سینماروزان: پرویز پرورش بازیگر در ۸۵سالگی درگذشت.

حسین(پرویز) پرورش متولد ۱۳۲۰ تهران بود. او از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۱، دورهٔ عمومی تئاتر را در یکی از دانشگاه‌های آمریکا گذرانده و سپس یک دورهٔ دو سالهٔ دانشگاهی را نیز در همین زمینه طی کرده‌است.

او از سال ۴۴ تا سال ۵۰، در یکی از استودیوهای فیلم‌سازی آمریکا، کار عملی بازیگری را آغاز کرد و چندی پس از شروع کار فراگیری، و همراه با آن، در کلاس‌های این استودیو به آموزش این فن نیز پرداخت. در طی همین دوره، نقش های کوتاهی در شش قسمت از شش مجموعه تلویزیونی بازی کرد.

پرویز پرورش پس از بازگشت به ایران، از سال ۱۳۵۲ به تدریس بازیگری در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک پرداخت و در این مدت، اگرچه تنها در چند نمایش تلویزیونی شرکت کرد ولی هنرجویان بسیاری را تربیت کرد.

فیلم «کلاغ» ساخته بهرام بیضایی، نخستین کار سینمایی او در ایران بود و پس از انقلاب در فیلم‌های «آفتاب نشین ها»(مهدی صباغ زاده)، «نقطه ضعف»(محمدرضا اعلامی) و مجموعه تلویزیونی «اشک تمساح» (مهدی نجیب زاده)

بازی کرد که در این بین بازی او در کنار جواد گلپایگانی و جمشید هاشم‌پور در «نقطه ضعف» به شدت مورد توجه قرار گرفت. او در این فیلم نقش بازجو را بازی میکرد که دربرابر پلیس دوم-جمشید آریا- یک دوقطبی جذاب رقم زد.

پرورش تا اوایل دهه ۶۰ سرپرست بخش تئاتر دانشکدهٔ هنرهای زیبا بود و چند سال بعد از آن ایران را برای همیشه ترک کرد و به ایالات متحده مهاجرت کرد.

پرورش بازیگری بود با چهره‌ی هالیوودی کلاسیک که بیننده ی ایرانی دوست داشت از او همان اکت های هالیوودی را ببیند اما او بیشتر مطلوب فیلمهای روشنفکرانه شده بود و در نقشهایی منفعل و پسیو ظاهر شد از همین رو چندان نتوانست در سینما بدرخشد و بماند!

ماندگارترین نقش او که در بعد از انقلاب رقم خورد همان «نقطه ضعف» بود در تلفیق روشنفکری و اکشن، در فضایی که جغرافیایش، ایران بود و نبود و در آن لامکانی ، بروز غیرایرانی مرد متهم- در فیلمی که قرار بود شبیه آثار سیاسی کوستاگاوراس/ هموطن نویسنده‌ای که فیلم از داستان او اقتباس شده بود (ساماراکیس) -باشد، اما بیشتر هالیوودی شده بود. همان مجالی بود که به او فرصت درخشش داد و لوح زرین بازیگر نقش اول مرد در دومین جشنواره ی فیلم فجر را برای او به ارمغان آورد.

پرورش به جز نقطه ضعف در دیگر کارهایش -آفتاب نشین‌ها و اشک تمساح- نیز قالب امنیتی را ادامه داد و شاید ترس از تیپ شدن در همین تیپ منفی-بعضا طاغوتی- باعث شد دور بازیگری را خط بکشد و مهاجرت کند و بازیگری مثل عنایت بخشی این تیپ‌ها را تا سالها ادامه دهد.

سینماروزان: کوروش زارعی در ۵۴سالگی درگذشت.

کوروش زارعی سال ۱۳۵۱ میناب هرمزگان بود و از نوجوانی از فعالیت خود را در حوزه تئاتر آغاز کرد. این علاقه او ادامه یافت و در حالی که هنوز دانش‌آموز بود، نمایش «گل و جهله» را کارگردانی کرد.

