقای کاهانی اعتراضی به شورا داشته اند یا خیر؟ گفت: احتمالا اعتراض کرده اند و شاید راهی برای اکران فیلم پیدا کنند، ولی در این لحظه نظر همه دوستان در این شورا عدم اکران این فیلم است.

محمدحسین لطیفی
محمدحسین لطیفی



حذف “دودکش۲” از کنداکتور پخش نوروزی/جایگزینی سریال کارگردان “دردسرهای عظیم”!

سینماژورنال: صداوسیما در اقدامی که کمتر سابقه داشته است، در فاصله چند روز مانده به پایان سال، شبکه‌ پخش‌کننده‌ برخی سریال‌های نوروزی را جابه‌جا، یکی از سریال‌ها را حذف و سریالی جدید را جایگزین کرد.

به گزارش سینماژورنال و به نقل از “ایسنا” بر اساس تصمیم جدید مسوولان صداوسیما، سری دوم از مجموعه «دودکش» به کارگردانی محمدحسین لطیفی که با عناوینی چون «فروشگاه بزرگ» و «پادری» هم معرفی شد، در نهایت از آنتن تلویزیون حذف شد. این سریال قرار بود از شبکه اول سیما پخش شود.

این در حالی است که تلویزیون و شبکه اول پیشتر رسما از «دودکش» به کارگردانی محمد حسین لطیفی به عنوان سریال نوروزی نام برده بودند.

“بیمار استاندارد” روی آنتن شبکه 1

بنابراین گزارش، با حذف دودکش، سریال «بیمار استاندارد» ساخته سعید آقاخانی جایگزین آن در شبکه یک شد. بیمار استاندارد پیشتر گزینه پخش از شبکه سه سیما بود.

“قرعه” در شبکه 3

همچنین سریال «قرعه» به کارگردانی برزو نیک‌نژاد سازنده “دردسرهای عظیم” که در اخبار رسمی از شانس کمتری در بین دیگر سریال‌ها برای پخش نوروزی برخوردار بود، در دقیقه نود به عنوان جایگزین سریال «بیمار استاندارد» در شبکه سه معرفی شد. پیش از این اعلام شده بود که قرعه قرار است از شبکه پنج سیما به روی آنتن برود‌.

“زعفرانی” از شبکه 2

بنا براین گزارش، مجموعه «زعفرانی» تنها سریالی است که با جابه‌جایی همراه نبوده و به نظر می‌رسد پخش آن از شبکه دو سیما قطعی باشد.




محمدحسين لطيفي كه در ٦ سال ٤ سريال ساخته⇐اين خيلي بد است كه به خاطر مشكلات جناحي تلويزيون را دچار مشكلات اقتصادي كنند

سینماژورنال: محمدحسین لطیفی که در سالهای اخیر سریالهای مختلفی را برای تلویزیون تولید کرده است این روزها هم مشغول ساخت فصل دوم “دودکش” برای نوروز تلویزیون است.

به گزارش سینماژورنال “نردبام آسمان”، “تنهایی لیلا”، “دودکش1” و “زمانی برای عاشقی” از جمله سریالهایی هستند که لطیفی در این سالها برای تلویزیون ساخته و به واسطه همکاری نزدیک با این رسانه هم که شده باید در حال و هوای تولیدات رسانه ملی باشد.

با این حال این کارگردان در گفتگویی با “ایسنا” به صراحت از این گفته که محصولات تلویزیون را زیاد پیگیری نمی کند!

لطیفی در پاسخ به این پرسش که عملکرد کدام شبکه تلویزیون را موفقتر می داند گفته است: من راستش خیلی تلویزیون را پیگیری نمی‌کنم و نمی‌توانم دقیق در این زمینه نظر بدهم.

مهمترین اتفاق سال؟ پرداخت معوقات مالی

افت کیفیت محصولات تولیدی تلویزیون در سال اخیر باعث از دست دادن بخشی از مخاطبان و باختن رقابت به شبکه های ماهواره ای شد اما  لطیفی بی اشاره به این افت کیفی، مهمترین اتفاق سال را پرداخت معوقات مالی می داند.

وی بیان داشته است: اتفاق ویژه‌ای که امسال در رسانه ملی افتاد از نظر من این بود که بعد از مدت‌ها بخشی از بدهی‌ها از سوی سازمان صداوسیما پرداخت شد و برخی همکاران بعد از مدت‌ها توانستند مطالباتشان را از تلویزیون بگیرند. به نظرم این اتفاق حرکت خوبی بود.

مشکل اساسی؟ فقط کمبود بودجه است و لاغیر

البته که متعاقب این ماجرا اصلی ترین مشکل این کارگردان هم کمبود بودجه سالانه ایست که به صداوسیما تعلق می گیرد! این کارگردان اظهار داشته است: مشکل اساسی من به عنوان یک کارگردان، یک شهروند و کسی که برای سازمان صداوسیما کار می‌کند، این است که به شکل کاملا قانونی و در مجلس شورای اسلامی در لایحه بودجه صداوسیما تغییرات اساسی ایجاد شود؛ چراکه این واقعا آزاردهنده و خیلی بد است که به خاطر مشکلات شخصی و جناحی، مجموعه‌ صداوسیما هر بار دچار مشکلات و فشارهای اقتصادی شود. امیدوارم سال آینده این اتفاق در مجلس شورای اسلامی بیفتد و این مساله حل شود.

دیالوگهای فیملنامه مهم نیست/مهم این است که هر روز صبح سرکار حاضر می شویم

محمدحسین لطیفی که امسال یک فیلم سینمایی به نام “اسب سفید پادشاه” را هم روی پرده داشت که فروش آن تا پایان اکران به 200 میلیون هم نرسید در توصیف چگونگی تولید سریال “دودکش2” هم اظهارات جالبی را طرح کرده است.

وی درباره کامل‌ بودن فیلمنامه سریال‌ها پیش از کلید خوردن، در پاسخ به اینکه چقدر به عنوان کارگردان بر فیلمنامه کامل تأکید دارد؟ گفت: فیلمنامه اگر کامل باشد شاهکار است. از همه بهتر برای منِ کارگردان خوب است اما واقعیت این است که بازیگرانی که با من کار کردند همه می‌دانند که من به آن‌ها فرصت می‌دهم و آن‌ها را تحت فشار قرار نمی‌دهم و همیشه از انرژی خودشان استفاده می‌کنم، در نهایت هم اتفاق بدی نمی‌افتد. مهم این است که ما هر روز صبح سرکار حاضر می‌شویم و می‌دانیم که می‌خواهیم چکار بکنیم، دیالوگ زیاد مهم نیست.




برادر محمدرضا فروتن، پریا و رابطه عاشقانه‌ای که به خطر می‌افتد+عکس

سینماژورنال: فیلم سینمایی «شیف شب» ساخته نیکی کریمی این روزها اکرانی موفق در سینماها را تجربه می‌کند.

به گزارش سینماژورنال امیرحسین آرمان بازیگر جوان سینما و تلویزیون ایران که در این فیلم نقش برادر محمدرضا فروتن را ایفاء کرده،این روزها نقش جوان اول سریالی تلویزیونی را برعهده دارد.

بازی در “پریا”

آرمان بازیگر سی و سه ساله‌ای است که به واسطه ویژگی‌های چهره‌اش، جوان تر به نظر می‌رسد و همین مسئله باعث شده گزینه مناسبی برای حضور در نقش جوان‌ها باشد.

او این روزها در حال ایفای نقش در سریال «پریا» جدیدترین ساخته حسین سهیلی زاده است. این کارگردان که از نام آوران ساخت سریال‌های ملودرام تلویزیونی است، در اغلب آثارش همچون “آوای باران”، “دلنوازان”، “دختران” و… به مسائل و مشکلات جوانان توجهی ویژه نشان داده است.

تعارضات جوان با خانواده

به گزارش سینماژورنال آرمان در این سریال نقش جوانی به نام «کیوان» را ایفاء می‌کند. مادر کیوان فوت کرده و تنها خواهرش ـ با بازی کمند امیرسلیمانی ـ هم ازدواج کرده است. حسین آقا پدر کیوان ـ با بازی محمود پاک نیت ـ مرد شریف و زحمتکشی است اما نمی‌تواند رابطه دلخواهی با فرزندش داشته باشد و این تعارض باعث خانه گریزی کیوان و بروز اتفاق‌های مخلتف در داستان می‌شود.

 از لادن مستوفی تا افسانه بایگان

این سریال جوان پسند و خانوادگی در چهل قسمت بر اساس فیلم نامه سعید فرهادی و تهیه کننگی اسماعیل عفیفه تهیه کننده شناخته شده تلویزیون تولید می‌شود. لادن مستوفی، امیرحسین آرمان، افسانه بایگان، امیررضا دلاوری، عمار تفتی، کمند امیرسلیمانی، رامتین خدا پناهی و هادی قمیشی بازیگران آن هستند و تا پایان سال تولید ادامه خواهد داشت تا برای سال 1395 آماده نمایش شود.

امیرحسین آرمان پریا
امیرحسین آرمان در نمایی از “پریا”

 بازگشت “پریا” و ازدواجی دردسرساز

به گزارش سینماژورنال قصه “پریا” با بازگشت شخصیتی به همین نام ـ با بازی لادن مستوفی ـ به ایران آغاز می‌شود. در شرایطی که پریا همچنان از رابطه قدیمی‌اش سرخورده است، وارد رابطه‌ای عاطفی با مردی جوان می‌شود. زوج تازه به امید آغاز زندگی تازه مشکلات را یک‌به‌یک از سر راه برمی‌دارند اما برخی اتفاق‌ها، ادامه رابطه عاشقانه این زوج را به خطر می‌اندازد.

در پریا چهار بازیگر کودک نیز با نام‌های سودا بهروز رشید، روژان تقی زاده، محمد رضا شیرخانلو و شادی نکته سنج حضور دارند.

شیرخانلو بازیگری است که با حضور در فیلم «دهلیز» ساخته بهروز شعیبی و سریال «دودکش» ساخته محمدحسین لطیفی شناخته شد و حالا حسابی سرش شلوغ شده است.

محصول مشترک نمایش سیما و وزارت بهداشت و درمان

پریا با مدیریت تصویربرداری محمد افسری به مجری طرحی شرکت فانوس خیال زمان تولید می‌شود و محصول مشترک اداره کل نمایش سیما و وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی (موسسه آوای سلامت) است.

امیرحسین آرمان پریا
امیرحسین آرمان در نمایی دیگر از “پریا”



بهروز شعیبی: عشق‌هاي صادقانه بعد از ازدواج همیشه جواب می‌دهد/ بايد يك ذره اداي كارگردان‌ها را دربياورم

سینماژورنال: بهروز شعیبی بازیگر و کارگردان محجوب و بااخلاق سینما و تلویزیون اخیرا سریال “تنهایی لیلا” را روی آنتن داشت.

به گزارش سینماژورنال شعیبی در این سریال که داستان آن گرته برداریهایی از ماجرای میرداماد معروف داشت کاراکتری مشابه آنچه در “طلا و مس” و “مهمان داریم” ایفا کرده بود را ارائه داده و همین عاملی شد برا انبوه نقدها به وی.

شعیبی حالا در یک گفتگوی تفصیلی با رضا صدیق در “اعتماد” کوشیده هم درباره این نقدها صحبت کند و هم این که باز هم دفاع کند از سریال اخیرش.

بهروز شعیبی یک نکته را هم درباره نقد خویش بر کارگردانی بیان کرده و آن هم اینکه هنوز نمی تواند ادای کارگردانها را درآورده و شوآف کند!

سینماژورنال متن کامل گفتگوی شعیببی را ارائه می دهد:

بهروز شعيبي كارگردان، بهروز شعيبي نويسنده، بهروز شعيبي بازيگر و حالا هم شعيبي‌اي كه يكي از نقش‌هاي عامه پسند تلويزيون شده است. خودت را با كدام تعريف مي‌كني؟

من از همه اينها خيلي جدا هستم. يعني هرچه فكر مي‌كنم اين حرف يك ذره ادا گويش دارد، اين يعني ورژن كارگردان با بازيگر فرق دارد، اما وقتي فكر مي‌كنم مي‌بينم بسته به كاري است كه قرار است در آن بروم و مجموعه‌اي كه قرار است واردش بشوم. خيلي تصميم نمي‌گيرم كه حالا در اين مجموعه خوب است كه من به عنوان كارگردانم پس نروم بازي كنم يا بازيگر هستم نروم كارگرداني كنم. وقتي در يك مجموعه خوب قرار مي‌گيرم به همان چيزي كه به من سپرده شده است همان‌طور كه هست نگاه مي‌كنم. يعني خيلي نقش‌ها را ممكن است بازي‌كنم اما خودم به عنوان كارگردان آن را نمي‌سازم يا مثلا برعكس آن كارگرداني مي‌كنم اما اگر در آن كار نقشي به من بگويند بازي نخواهم كرد.