زارعی همزمان با تحصیل در هنرهای نمایشی، کار تئاتر را ادامه‌ داد و در ابتدای دهه هشتاد با سریال «غروب بی پایان» به کارگردانی جواد افشار وارد قاب تلویزیون شد، زارعی پس از آن و با بازی در سریال «یوسف پیامبر»(فرج سلحشور) در نقش لاوی برادر بزرگ حضرت یوسف به شهرت فراوانی رسید که باعث حضور او در مناصب مدیریتی هم شد.

زارعی در کارنامه خود نقشهای مختلفی را بازی کرد ولی به غیر از لاوی، در سریال مختارنامه(داوود میرباقری) و در نقش سردسته معترضان به زندانی شدن هانی بن عروه(نایب‌رئیس قبیله مذحج) نیز به خوبی درخشید.

بازی در «رستاخیز»، «امپراطور جهنم»، «آنام»، «کیمیا»، کارگردانی نمایش‌های «کانال کمیل»، «فیروزه که می‌خواند»، «شب مویه‌ها»، «زنان مهتابی مرد آفتابی»، «بانوی بی‌نشان»، «ماه معصوم»، «راکب»، ایفای نقش در نمایش‌های «خاک سبز»، «شام غریب»، «غمنامه فرات»، «خورشید کاروان»، «بر دار شدن حسین‌بن‌منصور ‌حلاج»، «مرگ در ساعت مرغابی»، «مسافران مرو»، «دکتر استوکمان»، «رویاهای خلیح فارس» از سوابق زارعی است.

کورش زارعی از معدود هنرمندانی بوده که نمایشی را در بیت رهبری اجرا کرده بود. وی در قالب برنامه‌ای مناسبتی و همزمان با میلاد حضرت فاطمه زهرا (س) -روز زن- با همکاری همسرش-وفا طرفه- نمایشی را با حضور حدود ۶۰ تن از هنرجویان تئاتری همسرش اجرا کرده و چنان که خودش روایت کرده بود، مورد تجلیل رهبر شهید قرار گرفته بود.

سینماروزان: محمود موسوی نژاد متخصص صدای سینما در ۵۳ سالگی فوت شد.

محمود موسوی‌نژاد فروردین ۱۳۵۲ در شیراز زاده شد و فعالیت سینمایی خود را از اوایل دهه هفتاد در استودیو بهمن آغاز کرد و طی سه دهه فعالیت بیش از صد فیلم و بالای ده سریال را صداگذاری نمود.

موسوی‌نژاد در کارنامه خود همکاری با طیف متنوع سینماگران و انواع ژانرها از جنگی تا ملودرام و کمدی را داشت؛ از رسول ملاقلی پور(قارچ سمی و مزرعه پدری)، محمدعلی سجادی(بازیگر)، ابوالحسن داوودی(مرد بارانی)، احمدرضا معتمدی(زشت و زیبا)، مسعود جعفری جوزانی(ایران برگر)، کمال تبریزی(دوران سرکشی و ابله)، کیومرث پوراحمد(کفشها…) ، سیروس مقدم(علی البدل) و خسرو معصومی(پاکباخته) تا

بهمن قبادی(آوازهای سرزمین مادری)، سعید اسدی(فرود در غربت)، رسول صدرعاملی(من ترانه..‌.، ..‌.باباتو دیدم آیدا، سال دوم دانشکده)، فریدون جیرانی(ستاره میشود)، علی عطشانی(دموکراسی… و آقای الف)، کاظم راست‌گفتار(آشوب)  مسعود ده نمکی(معراجیها)، هاتف علیمردانی(هفت ماهگی) و…

محمود موسوی‌نژاد چندین بار کاندیدای دریافت سیمرغ از جشنواره فیلم فجر شد و ازجمله برای فیلم‌های زشت و زیبا، آخر بازی و ایران برگر ولی هیچ گاه به سیمرغ نرسید و بجایش هیوا، باران و دیه گو مارادونا… بودند که جایزه صدا را گرفتند.

موسوی‌نژاد صداگذاری کم‌حاشیه و مأخوذ به حیا بود و حدود یک سال پیش در آخرین پستی که در صفحه شخصی خود گذاشته بود چنین آورد: روزی که بفهمی دوستان زیادی نداشتی و فقط آدمهای زیادی را میشناختی، آن روز عوض میشوی.

سینماروزان: حمید علیدوستی فوتبالیست هنردوست در ۷۱ سالگی و به دلیل عوارض سرطان درگذشت.

حمید علیدوستی متولد اسفند ۱۳۳۴ بود. علیدوستی فوتبالش را از محلات شروع کرد و پس از عضویت در باشگاه تهران‌جوان، در اواسط دهه ۵۰ در لیگ ایران با پیراهن تیم دارایی به میدان رفت و بعدتر حضور در تیم‌هایی مثل هما و کشاورز را هم تجربه کرد.

او سابقه بازی در تیم ملی ایران را داشت و در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ به‌عنوان بازیکن ثابت در ترکیب تیم ملی حضور داشت و همچنین سابقه حضور در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ را داشت. علیدوستی با ثبت ۱۵ گل ملی در ۲۷ بازی ملی در کنار وحید هاشمیان، هفتمین گلزن برتر تاریخ تیم ملی فوتبال ایران محسوب می‌شود.

حمید علیدوستی علاقمند به موسیقی و سینما و ادبیات بوده و متاثر از حسین کلانی، همایون بهزادی و پرویز قلیچ خانی و… بدنبال ارتقای فرهنگی خویش بود و افکار سیاسی-اجتماعی خاص خود را داشت که خواه ناخواه بر فرزندش ترانه هم تاثیرگذار بود.

حالا دیگر کاملا معلوم شده ترانه هم در عین اینکه در بازیگری تلاش کرد به جایگاه قابل قبولی برسد، کنشگری سیاسی-اجتماعی خاص خود‌ را مرهون دریچه ای است که پدر دربرابرش گشود.

حمید علیدوستی عاشق خرید کتاب بود و چنان که خودش اذعان داشته بود در کتابخانه اش بیش از ۵هزار جلد کتاب داشت و توصیه‌اش به فوتبالیستهای جوان این بود که برای بازپروری روحی، کتاب بخوانند‌‌‌.

حمید علیدوستی جزو معدود اهالی سرشناس فوتبال بود که به هیچ یک از دو تیم آبی و قرمز پایتخت نپیوست و شاید این هم ناشی از همان مشی فرهنگی وی بود. علیدوستی خودش میگفت زمانی که فوتبال بازی میکرد به خاطر پرهیز از ورود به دوقطبی قرمز-آبی به اندازه بازیکنان پرسپولیس و استقلال طرفدار نداشت اما دست سرنوشت کاری کرد که به خاطر وجهه فرهنگی سالها بعد از پایان فوتبال حرفه ای همچنان در بورس ماند…

نادره حکیم الهی همسر حمید علیدوستی، مجسمه‌ساز و نقاش و از شاگردان آیدین آغداشلو است. علیدوستی به جر ترانه، فرزند پسری هم داشت که در ابتدای دهه ۸۰ و به دلیل آتش سوزی در مراسم چهارشنبه سوری فوت شد.

سینماروزان: سلیمان میناسیان‌ فیلم‌بردار ایرانی در ۸۵سالگی در انگلستان مرحوم شد.

سلیمان میناسیان در ۱۳۱۰ خورشیدی در رشت به دنیا آمد و از ارامنه ای بود که به نوبه‌ی خود در شکل گیری موج نوی سینمای ایران‌ نقش داشت.

سلیمان فعالیت سینمایی‌اش را از اواخر دهه سی به عنوان دستیار فیلم‌بردار و سپس فیلم‌بردار فیلم‌های کوتاه مستند و تبلیغاتی آغاز کرد و با پیوستن به «سازمان فیلم گلستان» نخستین تجربه‌اش را در فیلم موج، مرجان، خارا (ابراهیم گلستان) به عنوان دستیار فیلم‌بردار شاهرخ گلستان به دست آورد و پس از آن در بسیاری از آثار  تولیدشده در استودیو گلستان، از جمله فیلم «خشت و آِینه» (۱۳۴۳) ساخته گلستان به عنوان فیلم‌بردار، با وی کار کرد.