تو اول با بازيگري شروع كردي.

بله.

اما هميشه يك نگاهي هم به كارگرداني داشته‌اي.

درست است، خيلي زود اين اتفاق افتاد و اين گونه اتفاق افتاد كه در يك ‌سال دو فيلم بازي كردم، كار سوم سريال بود. كار سعيد ابراهيمي‌فر كه قرار بود در آن كار بازي كنم و همان‌جا آقاي ابراهيمي‌فر پرسيد تو مي‌خواهي توي گروه كارگرداني بيايي؟ من هم از خدا خواسته گفتم بله و بعد از آن به جاي بازي به طور جدي فقط دستياري كردم و با فاصله گهگداري بازي مي‌كردم. تا طلا و مس كه دوباره بازيگري جدي‌تر شد، ولي دستياري و كارگرداني در اين سال‌ها كار اصلي من بوده است، كاري كه در آن مداومت داشتم.

ليلا، نخستين كار تلويزيوني‌ات بود كه به عنوان يك نقش مردم‌پسند خودت را درون آن نشان دادي. در صورتي كه قبل از آن در نقش‌هايت مثل طلا و مس با نقش يك روحاني و به هرحال مثبت تعريف مي‌شدي مثل طلا و مس. اما بعد يك‌دفعه آمدي در يك سريال تلويزيوني با يك نقش مردم‌پسند و باز هم مثبت و مذهبي. براي خودت تفاوتي ندارد نقش‌هايي كه قبول مي‌كني؟

اتفاقا چند روز پيش صحبت بود و مي‌گفتند اين نقش شما شبيه و نزديك به طلا و مس است، من به هر قيمتي نمي‌خواهم متفاوت باشم. شايد آن كارها چون ديده نشده الان همه فكر مي‌كنند شبيه آن كار مي‌كنم. مثلا من دوبار صادق هدايت بازي كردم يكي براي حسن هدايت و يكي براي آقاي سينايي، يا در سريال مهرآباد كه دو يا سه سال پيش بازي كردم كه آن هم متفاوت بود اما اگر بدون تعارف و واقعيتش را بخواهم بگويم من تا مهمان‌داريم با بازيگري يك رودربايستي داشتم. يعني خودم به عنوان بازيگر براي خودم تثبيت نشده بودم و فكر مي‌كردم هيچ‌وقت بازيگري نكنم يا اينكه خودم را به عنوان بازيگر حرفه‌اي در مجموعه بازيگرهاي حرفه‌اي خيلي تثبيت شده نمي‌دانستم.

نقش متفاوتي كه در «مهمان داريم»، داشتي باعث تغيير ذهنيت‌ات شد.

بله، واقعيتش اين است كه مهمان‌داريم تقريبا تثبيت بود براي خودم به عنوان بازيگر. در مهمان‌داريم انرژي‌اي كه براي اين نقش گذاشته‌ام و اتفاقي كه براي پرسوناژ داشت مي‌افتاد تقريبا پله‌اي بود كه من را وارد بازيگري جدي كرد يعني به عنوان يك بازيگر و آدمي كه بازيگري مي‌تواند كار حرفه‌اي و اصلي‌اش باشد. تا قبل از آن اين طور نبود كه به هر قيمت بگويم مي‌خواهم متفاوت باشم يا مي‌خواهم در نقش‌هاي متفاوتي بازي كنم. مثلا باز هم نقش يك روحاني بعد از طلا و مس پيشنهاد شد اما بازي نكردم. البته نقش‌هاي متفاوتي كه به من پيشنهاد شد يا از لحاظ زمانبندي به من نمي‌خورد يا قصه كلي را دوست نداشتم اما به طور كلي نمي‌رفتم، كار نمي‌كردم و ترجيح مي‌دادم كاري اصلي خودم يعني كارگرداني را انجام بدهم. بنابراين نكته‌اي كه شما مي‌گوييد كاملا درست است براي اينكه انتخاب «تنهايي ليلا» كاملا برايم با محاسبه بود. قصه خوبي داشت و پرسوناژ خوبي بود و من مي‌دانستم كه اين عشق جواب مي‌دهد و يك تجربه‌ اينچنيني قبلا داشتم از جمله «طلا و مس». عشق‌هاي صادقانه بعد از ازدواج يا عشق‌هاي ايراني از جنس سنت ايراني هميشه جواب مي‌دهد. هنوز هم كه هنوز است جواب مي‌دهد يعني هر چقدر هم كه ما به لحاظ فرهنگي متفاوت شده باشيم، دچار دوگانگي بشويم يا نشويم، پايبند باشيم يا نباشيم باز آن شكل روابط سنتي كه مربوط به مشرق است همچنان براي ما جذاب است. «تنهايي ليلا» هم فكر كردم كه همين گونه است و مي‌تواند كاري باشد كه بين مردم ديده شود، مردم دوستش داشته باشند و با آن ارتباط برقرار كنند.

همان طور كه خودتان مي‌گوييد كارتان در «مهمان داريم» خيلي سخت بود، ولي چرا ديده نشد؟

من نمي‌خواهم بگويم آن فيلم، فيلم خيلي كاملي است يا اينكه فيلم خيلي متفاوتي است اما واقعيتش فكر مي‌كنم راجع به آن فيلم به طور كلي خيلي كم‌لطفي شد، مثلا طراح صحنه درجه يك دارد، كيوان مقدم. حتي به نظر من جزو فيلم‌هاي خوب آقاي عسگرپور است. در واقع از لحاظ ساخت يا بازي، بازي‌ها، بازي‌هاي خوبي است چون تعداد كمي بازيگر در آن فيلم وجود دارد و اين تعداد تقريبا يكدست هستند. يك تجربه‌اي بين من بود و آقاي پرستويي كه ايشان اين فضا را ايجاد كرده بودند. هر دو ما سن بالاتر از خودمان را بازي مي‌كرديم و اصولا رابطه‌اي كه بين ما شكل گرفته بود رابطه واقعي پدر و پسر بود. پدر و پسري كه ممكن است تو روي هم بايستند و باهم دعوا كنند اما باز عاشقانه همديگر را دوست دارند اما من نمي‌دانم چه شد؟ فيلم «مهمان‌داريم» انگار قرار بود در واقع ديده نشود اين اتفاق در جشن خانه سينما هم افتاد.

مثل رابطه‌تان در «آژانس شيشه‌اي» با آقاي پرستويي؟ «مهمان داريم» دومين همكاري‌تان با پرويز پرستويي است؟

بله! دقيقا ١٥ سال بعد از آژانس شيشه‌اي كه آنجا هم پدر و پسري بوديم كه با هم اختلاف داشتيم. به هرحال اما كار كردن با پرويز پرستويي را دوست دارم.

و نخستين بازي‌تان بود آژانس! چطور شد كه براي آژانس شيشه‌اي انتخاب شديد؟

آقاي آتيلا پسياني باعث شد. دليلش آن بود كه من قبل از آن داشتم سريالي بازي مي‌كردم به‌ نام «بازگشت پرستوها» براي آقاي ابوالقاسم طالبي. سنم كم بود اما با سن كم ريش گذاشته بودم. آقاي پسياني را مي‌شناختم. آقاي پسياني من را ديده بودند. در واقع آقاي پسياني انتخاب‌كننده بازيگران فيلم آژانس شيشه‌اي بود. يادم است همان موقع براي نقش سلمان من با يك جوان ديگر كانديدا بوديم. در واقع يك تا دو جلسه تست با خود آقاي پسياني و آقاي كيانيان داشتيم و بعد انتخاب شدم.

به مسير حرفه‌اي‌تان برگرديم. يك نكته در مورد بهروز شعيبي وجود دارد و آن هم اين است كه شعيبي نقش بچه مسلمان‌ها را بازي مي‌كند. نقش كسي را بازي مي‌كند كه نوعي بار مثبت دارد حالا ممكن است در طلا و مس ضد قهرمان و قهرمان خاكستري باشيد اما انگار «آژانس شيشه‌اي» نقطه‌اي بود براي شما در بازيگري كه در همان حركت مي‌كنيد. نه اينكه تكراري است نه منظورم اين نيست، مقصود اين است كه انگار سلمان آژانس شيشه‌اي است كه حالا بزرگ شده و وارد سينما شده است و دارد بازي مي‌كند.

نه! هم در مهرآباد و هم يك فيلمي ديگر به ‌نام قصه‌هاي يك زندگي، كار آقاي حسن هدايت كه در آن نقش صادق هدايت را داشتم…

صادق هدايت، بله اما بازي در آن فيلم به دليل شباهت چهره شما با هدايت بوده.

نه اين تصور شما به خاطر مجموعه فيلم‌هايي بوده است كه ديده نشده و اين‌طور برداشت شده است كه شما مي‌گوييد. نكته بعدي واقعيتش اين است كه در فيلم‌هاي بعدي كه من بازي كردم و شبيه هم هستند، شما اگر مرور كنيد مي‌بينيد من هيچ گاه وارد يك مجموعه مردد يا متوسطي نشده‌ام و حق اين را داشته‌ام كه انتخاب نكنم.

من نمي‌گويم بازي‌هاي شما شبيه هم هستند.

مي‌دانم. مقصود شما پرسوناژها و تم شخصيت‌هاست.

بله و البته اجراهاي شما متفاوت بوده، بازي شما در «طلا و مس» و «تنهايي ليلا» خيلي متفاوت است، يعني جنس اجراي نقش بسيار متفاوت است.

اميدوارم، يعني من خودم تلاشم اين بوده است كه اينها هيچ‌وقت شبيه هم نباشند اما هركدام از اين فيلم‌ها را بگوييد يا كارگردانش، كارگردان خوبي است يا تهيه‌كننده‌اش، تهيه‌كننده خوبي است يا فيلمنامه خوبش است در نتيجه من بعد از اين مرحله خيلي به اين فكر نكردم كه حالا من دارم تكرار مي‌شوم يا نمي‌شوم به اين فكر كردم كه فرصت كار كردن با يك مجموعه خوب را از دست ندهم. من مطمئن بودم «تنهايي ليلا» به لطف خداوند ديده مي‌شود. كاري به كيفيت و نقد ندارم اما به عنوان يك كار تلويزيوني مطمئن بودم اين طور مي‌شود.

يعني انتخاب شما از جايي تاكيد بر تيم سازنده اثر بوده است.

بله، تنهايي ليلا كه پشت آن اين گروه خوب آمده‌اند، حسين لطيفي يا آقاي شفيعي آمده‌اند اينها كارشان قطعا كاري خواهد بود كه ديده مي‌شود. پرسوناژ آن پرسوناژ جذابي بود. حتي در مرحله اول آقاي عنقا به من گفته بود كه نهايت هفت قسمت بازي دارم، من قبول كردم كه در اين‌كار قرار است هفت قسمت بازي كنم، وقتي رفتم ١٥ قسمت شد. اما خب اتفاق خوبي براي من بود و من فكر مي‌كنم هنوز هم آن رابطه محمد و ليلا در تنهايي ليلا جا داشت كه پرداخته شود.

به نظرم اگر عشقي كه پيرنگ داستان بود، يعني همان تم عشق شرقي اگر روي آن تاكيد و همين فضا بيشتر دراماتيزه مي‌شد، جذابيت خيلي بيشتري پيدا مي‌كرد.

من كاملا با شما هم‌نظر هستم اما خب نوع نگاهي بوده است كه صاحبان اثر روي آن داشتند، اما من مطمئن بودم مردم اين عشق را فارغ از بازي من دوست خواهند داشت.

از بازيگري گذر كنيم، بازيگري براي شما شبيه يك تفريح است ولي كارگرداني دغدغه‌تان است، در بازيگري با گروه‌هاي متفاوتي كار و در كارگرداني ذهنيت خود را خلق مي‌كنيد. بازيگري نقش است و كارگرداني نقش‌آفريني.

بازيگر كسي است كه پشت بازي‌هايش قايم مي‌شود، ديده نمي‌شود اما كارگردان نمي‌تواند خودش را پنهان كند. يعني خودش هركاري كند از فيلمش بيرون مي‌زند. يعني به هر حال آن تفكر اصلي كه دارد، اعتقاداتي كه دارد آن فكر اصلي كه دارد عيان مي‌شود. يك بخشي تكنيكي است و يك بخشي محتوايي، اما مرتب نقد مي‌كنند كه مثلا چرا اين را در فيلمت قرار دادي؟ متاسفانه اين مساله در ماجراي نقد ما بسيار زياد شده است.

مقصودتان نقد محتوايي به اثر است كه جاي نقد تكنيكي را گرفته؟

بله، نقد تكنيكي دارد حذف مي‌شود و فيلم فقط محتوايي بررسي مي‌شود. داستان فيلم يك بخش است ولي به صحبت اول‌تان بازگردم كه واقعيتش اين است هيچ‌وقت مساله سينما براي من تفريح نبوده است. يعني حتي به عنوان بازيگر سر يك فيلمي نرفتم كه مثلا حالا از فضايش لذت ببرم و يك آرامشي داشته باشم. چون نمي‌توانم. به هر حال بازيگري كارش كمتر است به نسبت كارگرداني. در كارگرداني قبل و بعد از همه با گروه درگير هستي و تا زمان نمايش فيلم به لحاظ ذهني هم درگير هستي. به‌خاطر همين بازيگري هم هيچ‌وقت تفريح برايم نشده است.

پس نقطه تمايزش براي‌تان كجاست؟

اتفاقي كه برايم مي‌افتد اين است كه چون خودم بارها پشت دوربين قرار گرفته‌ام بعضي وقت‌ها كه مي‌روم براي بازيگري، حضور در مجموعه براي من سخت‌تر مي‌شود، نه به لحاظ اينكه مجبورم از كارگردان‌ حرف‌شنوي داشته باشم اتفاقا براي من شايد لذت‌بخش باشد. بالاخره كار كردن با كارگردان‌هاي مختلف براي من تجربه است. شايد لطف خدا بوده كه من بازيگري را ادامه مي‌دهم و مي‌خواهم اين فرصت را از خودم نگيرم. ارتباط و وسعت كاري‌ام شايد به عنوان كارگردان مجموعه در واقع خيلي به‌ندرت وسيع مي‌شود اما به عنوان بازيگر خيلي سرعت پيدا مي‌كند. وارد يك مجموعه‌اي مي‌شوم كه همه آدم‌هاي آن جديدند كه هيچ‌وقت به عنوان كارگردان شايد نتوانم با آنها همكاري داشته باشم.

پس چه چيز انتخاب در بازيگري را براي‌تان سخت مي‌كند؟

مجموعه كار قبل از اينكه بخواهم وارد بشوم خيلي برايم مهم است. بارها بوده كه پرسوناژهاي خوبي بوده ولي يا مجموعه، مجموعه خوبي نبود و وقتي كه من وارد مي‌شوم مي‌دانم كه ممكن است خروجي خوبي نداشته باشم يا روابط داخلي آن روابطي باشد كه اذيتم كند. چيزي كه من را بدعادت كرد كار در «طلا و مس» و «مهمان‌ داريم» بود. وجود تهيه‌كننده‌هاي خوبي مثل منوچهر محمدي يا رضوي كه من با آنها كار كردم، اينها خيلي كمك مي‌كنند چون تو مطمئني يك مجموعه يك‌سري محدوده براي حفظ شخصيت آدم‌ها و ارتباطات‌شان و همه اين‌ موارد دارد. مثلا براي دو تا كارگردان مثل آقايان اسعديان و عسگرپور بازي كردم. خيلي برايم لذت‌بخش بوده است و حاضرم نقش‌هاي شبيه‌ به آن را هم با آنها تجربه كنم چون وقتي مي‌دانم وارد پروژه‌اي مي‌شوم كه هم به لحاظ كاري، روحي و ذهني داراي امنيت هستم و هيچ حاشيه‌اي وجود ندارد راحت‌تر هستم.

يعني فضاي صحنه و مناسبات كار براي‌تان مهم است؟

بله، مجموعه اين مسائل باعث مي‌شود كه من در بازيگري به طرف هر پيشنهادي نتوانم بروم. اما در كارگرداني، من خودم از ريشه كسي هستم كه در جمع‌آوري گروه و چيدمان گروه نقش دارم. براي همين در كارگرداني هم به محض اينكه فكر كنم كه قرار است وارد مجموعه‌اي شوم كه امنيت روحي و كاري بچه‌ها در آن مجموعه برقرار نشود از زير آن در مي‌روم.

اگر بخواهيم نسل كارگردان‌هاي پس از انقلاب را دسته‌بندي كنيم، شما نسل سوم محسوب مي‌شويد. نسل سوم علاقه به فرم دارد، فيلمسازان جديد نسل سوم را كه نگاه ‌كنيد بسيار فرم‌گرا و تكنيك‌گرا هستند از دل تكنيك و فرم است كه مضمون براي‌شان اتفاق مي‌افتد. شما چگونه‌اي؟ علاقه‌مند قصه و داستان يا فرم و ساختارگرايي؟

من دوره علاقه به فرم محض را تقريبا گذرانده‌ام. خوشبختانه براي من يك اتفاقي افتاده و من هشت تا ٩ عدد تله‌فيلم ساختم كه هفت تا هشت تاي آن قبل از فيلم بلند «دهليز» بوده است. در نتيجه در آنها طرف فرم‌هاي مختلف رفته‌ام ولي خيلي به يك شروع به عنوان فرمي كه قبل از قصه مشخص باشد قايل نيستم. براي همين هميشه مي‌گويم نمي‌توانم هيچ قاعده‌اي را براي دكوپاژ در نظر بگيرم ولي به هر حال ما دنبال سكانس‌هايي مشابه هستيم؛ سكانس اكشن و اينكه اندازه نماها چطور مي‌شود ولي حتي به نظر من هم سكانس اكشن در فيلم‌ها و نوع روايت مختلف مي‌تواند متفاوت باشد. براي همين كاملا به قصه قانع هستم، با قصه همدردي مي‌كنم و كلنجار مي‌روم.

و از دل قصه، فرم را مي‌سازيد.

فرم به وجود مي‌آيد. مثلا من در پرده‌نشين مجبور بودم جايي كه قصه شكل گرفت و تيم نويسنده مشغول به نوشتن بودند متن را بخوانم و فيلم ببينيم بنابراين فرمش درآمد.

از كدام نوع از سينماگران ايران تاثيرپذيرفته‌اي؟

نمي‌توانم بگويم كدام، از همه مي‌تواند باشد. اگر بخواهم صادقانه بگويم، در سينماي ايران يك كارگردان است كه طولاني‌مدت يا متفاوت كار كرده‌ و در فرم‌هاي متفاوت از يك كيفيت نسبي هميشه برخوردار بوده و آن شخص به نظر من آقاي مهرجويي است. مهرجويي نمونه خوبي براي كارگرداني است. آقاي مهرجويي فيلم «پري» را يكجور مي‌سازد. درست در همان نزديكي «سارا» را طور ديگري مي‌سازد و اين دوتا دو حرف متفاوت را مي‌زنند با «بانو» هم همين‌طور. «اجاره‌نشين‌ها» را هم با يك فاصله كه كمدي‌ است كاملا با ساختار فيلم كمدي ساخته شده. يك كارگردان‌هايي هستند كه اول فرم را انتخاب كرده‌اند چون هر قصه‌اي داخل آن فرم ريخته مي‌شود و خروجي آن از فرم ديده مي‌شود كه نمونه معروف آن فونتريه است در اروپا. حتي مدل يك مقدار كلاسيك‌ترش به نظر من تارانتينو يا حتي پولانسكي. اينها فرم‌هاي‌شان متفاوت است. فونتريه يا تارانتينو تقريبا در يك محدوده است كه فونتريته پافشاري خيلي شديدي در فرم دارد، تارانتينو در قصه اين پافشاري را دارد.

مي‌خواهم در سوال يك قدم پيش‌تر بيايم. بپرسم كه شما به عنوان كارگرداني كه بچه مسلمان هستيد و دغدغه‌اش را داريد، چطور فضاي روايي فيلم‌هاي مذهبي را ارزيابي مي‌كنيد يا بگذاريد اين گونه بپرسم كه به نظرتان چگونه مي‌شود به سراغ روايت الهياتي رفت و دچار كليشه و شعارزدگي- كه شكل كلي و امروزي اين دست فيلم‌هاي سينماي ايران است، نشد؟

اشكالي كه وجود دارد اين است، كساني كه دارند وارد سينما يا حوزه هنر مي‌شوند فكر مي‌كنند كه ابزار كه هيچ، پس ما برويم حرف‌مان را بزنيم. اين غلط‌ترين است، يعني اين تعريف درستي از ابزار سينما نيست. مثل اين است كه شما وارد كارخانه ماشين‌سازي شويد ماشين را كه معلوم است چگونه ساخته مي‌شود رها كنيد و بگوييد جلوي آن را به اين شكل بسازيد. براي اينكه موتورش يا كاپوتش تغيير كند شما بايد هزاران شاخصه را فكر كنيد، بايد از جلو داشبورد فكر بكنيد تا اندازه موتور، سيلندر و… در سينما هم به نظر من همين است، قبل از آنكه بخواهيم حرفي بزنيم بايد كاربرد ابزاري را كه در دست‌مان قرار دارد ياد بگيريم. متاسفانه مشكل چند سال اخير سينما اين است كساني هستند كه حرف‌هايي مي‌خواهند بزنند و ديگر به ابزار سينما فكر نمي‌كنند. فكر مي‌كنند ابزار بايد در اختيارشان قرار بگيرد تا اينها حرف‌شان را بزنند و بقيه حرف نزنند كه اينها مي‌خواهند حرف بزنند. من فكر مي‌كنم كه اگر بخواهيم يك حرف جهانشمول‌تر، بزرگ‌تر و ايدئولوژيك‌تر بزنيم مهم‌ترين مساله اين است كه اول سينما را بشناسيم و بعد از اينكه سينما و زباني را كه ارتباط برقرار مي‌كند شناختيم، حالا مي‌توانيم حرف‌مان را به راحتي بزنيم. اين اتفاقي است كه شما هيچ‌وقت از بابت كارگردان بزرگ نگرانش نيستيد، شما الان به اين فكر نمي‌كنيد اگر آقاي اصغر فرهادي بخواهد حرفي بزند حالا اين چگونه خواهد بود چون ابزار سينما را تقريبا براي ارتباط با پيرامونش در دستش دارد. مي‌تواند براي هر فيلمي تلاش كند تا حرفش را به بهترين شكل بزند تا به طور كلي ارتباط خوبي با آن برقرار شود.

پس شما به نوعي بزرگ‌ترين مشكل سينماي ايران را در پرداخت مسائل محتوايي عدم شناخت اين صنعت مي‌دانيد.

من فكر مي‌كنم مهم‌ترين مشكل ما براي حرف‌هاي محتوايي‌مان نشناختن ابزار است. اگر ابزارمان را با تمام ابعاد و مختصاتش بشناسيم ديگر مي‌دانيم حرف‌مان را در فيلمنامه بايد چگونه تغيير دهيم، با چه جنسي و با چه ريتمي اجرا شود، آن اجرا با چه بازيگراني و در چه نوع ساختاري در چگونه سينمايي بايد باشد و… گاهي اوقات شما براي زدن يك حرف بزرگ مجبور هستيد زبان طنز را به خدمت بگيريد كاري كه به نظر من بيلي وايدر انجام ‌داده. يعني بيلي وايدر حرف‌هايش در آخر يك نقطه اخلاقي دارد و نكات مختلف در كارش وجود دارد و شما در آخر فكر مي‌كنيد كه حرفش را چقدر جذاب زده است و چقدر هم دوست داشتيد. هيچ كس هم در دنيا وجود ندارد كه بگويد بيلي وايدر حرف‌هايش خارج از محتواست، او قاعدتا حرف دارد.