میناسیان  فیلمبردار فیلم مستند خانه سیاه است( فروغ فرخزاد) با محوریت زندگی جزامیان بود. مستندهای خراب‌آباد، خواستگاری، تپه‌های مارلیک، خرمن و بذر، گنجینه‌های گوهر برخی از آثار فیلم‌برداری شده توسط میناسیان هستند.

میناسیان حدود یک دهه برای گلستان کار کرد و بعد از جدایی از استودیو گلستان، به کمک برادرش هراند، شرکت تولید فیلم تبلیغاتی خود با نام «چاپلین فیلم» تأسیس کرد. آنها در اواخر دهه ۴۰ نخستین فیلم سینمایی خود را با نام “طلوع” به‌طور مشترک تهیه و کارگردانی کردند که فیلم‌برداری آن به عهده سلیمان میناسیان بود. آنها فیلم دیگری هم ساختند به نام “فریاد”. میناسیان همچنین فیلمبردار فیلم مستند «قره کلیسا» ساخته آربی اوانسیان بود.

میناسیان به خاطر فیلم‌برداری “طلوع” موفق شد در نخستین جشنواره فیلم‌های سینمایی ایران برندهٔ پلاک طلا شود و در سومین جشنوارهٔ سپاس نیز جایزهٔ بهترین فیلم‌برداری رنگی را به دست آورد.

میناسیان بعد از انقلاب به انگلستان مهاجرت کرد و در آنجا مشغول فعالیتهای غیرسینمایی شد اما در اواخر دهه ۶۰ به ایران بازگشت و کوشش کرد در ایران فیلم‌های تبلیغاتی بسازد اما تلاش وی ناکام ماند و در ابتدای دهه نود مجدداً به انگلستان بازگشت و تا زمان مرگ همان جان ساکن بود.

او پس از مهاجرت به لندن و فاصله گرفتن از فیلمبرداری ابتدا به نجاری روی آورد تا اینکه به دلیل بیماری دست هایش قوت خود را از دست دادند و برای همین تصمیم گرفت که نقاشی بکشد. او در سالهای زندگی در انگلستان چند بار نمایشگاهی از نقاشیهای خود را برگزار کرد؛  شامل پرتره هایی از چهره هایی همچون علی اکبر دهخدا،  مهدی اخوان ثالث،  نیما یوشیج،  ابراهیم گلستان،  گوگوش،  بهروز وثوقی،  احمد شاملو و…

میناسیان چند سال قبل از مرگ دچار سکته مغزی شد و بعد از آن تحرک اش را از دست داد.

مهمترین آرای به جا مانده از میناسیان در فیلم مستند “مردی با دوربین”(پرویز جاهد) ارائه شده و ازجمله اینکه میناسیان، فروغ فرخزاد را خودِ سینما  میدانست و  میگفت که فروغ ذاتاً آرتیست بوده و غالب نماهای فیلم “این خانه سیاه است” را نیز خود او انتخاب کرد.

او ترکیب “سینمای ایران” را بی مفهوم دانسته و میگفت سینما یک هنر جهانی و به هم پیوسته است و بسیاری از عوامل در شکل گیری یک سبک و سیاق سینمایی دخیل هستند بنابراین سینما،  سینماست و  سینمای ایران و سینمای جای دیگر نداریم.

میناسیان سینمای به اصطلاح هنری را هم رد کرده و میگفت که انگار مد شده، فیلم هر چه آهسته تر و کند تر پیش برود هنری تر و بهتر است؛ فیلم ها را که می بینی حوصله ات سر می رود. همین طور دوربین ثابت در لانگ شات می ماند و هیچ اتفاقی نمی افتد. مثلاً یک چتر باز پایین می آید. هی می آید. هی می آید. هی می آید. هی می آید  و این دوربین هیچ تکانی نمی خورد… خب این طور حوصله ی آدم سر می رود!!