و در كنار شناخت ابزار، به نظر من يادگيري اينكه اصلا يك داستان در قالب فيلمنامه چگونه بايد قرار بگيرد، هم مساله است. فيلمنامه، يكي از بزرگ‌ترين مشكلات سينماي ايران است در كنار نبود شناخت از صنعت سينما. نظر شما چيست؟

صنعت سينما به سرعت در ايران پيشرفت مي‌كند. يعني ما در سال تعداد زيادي فيلم اولي داريم كه مي‌دانيم ميان همه اينها حداقل چهار تا پنج فيلمساز خوب در سينما به وجود مي‌آيد. يا ابزاري كه ما به لحاظ تكنيكي در كشورمان داريم و وارد مي‌شود به روز است و از دنيا خيلي عقب نيستيم. به نظرم بخشي كه هنوز جا دارد پيشرفت كند، بخش فيلمنامه است خيلي هم بايد پيشرفت كند. نمي‌گويم فيلمنامه‌نويس خوب نداريم يا فيلمنامه‌نويس‌ها خوب كار نمي‌كنند، مي‌گويم سرعت‌شان كم است، دليلش هم اين است كه در همه جاي دنيا به غير از يك تعدادي نويسنده و كارگردان‌هايي كه مستقل و تكي كار مي‌كنند، ديگر كار فيلمنامه به صورت فردي منسوخ شده است. مگر اينكه شما بر اساس يك كتابي شروع به فيلمنامه‌نويسي كنيد كه هيچ‌وقت به آن كار يك‌نفره نمي‌گويم، مي‌گوييم آن اقتباس كار دو تا سه نفر است. يعني يك‌نفر كتاب را نوشته است و تحويل شما داده است حالا فيلمنامه‌نويس مي‌آيد و آن را تغيير مي‌دهد. حتي اگر در سينماي خودمان هم ببينيد اقتباس‌هايي كه يك نويسنده از يك كتاب ديگر انجام داده، كار بسيار موفقي بوده است، مثلا در تلويزيون كار قصه‌هاي مجيد كار ماندگاري است؛ براي اينكه يك كتاب جذاب است و يك نويسنده متعهد و متبحر مانند آقاي كيومرث پوراحمد براي سينما تبليغ مي‌كند همين‌طور مهماني مامان… .

يا حتي دايي جان ناپلئون.

بله، بله، شما دايي جان ناپلئون را هم در تلويزيون داريد، يك رمان بود كه مشخص است يك نويسنده مدت‌ها وقت خودش را گذاشته است تا اين قصه به وجود آمده است و از مشاوران ديگر كمك گرفته و حالا خروجي‌اش را به نويسنده داده است كه اين نويسنده براي تبديل آن به سينما تلاش مي‌كند. پس آن فيلمنامه همان خروجي كار دو تا سه نفر است، كار يك نفر نيست. غير از آن به نظر من معني ندارد كه فيلمنامه‌نويس يك‌نفر باشد، براي اينكه فضا و گستره سينما خيلي گسترش پيدا كرده است. آثار سينمايي يا تصويري نمايشي كه در دست عموم است، فرق كرده، مردم قبلا براي ديدن يك فيلم بايد به سينما مي‌رفتند. الان كافي است يك خيابان يا پياده‌رو را طي كنند. يعني هر فيلمي را بخواهند بالاخره در آن خيابان گير مي‌آورند و بعد هم اينترنت و شبكه‌هاست. در نتيجه شما نمي‌تواني قصه‌ات را به شكل آزمون و خطا و تجربه بنويسي و بعد همان را نمايش بدهي و بعد همه از شما تقدير و تشكر كنند. من فكر مي‌كنم در فيلمنامه‌نويسي از تكي‌نويسي بايد پرهيز شود و فيلمنامه‌نويسان ما كارهاي جمعي ياد بگيرند. فكر مي‌كنم اين‌گونه فيلمنامه‌هاي ما پيشرفت خواهد كرد.

شما در عالم كارگرداني دوست داريد چه اقتباسي انجام بدهيد، دوست داريد چه داستاني را تعريف كنيد، اين گونه بپرسم كه دوست داري چه فيلمي را بسازي؟ دورنمايي كه براي خودت تعريف مي‌كني و آن چيزي كه در مسيرت دوست داري طي كني چه چيزي است؟

واقعيتش اين است زماني كه مي‌خواستم تله فيلم بسازم يا حتي دهليز را بسازم، همزمان سه تا چهار تا فيلمنامه داشتم كه مي‌گفتم چه خوب اگر من اين را بسازم. بعد از آنكه دهليز را ساختم همه آن قصه‌ها را كنار گذاشتم، نه به لحاظ اينكه بگويم آن قصه‌ها را دوست ندارم به لحاظ اينكه فهميدم كه سالي يك قصه‌اي را مي‌تواني بسازي چه به لحاظ خودت، چه به لحاظ پيرامونت، چه به لحاظ سن و سالت و چه به لحاظ اتفاقي كه دارد براي كليت سينما مي‌افتد. اين‌گونه من بايد بتوانم به روز و با زمان كار كنم. خيلي دوست ندارم كه بگويم فقط به يك‌سري چيزهاي از پيش تعيين شده فكر مي‌كنم. دوم هم اينكه اميدوارم اين اتفاق بيفتد كه در كارها بتوانم حرف‌هاي همه‌گيرتر را كه هركسي به زعم خود بتواند ارتباط برقرار كند، بسازم و تاريخ مصرف كوتاه‌مدت نداشته باشد و حتي اگر تصويرش كهنه شد به لحاظ مضمون هنوز جذاب باشد. كمااينكه ما هنوز خيلي از فيلم‌هاي سياه و سفيد را تماشا مي‌كنيم به‌خاطر مضمون و نوع ساختار سينمايي‌اش.

فكر مي‌كنيد اين مضمون ماندگار، از دل چه بستري رخ مي‌دهد كه علاقه به ساختش داري؟

آنقدر ما با كلمات بازي كرديم و تكراري شده است كه شايد نتوان راحت گفت. يعني ممكن است اين جواب خيلي تازه‌اي نباشد اما واقعا مضمون هميشگي من روابط انساني است. به نظرم روابط انساني است كه ما مي‌توانيم با نمايش آن باعث همذات‌پنداري شويم. وقتي من يك درام عاشقانه كار مي‌كنم، كساني كه تجربه عشقي داشته‌اند يا مي‌خواهند داشته باشند با آن مي‌توانند ارتباط برقرار كنند. وقتي سختي يك آدم را، كه در معضلي قرار گرفته است، نشان مي‌دهم، كساني كه سختي و فشار را تحمل كرده‌اند خودشان را جاي پرسوناژ مي‌گذارند. به نظرم روابط انساني مهم‌ترين چيز است و فكر مي‌كنم در هر ژانري هم بخواهم كار كنم باز اولويت همين روابط بين آدم‌هاست.

آيا روبه‌روي نقدي كه به كارهايت مي‌شود موضع مي‌گيري؟ يا بهتر است بپرسم نخستين منتقدت كيست؟

نه، موضع نمي‌گيرم. اتفاقا دو، سه تا دوست خوب دارم از جمله همسرم كه اينها منتقدان تند و تيزي هستند. يعني حرف‌هايي مي‌زنند كه من گاهي اوقات ناراحت مي‌شوم ولي بعد از آن خوشحال مي‌شوم كه اينها را به من مي‌گويند و تذكر مي‌دهند. خيلي ايستادگي روبه‌روي نقد ندارم. به نقد فكر مي‌كنم مگر اينكه نقد نباشد، غرض‌ورزي باشد يا منطقي پشت آن نباشد ولي مقابل نقد ايستادگي ندارم. من طي روز راجع به هرچيزي كه فكر مي‌كنم با آدم‌هايي كه به آنها اعتماد دارم مدام گپ مي‌زنم و نظرشان را مي‌گيرم.

اگر بخواهي يك نقد از بازي بهروز شعيبي داشته باشي، چه نقدي است؟

به عنوان بازيگر كه به نظر من مهم‌ترين نقد من به خودم در عدم پيوستگي دركار است. هميشه مي‌گويم بازيگري يك تمرين دارد و آن خود بازيگري است يعني به عنوان بازيگر هرچه شما بيشتر كار مي‌كنيد پخته‌تر مي‌شويد من به دليل عدم تمركزم روي بازيگري انرژي‌‌ام را بين بازيگري و كارگرداني تقسيم كرده‌ام اما قاعدتا سرعتم و نوع تجربه‌هايي كه مي‌كنم خيلي كند است و در بازيگري خيلي مداومت ندارم. اين به نظر من مهم‌ترين نقد است كه خوشبختانه اين اتفاق دارد مي‌افتد كه من در واقع مداوم چندتا كار دارم. به عنوان بازيگر دارم پشت سرهم كار مي‌كنم تا بروم سر كاري كه مي‌خواهم بسازم.

و نقدت به شعيبي كارگردان؟

به عنوان كارگردان نمي‌دانم چه بگويم، چون تجربه آخرين بازيگري‌ام بيشتر نزديك بوده و بيشتر در ذهنم است تا كارگرداني.

يعني نكته‌اي در ذهنت، نسبت به كارت نيست كه به خود بگويي اين نكته را رعايت مي‌كنم؟

(مكث مي‌كند) به عنوان كارگردان نقدم به خودم اين است كه… .؛ يعني نه به عنوان كارگردان بلكه به عنوان فضاي كارگرداني نقدم به خودم اين است كه مثل خيلي از دوستان خوب ديگرم شوق نمايش اين جايگاه را ندارم. يعني اداي پوزيشن و جايگاه كارگرداني را خيلي خوب درنمي‌آورم، شايد نقدم به خودم اين باشد.

يعني به خودت اين نقد را داري كه چرا اداي كارگردان‌ها را مثل اكثر نسل سومي‌ها در نمي‌آوري؟

با فضاي حاكم مخصوصا ماجراي نقدنويسي و مطبوعات بله، اين طور فكر مي‌كنم. يعني فكر مي‌كنم شايد من هم بايد يك ذره اداي كارگردان‌ها را دربياورم. البته مي‌دانم كه در اخلاقم نيست و نمي‌توانم.

 




چه کسانی قبر ساختگی “محمد” سریال “تنهایی لیلا” را زیارتگاه کردند؟/چه کسی این قبر را برای جلوگیری از خرافات تخریب کرد؟

سینماژورنال: امامزده‌ای که در سریال «تنهایی لیلا» به آن پرداخته شد، امامزاده محمد بن موسی الکاظم(ع) در روستای بوجان لواسان است که متولی این آستان ناگفته‌های زیبایی از این امامزاده دارد مانند به تبرک بردن خاک محمد!

به گزارش سینماژورنال و به نقل از “شفاف” امامزاده محمد بن موسی‌الکاظم(ع) است که در سریال «تنهایی لیلا» با آن آشنا شدیم، امامزاده‌ای در یکی از روستاهای لواسان کوچک است.

امامزاده‌ای که در سریال “تنهایی لیلا” نقش اول قصه بود. نقش اولی که باعث شد تا محمد بینام، متولی امامزاده، میردامادگونه از گناه فرار کند و دختری که بویی از خدا و پیغمبر نبرده بود ولی فطرت پاکی داشت مجذوب این رفتار او شود و سرانجام به ازدواجش با محمد ختم شود و ادامه ماجرا…

همین سریال بهانه‌ای شد تا برای تهیه گزارش به زیارت امامزاده محمد بن موسی الکاظم(ع) برویم. امامزاده‌ای که از مرکز تهران تا مقبره مطهرش بیش از نیم ساعت راه نیست.

پس از زیارت امامزاده، گشتی در محوطه حرم می‌زنیم. حرم مطهر امامزاده بنای بسیار کوچک و قدیمی‌ با گنبد سبز رنگ مخروطی دارد.

وقتی از 6 پله امامزاده که پایین می‌روی تا به بقعه برسی اثری از ضریح‌های زیبا و آنچنانی نمی‌بینی بلکه یک ضریح ساده و قدیمی که پارچه‌های سبز تبرکی در اطراف آن آویزان هستند نظرت را جلب می‌کند.

قبل از ورودی بقعه یک فضای 6 متری وجود دارد که محل استراحت محمد قصه بود.

بالای ضریح تصویر زیبای یک خورشید کشیده شده که از وسط آن لوستر قدیمی امامزاده آویزان شده است.

در آستانه ورودی امامزاده نرده‌های چوبی البته بدون گلدان‌های داخل فیلم! و حوض آبی در وسط محوطه خودنمایی می‌کند.

به گفته خادم امامزاده این نرده‌ها و حوض وسط را گروه فیلمبرداری ساختند که البته پس از پایان فیلمبرداری همان گلدان‌ها را هم بردند!

حیاط امامزاده قبرستان محلی مردمان روستای بوجان بود. امامزاده دو در ورودی داشت. یکی دری که مخصوص زوار غریبه بود دیگری دری که به داخل روستا و بافت مسکونی می‌رفت.

در کنار دری که به روستا باز می‌شد، خانه محمد و لیلا مشخص بود که البته کارگران در آن مشغول کار بودند و ظاهرا لوله کشی‌های خانه را عوض می‌کردند.

نمای بیرونی امامزاده
نمای بیرونی امامزاده

از راه روستا که به اندازه 50 قدم رفتیم به بنگاه معاملات املاک بوجان رسیدیم که در سریال صاحب آن حسن پورشیرازی بود. رو به روی این بنگاه مسجد بوجان قرار داشت که ظاهرا خیلی غیرفعال است.

پایین‌تر از مسجد بوجان، روبروی در پایین امامزاده همان مصالح‌فروشی معروف سریال تنهایی لیلا قرار گرفته بود. ظاهرا فیلمبرداری سریال تنهایی لیلا در فضایی حدود 1000 متر مربع از این روستا انجام شده بود.

تا ساعت 15 منتظر خادم و متولی آستان امامزاده محمد بن موسی الکاظم(ع) ماندیم.

جوانی بسیار ساده و پاک که در برخورد اولیه و روبوسی بوی عطر خوشش شامه ما را نوازش کرد. از او خواستم تا با حضور در آستان مقدس امامزاده گفت‌وگو را شروع کنیم.

نوکری آستان امامزاده افتخار من و خاندان من است

محسن عابدینی، متولد سال 1365، اصالتا بوجانی است و در حال حاضر کارمند شهرداری لواسان؛ صبح‌ها پس از بازکردن در آستان امامزاده به محل کار خود می‌رود و بعد از ظهرها امور آستان را رفق و فتق می‌کند.

می‌گوید به صورت افتخاری کار می‌کند و از سال 91 تاکنون امور مربوط به آستان امامزاده را انجام می‌دهد.

قبل از او پدرش حاج رضا عابدینی و قبل از پدرش خاندان شیخ عبدالله بوجانی(اولین متولی آستان امامزاده محمدبن موسی) خادمی امامزاده را به عهده داشتند.

او خیلی از گذشتگان یاد می‌کند و دائم از کارهای خوبی که رفتگان برای این آستان کرده‌اند سخن می‌گوید.

جوانی بسیار مودب و مخلص که تمام زندگی خود را مدیون الطاف این امامزاده می‌داند. محسن عابدینی امامزاده را با لفظ آقاسید خطاب می‌کند و می‌گوید: « این آقا سید خیلی کارها برای من کرده است و من هم خیلی دوستش دارم.»

خادم امامزاده(راست)
خادم امامزاده(راست)

شفای پیرمردی که استخوان پایش خرد شده بود

از او درباره کرامات امامزاده می‌پرسم. می‌گوید: «در زمان گذشته که ایزوگام و قیرگونی به این شکل وجود نداشت مردم برای استحکام سقف خانه‌هایشان خاک و شن و ماسه را با دستگاهی به نام غلطان روی پشت‌بام صاف می‌کردند.

یک روز پدربزرگم در حین غلطان‌کاری از پشت بام افتاد و غلطان هم افتاد روی پاهایش. همین حادثه سبب شد تا استخوان پای پدربزرگم خرد شود.

در آن زمان هم امامزاده مانند الان چراغ نداشت. همان شب در حالیکه پدربزرگم بسیار درد می‌کشید به فرزندانش گفت من را ببرید امامزاده. پس از اینکه او را به امامزاده آوردند و فرزندانش به خانه برگشتند، دیدند که نیمه‌های شب پدربزرگم با پای خودش به خانه برگشته است.

او آن شب امامزاده را دیده بود و آقاسید او را شفا داده بود.»

مشابه داستان محمد برای خادمین امامزاده پیش آمده بود

بنا به گفته محسن عابدینی داستانی مشابه داستان محمد قصه تنهایی لیلا برای دو تن از خادمین قبلی امامزاده پیش آمده بود. یکی از خادمین وقتی که در شرایطی قرار می‌گیرد که می‌تواند گناه کند فضولات دستشویی را به خود می‌مالد تا از گناه فرار کند و به همین سبب آن زن متقاضی گناه از او بیزار می‌شود.

محسن تمام این مسائل را لطف امامزاده محمد(ع) می‌داند و معتقد است او در همه احوال خادم و زائر خود را رها نمی‌کند.

این خادم باصفای آستان امامزاده از کمبود امکانات در این آستان گلایه می‌کند و از کم‌لطفی اوقاف سخن می‌گوید. او معتقد است اوقاف به زیبایی آستان امامزاده نمی‌رسد و به تهیه تهویه، تجهیز سرویس بهداشتی و حتی تهیه یک عدد جاروبرقی برای نظافت امامزاده توجه نمی‌کند.

گروه فیلمبرداری از اهدای چند گلدان به آستان امامزاده دریغ کردند

او با بیان اینکه بنای اصلی امامزاده برای دوران شاه عباس صفوی است، می‌گوید: از زمانیکه سریال تنهایی لیلا پخش شد اقبال مردم به این امامزاده بیشتر شد و الحمدلله ما شاهد زائران بیشتری هستیم.

خادم آستان مقدس امامزاده محمد(ع) از کم‌لطفی گروه فیلم‌سازی سریال تنهایی لیلا هم گلایه می‌کند و می‌گوید: این گروه تنها کاری که برای آستان امامزاده انجام داد نصب نرده‌های چوبی، ساخت حوض وسط حیاط و رنگ دیوارها بود. هنوز نیمی از پول اجاره آستان امامزاده را نداده‌اند حتی گلدان‌هایی که جلوه خوبی به فضای امامزاده داده بود را هم بردند و از همان چند گلدان هم دریغ کردند.

معتقد است هرکمکی که گروه فیلم‌سازی می‌کردند کمک به آستان امامزاده بود و به جز اجر اخروی آن هیچ سود فردی به اهالی نمی‌رسید.

محسن عابدینی همچنین دغدغه درخت چنار 800 ساله موجود در حیاط امامزاده را هم دارد و می‌گوید: این درخت هم اکنون پوک شده و با یک باد شدید از بین می‌رود.

بنا به گفته او سازمان میراث فرهنگی با شهرداری همکاری نمی‌کند و همین عدم همکاری باعث از بین رفتن این درخت 800 ساله می‌شود.

امامزاده
امامزاده

بعد از پخش سریال «تنهایی لیلا» مردم به من می‌گویند «محمد»

محسن عابدینی از اتفاقات جالب بعد از پخش سریال تنهایی لیلا می‌گوید.

او می‌گوید: «بعد از پخش این سریال بسیاری از اهالی یا زواری که برای زیارت می‌آیند من را «محمد» صدا می‌کنند. حتی برخی از مردم به من می‌گویند «زرین». به هرحال از اینکه امامزاده و روستای ما شناخته شد خوشحالم.

یک روز بعد از پایان فیلمبرداری متوجه شدم که سیم برقی که گروه فیلمبرداری کشیده بودند به در ورودی آستان اتصالی کرده و مردم را برق می‌گیرد ولی اتفاقی برایشان نمی‌افتد.

حتی یکی از زوار هم به من گفت که این در برق دارد. اینکه اتفاقی برای زوار آقا نیفتاد لطف خود آقاسید بود.»

تبرک بردن خاک «محمد»

اتفاق جالب دیگری که بعد از پایان فیلمبرداری افتاد مربوط به قبر محمد می‌شود.

محسن عابدینی دراین باره می‌گوید: « پس از اینکه فیلمبرداری تمام شد بعضی از مردم سراغ قبر محمد را از من می‌گرفتند. وقتی قبر را پیدا می‌کردند از خاک محمد به عنوان تبرک بر می‌داشتند. حتی برخی روی قبر او پول می‌انداختند. قبری که هیچ مرده‌ای در آن نبود. من هم قبر را با خاک زمین یکسان کردم.»

پس از شنیدن این ماجرا یاد این ضرب المثل افتادم: «قبری که برایش گریه می‌کنی مرده‌ای در آن نیست.»

روستایی با جمعیت حدود هزار نفر بدون روحانی و فعالیت‌های فرهنگی

روستای بوجان حدود هزار نفر جمعیت دارد. پیر و جوان و زن و مرد ولی به گفته خادم آستان امامزاده محمد(ع) حتی یک روحانی در این روستا وجود ندارد و با وجود دو مکان فرهنگی (امامزاده و مسجد) آرزوی یک نماز جماعت بر دل اهالی روستا مانده است.

این روستا با داشتن ظرفیت بسیار زیاد فرهنگی و معنوی ولی از عدم فعالیت‌های فرهنگی رنج می‌برد. بنابراین ضرورت توجه مسئولین به این امور در چنین روستاهایی بیش از پیش مشخص می‌شود.

محسن عابدینی می‌گوید: در سه ماه رمضان، محرم و صفر مسجد فعال است و در شب عاشورا اهالی 4 روستا در امامزاده جمع می‌شوند و سینه‌زنی خوبی انجام می‌دهند.

شاید عدم شناخت ما امامزاده‌های شهر و استان خودمان و به زیارت آنها نرفتن به نوعی جفا به خودمان باشد و بعد ادا نکردن حق آنها.

آیت‌الله شیخ عباس قوچانی که بر اثر مکاشفه توانسته بود برزخ خود را ببیند و مکاشفات خود را به رشته تحریر در کتابی با عنوان «سیاحت غرب» درآورده بود، نوشته است: تمام امامان و امامزادگانی که در طول حیات دنیا یکبار به زیارت آنها رفته بودم در شب اول قبرم به دیدنم آمدند و همین آمدن آنها موجب کمک بسیاری به من شد.

اگر می‌خواهید به زیارت امامزاده محمد بن موسی الکاظم(ع) در روستای بوجان بروید، باید این مسیر را طی کنید:

لواسان کوچک- میدان گلمدوئک- جاده بوجان- روستای بوجان.




مشابه‌سازی خبرگزاری اصولگرا میان “تنهایی لیلا”ی محمدحسین لطیفی و “پرسپولیس” مرجان ساتراپی!

سینماژورنال: سریال “تنهایی لیلا” تازه ترین محصول تلویزیونی محمدحسین لطیفی چنان که باید نتوانسته مورد توجه مخاطبان قرار گیرد.

به گزارش سینماژورنال تقریبا هفته ای نیست که نقدی در رسانه ها علیه سریال منتشر نشود و در تازه ترین مورد خبرگزاری اصولگرای “تسنیم” در یادداشتی به نقد این سریال پرداخته است.

نکته جالب این یادداشت مقایسه “تنهایی لیلا” با “پرسپولیس” اثر بحث برانگیز مرجان ساتراپی است؛ همان انیمیشنی که هشت سال قبل براساس رمانی تصویری از ساتراپی و با همکاری وی و “وینسنت پارانود” فرانسوی تبار ساخته شد و برنده جایره هیأت داوران جشنواره کن شد.

فیلم ساتراپی همچنین نامزد دریافت اسکار بهترین انیمیشن سال هم شد که البته این نامزدی را به “راتاتویل/موش سرآشپز” باخت.

سینماژورنال متن کامل نقد این خبرگزاری را ارائه می دهد:

بخشی از دیدگاه مخاطبان

«اسم فیلم “تنهایی لیلا” رو باید می‌ذاشتن بدبخت‌تر از ستایش…»

این جمله محاوره‌ای بخشی از نقد یک منتقد نیست. این جمله نگاه یک فرد سرشناس درباره سریال جناب لطیفی نیست. این یک لطیفه است که در فضای مجازی منتشر شده است و دست به دست مخاطبان این سریال، می‌رود تا تبدیل به یک موج شود. اما این موج بخشی از دیدگاه مخاطبان این سریال است و نه منتقدانی که برنامه‌های تلویزیونی محلی است برای قلمفرسایی‌شان. حال این سؤال پیش می‌آید چرا مخاطب چنین نگاه تمسخرآمیزی نسبت به سریالی دارد که بهترین زمان آنتن تلویزیون در اختیار دارد و داعیه‌دار حرکت خاصی است؟ چه شده است سریال در چشم مخاطبش افول می‌کند؛ ولو این لطیفه را یک جریان مخرب علیه آن بدانیم؟

لازم است درباره خطری که سریالی همچون «تنهایی لیلا» و البته دوگانه «ستایش» برای جامعه خلق می‌کند به حافظه تاریخی سازندگان این سریال‌ها رجوع شود تا با واقعیت نهفته در ساخت این گونه آثار شبه‌فرهنگی بیشتر آشنا شویم. برای همین منظور در چند بخش به این مسئله پرداخته خواهد شد.

1- Perspolis

پرسپولیس محصول سال 2007 کشور فرانسه، به کارگردانی مرجان ساتراپی و ونسان پارونو است که در زمان اکرانش با واکنش‌های تند مقامات کشوری مواجه شد. فیلم تصویر سیاهی از انقلاب اسلامی ارائه می‌داد و انقلاب را جریانی همسو با سرکوب زنان معرفی کرد. در یکی از صحنه‌های فیلم، شخصیت اصلی پس از طلاق متوجه می‌شود که تمام مردان محله به وی توجه می‌کنند، او را محترم می‌شمارند و در مجالس مهمانی محبوب مردان است. شخصیت اصلی این وضعیت را با زمان تأهلش مقایسه می‌کند که در آن زمان مردان چندان توجهی به وی نمی‌کردند. گویی طلاق و بی‌شوهری انگیزه‌ای برای مردان اطراف اوست تا او را به چنگ آورند. نگاه مردان در این فیلم، نگاهی کاملاً جنسی است.