سلیمان میناسیان تا انتهای عمر شوق بازگشت به وطن را داشت و همواره با حسرت از مهاجرت میگفت. او گفته بود: وقتی سختی می کشی، کار یاد می گیری، کاری راه می اندازی و تازه می خواهی زندگی کنی که می بینی هر آنچه ساخته بودی از میان رفته…، ضربه ای می خوری که جبران ناپذیر است. تبعات و پیامدهای این کوچ ناخواسته هیچگاه سایه از زندگی انسان بر نمی دارد. همیشه بوده. هنوز هم هست..‌

سینماروزان: آرش سزاوار ترانه‌ سرا، آهنگساز، عکاس و روزنامه‌ نگار ایرانی در ۸۳ سالگی درگذشت.

آرش سزاوار با نام کامل محمدحسن سزاوار خجلی، متولد ۲۴ دی ۱۳۲۲ و کار ترانه سرایی خود را از جوانی شروع کرد.

سزاوار در طی ۶ دهه فعالیت هنری با هنرمندانی همچون پرویز مقصدی، منوچهر و ناصر چشم‌آذر ، امیر آرام ، اریک ارکانت ، ویلیام خنو، حسن شماعی زاده و… همکاری داشته و در معرفی خوانندگانی همچون نلی، فریدون فروغی و شهرام شب پره نقش داشته است.

آرش سزاوار خالق آثار فراوانی بوده و ازجمله ترانه های “نمیاد”( با همکاری گوگوش و حسن شماعی زاده)، “غم تنهایی” و “زندون دل” ( با همکاری فریدون فروغی) ، “عروس نقره پوش”(رامش)، “اومدی”، “دل خوش باور”، “تو که نیستی”، “خیال/قصرطلا”، “اومدی” و “نور و سایه”( با همکاری شهره، امیر آرام و فریدون فرخزاد)، “اسیر” (با صدای آرتوش)، “کی صدا کرد منو” ، “سکه ماه” و “آرزو” (با صدای مرجان) و همچنین آهنگسازی قطعه “قدم رنجه” با خوانندگی نلی و شعری از منصور تهرانی که با تنظیم مجتبی میرزاده ماندگار شده است.

آرش سزاوار منتقد صریح ترانه‌سرایانی مثل ایرج جنتی عطایی و شهیار قنبری هم بود و چپ‌بازی‌های دهه پنجاهی آنها را شماتت میکرد. او اعتقاد داشت: امثال جنتی عطایی و شهیار قنبری از یک طرف ژست وطن پرستی گرفتند ولی بعد از انقلاب، ایران را رها کردند و رفتند بی آن که بگویند پس چه شد آن ادعاهای وطن پرستانه…؟ 

او با انتقاد از فرصت طلبی اینها بیان داشت: بابک بیات را من معرفی کردم به م.صفار-کارگردان- که برای فیلم “جنگل” یک قطعه بسازد اما نفهمیدم که چطور یکدفعه بیات، ملودی را داد به جنتی عطایی که قطعه جنگل-مرتبط با سیاهکل- را بچسباند به فیلم.

سزاوار گفته بود: آنها با همه‌ی شعارهای ایران ایران، کشور را رها کردند و رفتند اما خودم وطنم را با چنگ و دندان نگه داشتم و بر خاک وطن، بوسه میزنم.

آرش سزاوار دل خوشی از گوگوش هم نداشت و از همان دهه ۵۰ تا این اواخر بارها علیه گوگوش حرف زده بود. او از گوگوش ناراحت بود که چرا در قبل از انقلاب نام او را ذیل نام ترانه سرایان چپ گرا میزند و بعد از انقلاب هم از او گلایه کرده بود که چرا قطعاتی مثل “نمیاد/آسمون ابریه اما دیگه بارون نمیاد” را بدون اجازه وی مرتب اجرا میکند.

سینماروزان: داریوش عیاری فیلمبردار پیشکسوت سینما در ۸۰ سالگی درگذشت.

داریوش عیاری زاده ۱۳۲۵ اهواز و دانش‌آموخته روزنامه‌نگاری بود. داریوش برادر بزرگتر کیانوش عیاری بود با این حال کار در سینما را با فیلمبرداری فیلم “تنوره دیو” ساخته برادر شروع کرد.

عیاری در حدود سه دهه فعالیت سینمایی در بیش از ۲۰ پروژه به عنوان مدیر فیلمبرداری حضور داشت اما بیش از همه با برادرش کیانوش عیاری و همچنین منیژه حکمت و ابراهیم وحیدزاده سابقه همکاری داشت‌.