2- ستایش

ستایش قهرمان منفعل سریالی بود که همواره از جانب پدر همسرش در خطر بود. او با دو فرزند کوچکش سفری در سال‌های زمان جنگ آغاز می‌کند تا در جایی به آسایش برسد. این قهرمان زن منفعل همواره برای بودنش نیازمند یک مرد است، حال این مرد پدرش باشد یا کارفرمایش. او به تنهایی از پس مشکلاتش برنمی‌آید و همواره در تیررس نگاه هرزه مردان اطرافش است. مردان ضعیف‌النفس از همه نظر ضعیف هستند و تنها راه برای انتقام از این زن معصوم را توطئه می‌دانند. ستایش همواره هدف توطئه مردان است؛ چون نمی‌خواهد به آنان باج دهد و برای این باج ندادن نیازمند مردی است تا او را در برابر مردان بد داستان حمایت کند.

در مقابل حشمت فردوس، آنتاگونیست ثروتمند و قوی داستان فعال است و برای رسیدن به اهدافش از هر حربه‌ای استفاده می‌کند. اگر قدرت‌های ماورا الطبیعی نبود، چه بسا به اهدافش هم دست می‌یافت. در این کارزار ستایش زنی است رنجور و زخم خورده که با گذر زمان گرد پیری بر چهره‌اش می‌نشیند و چون کاری جز مقاومت از خود نشان نداده است، در نهایت قهرمان باقی می‌ماند و دشمنان مردش به سزای اعمالشان می‌رسند؛ بدون آنکه ستایش کاری کرده باشد.

3- تنهایی لیلا

با اشاره به یک فیلم و یک سریال حال نگاهی به «تنهایی لیلا» می‌اندازیم. در اوایل پخش سریال نگارنده آنچه از شخصیت لیلا به نمایش درآمده بود را کاریکاتوری می‌دانست؛ چرا که واقعیت شخصیتی همانند لیلا در فیلم یا فضای زندگی شخصیت‌ها با آنچه مخاطب در جهان واقعی می‌بیند در تضاد بود. این نکته بر گردن قوانین حاکم بر رسانه ملی انداخته می‌شود؛ کما اینکه همه چیز به قوانین ختم نمی‌شود. برای مثال در یک روند کلیشه‌ای خانواده سنتی در مکانی زندگی می‌کند که حیاطی دارد و آن وسط حوض آبی رنگی خودنمایی می‌کند. خانه این افراد در محله‌هایی است که اصولاً جوی آبی از میان کوچه‌هایشان روان است و مردمش هنوز خودروهای مدل 46 سوار می‌شوند. بهتر است این محله‌ها چند پله در میانه کوچه داشته باشد تا پیرمرد و پیرزن مهربان هر از گاهی روی آن بنشینند.

این در حالی است که در تهران – به عنوان لوکیشن عمده سریال‌های تلویزیون – خانواده‌های سنتی و مذهبی همانند دیگر مردم در سازه‌ای به اسم آپارتمان زندگی می‌کنند. محله‌های مذهبی شاخص تهران این روزها ارتفاع گرفته‌اند. مردم سنتی و مذهبی صرفاً از طبقه بازاری نیستند. معلوم نیست در آستانه قرن جدید شمسی، کارگردانان و نویسندگان ایرانی چه لذتی در به تصویر کشیدن ایران دهه چهل و پنجاه  دارند!!؟

لیلا در وضعیتی مشابه شخصیت اصلی “پرسپولیس”

اما داستان تنها به اینجا ختم نمی‌شود. لیلای قصه لطیفی در موقعیتی مشابه با شخصیت اصلی فیلم «پرسپولیس» قرار دارد. لیلا شوهرش را از دست داده است و در این بین چشم طماع مردی در محله او را دنبال می‌کند. جایی لیلا مقاومت می‌کند و جایی دیگر کوتاه می‌آید. برخلاف ستایش که نه از مال و منال آنچنانی بهره‌مند بود و نه از مهارت‌هایی برای درآمدزایی،‌ لیلا دختری است ثروتمند و دارای تحصیلات که می‌تواند به واسطه آن کسب روزی کند. او در یک حرکت توفانی طلاهایش را می‌فروشد؛ نه اینکه به دنبال کاری باشد. او حتی برای فروش طلاهایش محتاج یک مرد است و آن دختری که در ابتدای سریال در قامت لیلای توبه نکرده نمایش داده می‌شود، حال از یک کار ساده هم عاجز است. چه شده است؟

این ساختار تکراری که در «تنهایی لیلا» و «ستایش» و سریال‌های مشابه دیده می‌شود از کجا آمده است؟ جواب بسیار ساده است. جواب را می‌توان در همان لطیفه‌های فضای مجازی یافت که به دلایل مشخص از ذکر آن معذورم و آن چیزی نیست جز سریال‌های ترکی.

سریال‌هایی که از یک کلیشه بهره می‌برند. دختری باردار است،‌ پدر کودکش یا مرده یا ناشناس است و حال او به واسطه زیباییش – نه چیز دیگری – مورد طمع مردان اطرافش است. همه این مردها ثروتمندند – دقت شود به مردانی که ستایش و لیلا را پسند می‌کنند – که به هر ترتیب و توطئه‌ای قصد تصاحب دختر را دارند. ادعایشان آن است که می‌خواهند برای کودک پدری کنند. همه اینها را با این نکته تصور کنید که زن همواره در موضع انفعال است و این رفتار و رقابت مردهاست که او را به این سو و آن سو می‌کشد.

خطر همه جا در کمین است

گویا در سریال‌های ایرانی، زن موجودی است بی‌دست و پا که از پس ساده‌ترین امور خود برنمی‌آید. این لیلا همانند لیلای مهرجویی چون سایه مردی را بالای سر خود حس می‌کند که دنیا بیرون از خانه برایش کابوسی زنده است. خطر همه جا به کمینش نشسته است.همه چیز به این سمت سوق پیدا می‌کند که سنت و در سطح بالاترش دین، زن را در رحم اولیه‌ای اسیر می‌کند.

 ادعای اتفاقی بودن نیز فرافکنی است؛‌ چرا که این رویه در حال تکرار شدن است و استقبال عمومی مانع از دیدن واقعیت شده است.

من و دیگر مخاطبان این سریال‌ها در زندگیمان با زنانی روبرو شده‌ایم که در نبود شوهرشان موفق به ادامه زندگی آبرومندانه بوده‌اند و توانسته‌اند در کوران مشکلات از پس همه آسیب‌ها برآیند. نمونه بارز این مسئله همسران شهدای گرانقدری‌اند که موفقیت در زندگی را بدون نگاه هرزه مردان اطرافشان کسب کردند.

رویه رسانه ملی در خلق چنین سریال‌هایی گویا مبارزه با محصولات کشور همسایه است؛ غافل از اینکه به جای مبارزه در مسیر تبلیغ این غاز خوش رنگ و لعاب همسایه است.




ادعاهای سناریست سریال “تنهایی لیلا”: تنها کسی هستم که در هر ژانری به شکل غیرخطی به روایت پرداخته‌ام/سال قبل به طور مستقیم “من و تو” را زدم و حالا دردشان گرفته!/مینا ساداتی خیلی دیر متوجه شد که دارد سریال پرمخاطبی را بازی می‌کند

سینماژورنال: یکی از سریالهایی که این شبها روی آنتن است “تنهایی لیلا” است. سریال که محمدحسین لطیفی کارگردانی آن را برعهده داشته و محمدرضا شفیعی هم تهیه کننده آن بوده است.

به گزارش سینماژورنال حامد عنقا نویسنده این سریال به تازگی در گفتگو با مرتضی اسماعیل دوست در “وطن امروز” نکات خاص و ادعاهایی را درباره این سریال مطرح کرده است.

سال قبل “من و تو” را زدم و حالا دردشان گرفته

عنقا با طرح این ادعا که سریالی که نوشته پرمخاطب است بیان داشته: مردم در فضای مجازی، واکنش‌های متعددی نسبت به سریال «تنهایی لیلا» نشان می‌دهند، متوجه می‌شوم این کار توانسته موفق باشد. من که برای چند نفر محدود در کافه‌های شبانه نمی‌نویسم، من برای همین مردم کوچه و خیابان کار می‌کنم، برای آن شاگرد نانوایی کار می‌کنم که در برازجان بعد از خستگی کار می‌خواهد شب در کنار خانواده‌اش سریال ببیند.

خوشحالم که “من و تو” علیه سریال برنامه می گذارد

وی درباره واکنش شبکه های ماهواره ای درباره سریالش می گوید: اتفاقا من خوشحال می‌شوم شبکه‌هایی مانند «من و تو» حدود 10 دقیقه علیه سریال «تنهایی لیلا» و نوع روابط ارائه‌شده در آن برنامه می‌گذارند! من سال پیش هم به طور مستقیم در سریال «انقلاب زیبا» داشتم آنها را می‌زدم و حالا دردشان گرفته و شکلی از زندگی را هدف گرفته‌اند که من در این سریال نشان می‌دهم.

تنها کسی هستم که در هر ژانری به شکل غیرخطی به روایت پرداخته ام

حامد عنقا در جایی دیگر از گفتگویش با اشاره به توانایی اش در نویسندگی ادعایی را هم درباره این بیان می کند که نخستین کسی است که در سریال سرا روایت غیرخطی رفته است. وی می گوید: من و امثال من به دلیل ضعف در روایت‌پردازی و نداشتن تکنیک نویسندگی، تماشاگر را در سطح پایینی فرض می‌کنیم. امروز مخاطبان ما متفاوت از گذشته هستند و به انواع فیلم‌ها با فرمی متفاوت دسترسی دارند. من باید بتوانم برای این سلیقه جدید قصه‌ای متفاوت بگویم.

وی ادامه می دهد: شاید اگر 20 سال پیش می‌خواستم «تنهایی لیلا» را روایت کنم به شکلی کلاسیک این کار را انجام می‌دادم. ما فیلم‌های غیرخطی در ایران داریم اما در زمینه سریال من تنها کسی هستم که در هر ژانری به شکل غیرخطی به روایت پرداخته ام و واکنش تماشاگر نشان داده این نوع روایت را دوست دارد.

با مینا ساداتی برای گفتن یک دیالوگ کلنجار می‌رفتیم!

این نویسنده جوان نکته ای را هم درباره بازی مینا ساداتی بازیگر زن کار بیان می کند. وی می گوید: خانم ساداتی خیلی دیر متوجه شد که دارد سریال پُرمخاطبی را بازی می‌کند. امروز خودش نسبت به سکانس‌هایی نقد دارد ولی فراموش نکنید که خودش یکی از دلایل این اتفاقات بوده است.

عنقا می افزاید: ما با خانم ساداتی در ماه‌های اول برای گفتن یک دیالوگ کلنجار می‌رفتیم! و اتفاقا امروز آن دیالوگ همان چیزی است که مردم دوست دارند. ما در این کار بخشی از انرژی‌مان صرف این مسائل شد.




انگشت‌سوزان “میرداماد” در شبکه سوم نتیجه عکس داد یـــا آقای جوان! برای آن که به گناه نیفتی انگشتانت را بسوزان!

سینماژورنال/مارتا ثناوش: تازه ترین محصول تلویزیونی محمدحسین لطیفی سریالی است با عنوان “تنهایی لیلا”؛ ملودرامی که داستان جوانی معتقد با بازی بهروز شعیبی را روایت می کند.

جوانی که شبی از شبها بانویی از فرنگ برگشته به حجره او پناه آورده و جوان قصه لطیفی از ترس اینکه به گناه آلوده نشود به کوچه و خیابان می زند و در نهایت چون جایی را برای اسکان نمی یابد به حجره خویش بازگشته و در آستانه تحریک است که می کوشد با سوزاندن انگشتان خود هوس را از وجود خویش بیرون کند…

فارغ از تیپ تکراری بهروز شعیبی بازیگر اصلی سریال که پیش از این عینا در آثاری چون “طلا و مس”، “گزارش یک جشن” و “مهمان داریم” تکرار شده بود شباهت داستانی سریال با اتفاقی منسوب به یکی از فیلسوفان دوران صفوی است که بدجوری جلب توجه می کند.

میرداماد آنها و میرداماد ما…

در زمان حکومت صفویه فیلسوفی ملقب به میرداماد زندگی می کرد. فیلسوفی با نام کامل “میر برهان‌الدین محمدباقر استرآبادی” که اصالتا به گرگان کنونی تعلق داشت و از سادات حسینی این شهر بود.

میرداماد در کودکی به توس هجرت کرد و علوم دینی را نزد سیدعلی فرزند ابی‌الحسن موسوی عاملی و دیگر اساتید آن دیار آموخت. در کنار علوم دینی، علوم فلسفه و ریاضیات را نیز در دوران حضورش در توس آموخت. میرداماد سپس راه قزوین پیش گرفت و بعد از مدتی زندگی در آنجا به خراسان بازگشت و پس از آن مدتی هم در کاشان زندگی کرد.

درباره صفتی به نام “میرداماد” که بر روی این فیلسوف ایرانی گذاشته شده است در میان عوام ماجرای جالبی رواج یافته است؛ ماجرایی به این شرح که شبی از شبهای سرد و برفی زمستان که میرداماد در حجره خود مشغول درس خواندن بوده است دختر یکی از چهره های متنفذ شهر-برخی گفته اند دختر شاه عباس صفوی- که راه بازگشت به خانه را گم کرده برای اینکه از گزند راهزنان در امان باشد به حجره میرداماد پناه می آورد.

میرداماد چاره ای نمی بیند جز پناه دادن به این دخترک جوان و اما از آنجا که می ترسیده به گناه افتد به هنگام حضور دختر در حجره اش، انگشتانش را می سوزاند مبادا نفسانیات بر او غلبه کند. بعدتر وقتی پدر دختر-شاه عباس- ماجرا را می فهمد شرایط ازدواج دخترش با وی را فراهم کرده و به او لقب “میرداماد” می دهد!

ماجرایی مربوط به ظرف زمانی 5 قرن پیش را رها کرده اند در روزگار معاصر

فارغ از اینکه چقدر صحت و سقم این اتفاق می توانسته درست باشد داستان پرداز این روایت آن را برای ظرف زمانی حداقل پنج قرن پیش روایت کرده و طبیعی است که در آن شرایط زمانی و با توجه به محدودیتی که در روابط میان زنان و مردان وجود داشته این داستان می توانسته بار دراماتیک و اخلاقی داشته باشد.

اما در روزگار ما که دختران و پسران نه فقط در محیطهای دانشگاهی با هم معاشرت می کنند بلکه در سطح شهر نیز در کنار یکدیگر دیده می شوند این روایت کاربرد لازم را ندارد.

در تهران بلواری هم به نام میرداماد نامگذاری شده است؛ بلواری نسبتا عریض که در محله داوودیه واقع شده است.

نویسنده “تنهایی لیلا” و کارگردان آن اگر گذارشان به این بلوار و خیابانهای منتهی به آن افتاده باشد قطعا با کافی شاپها و رستورانهایی روبرو شده اند که در آنها زن و مرد و جوان و میانسال در کنار هم یا به تنهایی مشغول صرف غذا یا نوشیدنی هستند.

طبیعی است که این وضعیت در بسیاری از نقاط دیگر شهر و کشور دیده می شود و هیچ کس هم نیست از ترس گناه آلوده شدن به کوچه و خیابان نیاید یا اگر می آید با شمعی در دست بیاید که مبادا به گناه بیفتد.

تنهایی لیلا
بهروز شعیبی در “تنهایی لیلا”

به جای انگشت‌سوزی می‌شد در پارک قدم بزنید یا چند ساعتی در یک اتوبوس بین شهری استراحت کنید

از آن گذشته جوانی که محور “تنهایی لیلا” شده می توانسته به جای ماندن در حجره و سوزاندن انگشت، از حجره بیرون زده و در این همه پارک و فضای سبزی که در شهر وجود دارد قدم زده و پیاده روی کند تا انرژی برآمده از نفسانیات را از بدن خارج کند.

تازه حتی اگر آب و هوا هم مساعد نبود و نمی توانست در فضای سرباز قدم زند به یکی از پایانه های مسافربری رفته و سوار اتوبوسی می شد به مقصدی نزدیک؛ هم راحت تا صبح می خوابید و هم نیازی نبود که انگشتانش را بسوزاند.

آقای جوان! برای آن که به گناه نیفتی انگشتانت را بسوزان

این گرفت و گیرهای دراماتیک که ناشی از نشناختن روزگار معاصر و نشستن در اتاقهای دربسته و نگارش سناریو است را که کنار بگذاریم این سوال هم پیش روی ماست که آیا تصویری که از جوان اول سریال ارائه می شود بناست الگویی باشد برای جوانان روزگار ما که به سادگی به گناه نیفتد؟

اگر این طور است آیا عوامل سریال از تهیه کننده گرفته تا کارگردان و نویسنده آن قصد داشته اند این بسته پیشنهادی را پیش روی جوانان قرار دهند که هر وقت در آستانه گناه قرار داشتند با سوزاندن انگشتان خود، هوس را از درون خود بیرون کنند؟

حالا اگر این اتفاق برای عوامل سریال بیفتد و آنها هم در آستانه گناه قرار گیرند به انگشت سوزی می پردازند؟

طبیعی است که حتی تصور چنین فرضیاتی در روزگار ما کاربرد ندارد چه برسد به اینکه بخواهیم به آنها بار عملی داده و در درامی که در روزگار معاصر می گذرد آنها را به تصویر بکشیم.

تعلق خاطرتان به‌جای خود اما تصویری که از میرداماد خلق کرده اید به کاریکاتور شباهت دارد

 تعلق خاطر حامد عنقا نویسنده این سریال به داستان میرداماد، تعلق خاطر محترمی است اما آیا نمی شد اصل داستان را با درنظر گرفتن اقتضائات زمانی آن به تصویر درآورد؟

طبیعی است که در آن حالت هزینه تولید به مراتب بیشتر می شد اما این حسن را داشت که حداقل نام میرداماد را که فیلسوفی بزرگ برای خود بوده با چهره رنگ باخته کاراکتری که انگار از چهارصد سال و اندی قبل به دل روزگار مدرن آمده گره نخورد.

از آن بدتر تصویری است که از جوانان متشرع و دیندار روزگار ما در کار تصویر شده است. همین الان بسیاری از جوانان مذهبی ما که اتفاقا سفت و سخت پای بند اصول دینی هستند در انظار ظاهر شده و با رعایت حدود به گفت و شنود با همتایان خود می پردازند. طبیعی است تصویری که سریال “تنهایی لیلا” از یک جوان معتقد ارائه می دهد با این جوانان ملموس و باورپذیر پیرامونی کمترین نسبتی ندارد.

شما که معتمد رسانه ملی هستید آدمهای دوروبرتان را بیشتر بشناسید

فرصت تولید “تنهایی لیلا” که از دست رفت؛ امید که دست اندرکاران تولید این فیلم از تهیه کننده گرفته تا نویسنده و کارگردان که اتفاقا جزو چهره های مورد اعتماد مسئولان رسانه ملی در تمامی ادوار هستند(!) در کارهای آینده فقط اندکی واقع گرایانه تر آدمهای آثارشان را به نظاره بنشینند.

برای ایجاد این نگاه واقع گرایانه لازم نیست کارشناسان متخصص علوم اجتماعی و شوراهای ارزیابی فیلمنامه را به یاری طلبید. گاهی کافیست فقط یک شبانه روز به دل شهر زد و در مراکزی مانند پارکها، تاکسیها، مترو و اتوبوسهای درون شهری به گپ و گفت با آدمها پرداخت.این گپ و گفتهاست که واقعیت خلق می کند.




حمایت دلواپس معروف از “تنهایی لیلا”!

سینماژورنال: “دلواپس” در ادبیات سیاسی حامیان دولت یازدهم به آنهایی که اطلاق می شود که اغلب به نقد فعالیتها و عملکردهای دولت می‌پردازند.

به گزارش سینماژورنال از جمله چهره های نزدیک به محمود احمدی نژاد که در سالهای اخیر  از طریق رسانه اش “وطن امروز” بیشتر باب انتقاد از عملکرد دولت اعتدال و تدبیر را گشوده مهرداد بذرپاش است.

بذرپاش که در زمان احمدی نژاد تا مدیرعاملی سایپا هم پیش رفته بود کمتر پیش آمده که درباره موضوعات هنری اظهارنظر کند اما ایشان در یک بدعت درباره سریال تازه محمدحسین لطیفی با عنوان “تنهایی لیلا” یک متن اجتماعی را منتشر نموده است.

روایت کسانی که خدا را فراموش کرده اند

وی با انتشار تصویری در صفحه اجتماعی اینستاگرامش نوشت: “تنهایی لیلا” روایت تنهایی کسانی است که گرچه گاهی خدارا فراموش کرده اند اما همواره او را احساس کرده اند.

وی ادامه داد: تم سریال با لحنی دلنشین به ذهن مخاطب می نشیند و همراه فطرت حق طلب او با شخصیت ها همذات پنداری یا مقابله می کند. اما در این میان گاهی جزئیات کلیشه وار آزار دهنده است. اگر برخى از دیالوگها از قالب کلیشه اى خارج و قالب واقعى تری مى گرفت،ب طور قطع اثر را دیدنی تر مى کرد.

بذرپاش در نهایت بیان داشت: درنهایت اثر خوب و قابل تحسینی است و از همه عوامل فیلم صمیمانه تشکر و قدردانى میکنم.




بازیگر زن “مختارنامه” با فرزند پسری که از فرنگ برگشته+عکس

سینماژورنال: نسرین مقانلو بازیگر زن سینما و تلویزیون در هفته های اخیر با مجموعه “ستاره بیست” در رسانه ملی حضور داشته است.

به گزارش سینماژورنال مقانلو که مشغول بازی در سریال “تنهایی لیلا”ی محمدحسین لطیفی است از جمله هنرمندان فعال شبکه های اجتماعی است.

این بازیگر به تازگی با قرار دادن تصویری از خودش و پسرش در صفحه اجتماعیش از شادی خویش بواسطه بازگشت فرزند به ایران پرده برداشته است.

بازیگر سریالهایی چون “مختارنامه” و “ساعت شنی” به ضمیمه این تصویر نوشته است: یک شب زیبا در رستوران با پسرم. دیشب با اومدنش به ایران، دلمو پر از شادی کرد.

نسرین مقانلو و فرزندش
نسرین مقانلو و فرزندش



اظهارات عجیب و غریب نویسنده اولیه “اسب سفید پادشاه”: این فیلم می‌توانست توسط ملاقلی‌پور یا بنی‌اعتماد ساخته شود/فیلم فعلی حتی پول پوسترهایش را هم درنیاورد

سینماژورنال: تازه ترین محصول سینمایی محمدحسین لطیفی کارگردانی که همچنان بواسطه درام جنگی “روز سوم” می شناسیمش ملودرامی بود به نام “اسب سفید پادشاه”.

به گزارش سینماژورنال فیلم لطیفی به هنگام اکران بواسطه تغییر یک باره پوسترهایش و آمدن تصویری گل درشت از خواننده تیتراژ در پوسترها بحث برانگیز شد و حالا نیز پیمان عباسی نویسنده فیلمنامه آثاری چون “زن بدلی” و “پرتقال خونی” با نگارش یادداشتی برای “سوره سینما” اظهارات عجیبی را درباره مالکیت “اسب سفید پادشاه” بیان کرده است.

شگفتی از آنجاست که این نویسنده از یک طرف ادعا کرده که خودش یک دهه قبل فیلمنامه را به ناصر شفق فروخته و مالکیت فیلمنامه از آن شفق بوده تا در نهایت بعد از سالها رایت آن به محمدحسین لطیفی واگذار شده و وی آن را ساخته است و از طرف دیگر می گوید چرا فیلمنامه ای که یازده سال قبل از وی یک میلیون خریده شده بود الان 30 میلیون فروخته شده است!

شگفتی وقتی کمال می یابد که این نویسنده در دو جای یادداشتش می گوید خوشحال است که در فیلم نامی از او برده نشده اما در عین حال ناراحت است از اینکه چرا در این پروژه با او مثل یک نویسنده مرده برخورده شده است.

عباسی این مساله را هم بیان کرده که این فیلمنامه می توانست توسط کارگردانهایی مانند رسول ملاقلی پور و رخشان بنی اعتماد ساخته شود و بهترین خاطره وی شود اما حیف که لطیفی با سلیقه خود فیلمنامه را تغییر داده و …

سینماژورنال متن کامل یادداشت این نویسنده را ارائه می دهد:

ناصر شفق فیلمنامه را 1 میلیون خرید

اولین سناریویی که در زندگی ام فروختم ابتدا «خراش» نام داشت که یازده سال پیش ناصر شفق آن را به قیمت یک میلیون تومان از من خرید. آن زمان چند کارگردان بزرگ تمایل داشتند این فیلمنامه را کار کنند. «خراش» قصه اجتماعی و خوبی بود اما ناصرشفق به خاطر وسواسش انتظار داشت سرفرصتی مناسب آنطور که دلش می‌خواهد کار را تولید کند اما مشغله هایش مانع این کار شد. محمدحسین لطیفی هم به داستان علاقه نشان داد و ما دوبار در سال‌های ۸۶ و ۸۹ برای خرید قصه از ناصر شفق اقدام کردیم تا اینکه تهیه کننده به لطیفی گفت اگر به انجام این پروژه علاقمندی کار را باهم بسازیم. در نتیجه پروانه ساخت فیلم با نام «هی هی ابرسفید» صادر شد ولی این دو نفر در روند تولید به توافق نرسیدند و پروژه کنسل شد. تا اینکه چندوقت پیش خبردار شدم لطیفی فیلمنامه را به مبلغ سی میلیون تومان خریده است.

خدا را شکر که نامی از من برده نشد

نکته آزار دهنده برای من مطلع نشدن از این اتفاق بود. آنها با من مثل یک نویسنده مرده برخورد کردند. لطیفی سناریو را خرید،بازنویسی کرد و جالب اینکه در خبرها گفته این قصه‌ای است که سالها روی آن تمرکز کرده. در صورتی طرح و فیلمنامه صد در صد متعلق به من است و حتی سکانس‌هایی که علی طباطبایی بازی کرد بخشی از خاطرات دوران سربازی من بود که در داستان آورده بودم. سناریو با دستکاری عجیب و غریب، بدون اطلاع من تغییر کرد و نام فیلم هم «اسب سفید پادشاه» شد. من روز دوم فیلمبرداری در جریان همه این اتفاقات قرار گرفتم و وقتی فیلم را تماشا کردم، دیدم هیچ نامی از من برده نشده است. البته خدا را بابت این موضوع شکر می‌کنم. فیلم آنقدر بد است که حذف نامم خوشحالم کرد.

می توانست بهترین خاطره من باشد و توسط آدم‌هایی چون مرحوم رسول ملاقلی پور و رخشان بنی اعتماد در آن سال‌ها ساخته شود

این فیلم متاسفانه آنقدر بد و با کج فهمی ساخته شده که بعید نبود، حتی پول پوسترهایش را هم در نیاورد. برای من فقط دلگیری و حال بد بجا مانده از فیلمنامه‌ای که می توانست بهترین خاطره من باشد و توسط آدم‌هایی چون مرحوم رسول ملاقلی پور و رخشان بنی اعتماد در آن سال‌ها ساخته شود. فیلمنامه ای که زمان خودش بسیار قابل اعتنا بود بواسطه تحولاتی عجیب و غریب با سلیقه لطیفی بدون هیچ هماهنگی و اعمال نظری روی پرده رفت. تنها اعتراضی که کردم در صفحه شخصی ام یادداشتی منتشر کردم و گلایه ام را نشان دادم.

خوشحالم که نامی از من برده نشد

داستان تقریبا همان است که من نوشتم اما یک سوم پایانی فیلم کلا تغییر کرد و حرف فیلم چیز دیگری شد ضمن اینکه فیلمنامه مربوط به ۱۱سال قبل است. فیلمنامه هایی که شش ماه قبل نوشتم الان اجازه نمی دهم بدون بازنویسی جلوی دوربین برود چرا که سینما به شدت روبه جلو حرکت می کند. زمانی که من این فیلمنامه را نوشتم هنوز فیلم هایی از این جنس وجود نداشت، این تیپ فیلم ها در سینمای ما نبودند، بعدها آثاری در طول این سال‌ها ساخته شد که طبیعتا نوشته من را بیات می کرد. فقط یک نفر می توانست آن را تازه کند آن هم من بودم که می‌دانستم بر چه اساسی نوشته شده و اگر قرار است قصه امروز روایت شود چه تغییراتی لازم است. اینها در وهله اول به خودشان و فیلمنامه آسیب زدند بعد هم به جنبه های روحی من. به همین خاطر خوشحالم که نامی از من برده نشد. فیلمی که روی پرده دیدید از نظر من هم قابل دفاع نیست، اما می توانست همین خط با به روز رسانی فیلمنامه و ادبیات امروز سینمای ایران و تجربه هایی که طی این سالها به دست آمده بهتر شود.

«اسب سفید پادشاه»  قابل دفاع نیست

اگر بخواهم کل صحبت هایم را در یک جمله خلاصه کنم در این پروژه با من مثل یک نویسنده مرده برخورد شد. متنی از من را برداشتند هر جا دلشان خواست با همان کهنگی باقی گذاشتند هرقدر هم زورشان رسید تغییر دادند و دست آخر هم به نام خودشان ثبت کردند. بدون اینکه احترامی برای من قایل شوند. من یازده سال پیش یک میلیون بابت کارم دستمزد گرفتم الان فیلمنامه را به سی برابر قیمت خریدند ولی هیچ اطلاعی به من ندادند. تنها حرفی که در صفحه شخصی ام خطاب به محمدحسین لطیفی گفتم اینکه شخصیت هایی که یازده سال در ذهن تو می‌مانند حرمت دارند. کسی که آنها را خلق کرده حرمت دارد. تا زمانی که حرمت ها را زیرپا می گذاریم خروجی فیلم می‌شود یک چیز بنجل که هرکه ببیند می‌گوید اصلا چه فیلمی هست که سرش دعوا باشد. «اسب سفید پادشاه» در هیچ زمینه قابل دفاع نیست.




اضافه کردن تصویر مازیار فلاحی به پوستر فیلم کم‌فروش “اسب سفید پادشاه”؛ قانونی یا غیرقانونی؟/دبیر شورای مواد تبلیغی: اصل آن است که فقط از تصاویر بازیگران در پوسترها استفاده شود اما استثناء همیشه وجود دارد

سینماژورنال/حامد مظفری: فروش پایین تازه ترین فیلم محمدحسین لطیفی با عنوان “اسب سفید پادشاه” سبب ساز آن شد که تهیه کننده اثر در ترفندی تبلیغاتی برای کمک به رونق اثر تصویری عریض از خواننده فیلم مازیار فلاحی را نیز به پوستر اضافه کند.

به گزارش سینماژورنال این استفاده از تصویر یک خواننده برای کمک به رونق اکران شاید برای تهیه کننده ای که هزینه همکاری با خواننده را پرداخت کرده طبیعی باشد اما به نظر می رسد برای مخاطبی که برای تماشای فیلم به سینما می رود و نه شنیدن آواز، کمی نامنصفانه به نظر برسد.

نامنصفانه از این منظر که مخاطب حس می کند برای تحت تاثیر قرار دادن وی به جای تأکید بر ویژگیهای فیلم بر نام خواننده ای تمرکز شده که همه حضورش در فیلم بیشتر از یک قطعه نیست.

مجیدی عکس خودش را کنار پرستویی پوستر کرد

سالها پیش از این مجید مجیدی برای کمک به رونق اکران “بید مجنون” از تصاویر خودش در کنار پرویز پرستویی برای طراحی پوستر و سردربهای سینما استفاده کرده بود. اتفاقی که به اندازه خود حاشیه برانگیز شد.

عکس شهاب حسینی از “سوپراستار” وارد پوستر “آناهیتا” شد

چند سال بعدتر عزیزا.. حمیدنژاد نیز برای کمک به فروش “آناهیتا” تصویری از شهاب حسینی با لبانی خندان در فیلم “سوپراستار” را ضمیمه پوسترش کرد. این اتفاق نیز به اندازه کافی انتقادات را موجب شد و حمیدنژاد نیز فقط در توجیه مساله این را گفت که پوستر فیلم طراحی پخش کننده بوده و به او ربطی ندارد.

به ناگاه پوستر “اسب سفید پادشاه” تغییر کرد

حالا یک بار دیگر و این بار در مورد فیلمی که از ابتدا برای بدنه سینما ساخته شده این اتفاق رخ داده!

“اسب سفید پادشاه” در هفته ابتدایی اکرانش تعداد مخاطبان روزانه اش در کل کشور حتی به 10 هزار نفر هم نرسید و همین زنگ خطری جدی برای تهیه کننده بود.

این شد که در نخستین اقدام پوستر اصلی فیلم تغییری آشکار کرد و بجای بازیگران اصلی، تصویری گل درشت از مازیار فلاحی در کنار بازیگر اصلی زن کار زمینه ساز پوستر شد.

از آنجا که مازیار فلاحی فقط خواننده یک قطعه برای فیلم بوده است حضور پررنگ وی در پوستر کمی سوال برانگیز است.

پرسش اصلی هم بر سر این است که چه کسی مجوز پوستر جدید فیلم را دیده است آن هم با حضور خواننده ای که نقشی محوری در فیلم ندارد.

این شورای بررسی مواد تبلیغی است که درباره پوسترها اظهارنظر می کند

با کمی کندوکاو در سازوکار حاکم بر اداره سینمای حرفه ای و گفتگو با حبیب ایل بیگی رییس اداره نظارت و ارزشیابی و البته محمدرضا فرجی رییس اداره سینمای حرفه ای متوجه این مساله شدیم که تصمیم گیری درباره پوسترهای فیلمها برعهده شورایی است موسوم به شورای بررسی مواد تبلیغی.

این شورای سه نفره که دبیری آن برعهده عباس نادری است وظیفه بررسی اقلام تبلیغی فیلمها و از جمله تیزر، پوستر، آنونس و عکس را برعهده دارد و همین شوراست که به موازات اداره نظارت که به فیلمها مجوز می دهد مجوز اقلام تبلیغاتی را صادر می کند.

اصل آن است که فقط از تصاویر بازیگران در پوسترها استفاده شود

نادری در پاسخ به این پرسش سینماژورنال که آیا استفاده از عوامل پشت صحنه در پوستر آثار مجاز است یا خیر می گوید: اصل آن است که در پوسترها فقط از تصاویر بازیگران حاضر در کار با همان گریم و آرایش فیلم استفاده شود و صلاح نیست که از آدمهای پشت صحنه در طراحی پوستر استفاده شود با این حال استثناء هم همیشه وجود دارد.

اگر پخش کننده بتواند شورا را قانع کند میتوان از تصاویر پشت صحنه هم استفاده کرد

وی در توضیح این استثنائات ادامه می دهد: در موارد خیلی خاص و در شرایطی که تهیه کننده بتواند دلایل منطقی را درباره استفاده از تصاویر پشت صحنه یا عوامل پشت صحنه به شورا ارائه کند می توان تصاویری جز بازیگران را هم در پوستر آورد.

اسب سفید پادشاه
نمایی از پوستر جدید “اسب سفید پادشاه”

شورا پوستر جدید “اسب سفید پادشاه” را تأیید کرده

عباس نادری در مورد تغییر پوستر “اسب سفید پادشاه” تنها چند روز بعد از آغاز اکران هم می گوید: پوستر تازه فیلم که مازیار فلاحی در آن حضور دارد اخیرا به شورا ارائه شد و البته به دلیل اینکه می توانست کمکی کند به اطلاع رسانی درباره فیلم، شورا با انتشار آن موافقت کرد.

نادری خاطرنشان می سازد: در مرحله اول بررسی پوسترهای “اسب سفید پادشاه” چندین پوستر ارائه شد که هیچ کدام تصویر خواننده موردنظر را نداشتند و پوستر جدید فیلم به تازگی در شورا مورد بررسی قرار گرفت.

استثناء وجود دارد اما معیار پذیرفتن استثناء مشخص نیست

منطبق بر آنچه دبیر شورای مواد تبلیغی می گوید همواره استثنائاتی هم برای اصول اولیه وجود دارد اما اینکه استثنائات چگونه تعیین می شوند قاعده مشخصی ندارد و بیشتر سلیقه ای است.

مثلا در مورد همین “اسب سفید پادشاه” مشخص نیست استثنائی که باعث شده تصویر خواننده ای که هیچ حضور فیزیکی در فیلم ندارد به ناگاه نیمی از پوستر را به خود اختصاص می دهد چیست.

به نظر می رسد باید برای طرح استثنائات و پذیرفتن آنها در شورا نیز آیین نامه ای خاص تدوین شود تا شائبه های برخورد سلیقه ای مطرح نشود.