او بیش از پیش در سایه کیانوش عیاری قرار داشت و شاید برای همین بود که هیچ گاه سطح اول مدیریت فیلمبرداری در پروژه های بیگ پروداکت را درک نکرد با این حال هیچ گاه اسیر سینمای بازاری نشد و درگیر کارهای دم‌دستی نشد و در کارنامه اش آثار از منظر بصری خوش‌سیما مثل آبادانیها+ روزگار قریب(کیانوش عیاری)، صداها(فرزاد موتمن) و معادله(ابراهیم وحیدزاده) به چشم میخورد.

داریوش عیاری- احتمالا کاملا ناخواسته- مدیر فیلمبرداری برخی از تلخ‌ترین آثار زنانه‌ی سینمای ایران بود و ازجمله هر سه فیلم منیژه حکمت(زندان زنان+سه زن+جاده قدیم)، خانه پدری(کیانوش عیاری)+ راز مینا(عباس رافعی)+ دختری با کفش‌های کتانی(رسول صدرعاملی).

تلخ ترین فیلم در این میان همان “خانه پدری” است. کیانوش عیاری چنان که خودش گفته هنگام ضبط سکانس تراژیک دخترکشی از لوکیشن خارج شده و کار را به برادرش-داریوش- سپرد. داریوش عیاری این سکانس را آن قدر دردناک ضبط کرد که هر که فیلم را دید، تا مدتها تلخی اثر آزارش میداد؛ آزاری که خواسته عیاری بود تا قبح این پدیده شوم را به مخاطب القا کند!

سینماروزان: شهرام صولتی خواننده‌ی لس‌آنجلس نشین در گفتگویی با برنامه آنکات، مدعی شده که شهره صولتی-خواهر کوچکترش- تحت تاثیر ابراهیم حامدی و سیاوش قمیشی بوده!

شهرام صولتی گفت: من بعد از رسیدن به لس‌آنجلس به خانه شهره-خواهرم- رفتم و با دو فرزندم آنجا ساکن شدم تا کمی جاگیر شوم. با مرحوم عبدی یمینی یک همکاری داشتم-کوله بار- که فقط در یک بار ضبط، آماده عرضه شد. عبدی یمینی خیلی از من تعریف کرد و خیلی ارتباط داشتیم.
صولتی مدعی شد: در زمان زندگی در خانه شهره، یک روز عبدی یمینی تماس گرفت و گفت ابی و سیاوش قمیشی از شهره خواسته اند که یا تو را از خانه اش بیرون کند یا تو را وادار کند به خوانندگی! من تا این حرف را شنیدم با همسر و بچه هایم رفتم به یک متل در حومه شهر و فقط یک اتاق گرفتم و همان جا زندگی کردم.

شهرام صولتی افزود: بعدش رفتم کاباره لیدو-خسرو یاراحمدی- با شبی ۲۰۰ دلار آواز خوندم و بعد آلبوم #توبه را دادم که گل کرد و امیر کعبه ای -پارس ویدیو- بابت آن ۷هزار دلار هدیه بهم داد و حقوقم در کاباره شبی هزار و ۵۰۰ دلار شد درحالیکه آن موقع ابی و شهرام ، شبی ۱۵۰ دلار می‌گرفتند ولی من رکورد زدم یعنی خدا خواست و کارم گرفت.

شهرام صولتی البته این را نگفته که چرا شهره باید آن چنان تحت تاثیر دو خواننده‌ی دیگر باشد که به‌خاطر حرف آنها، برادر را از خانه بیرون کند؟ ضمن اینکه اساس پیشنهاد آنها برای اینکه شهرام کار کند، غیرمنطقی نبوده.

برای تماشای ویدئو اینجا را ببینید.

سینماروزان: سیروس ابراهیم زاده بازیگر در ۸۹ سالگی درگذشت.

سیروس ابراهیم زاده در سال ۱۳۱۶ در اردبیل متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران، جهت تحصیل در رشته تئاتر عازم انگلستان گردید و همزمان در رشته موسیقی دانشگاه بیرمنگام تحصیل کرد.

او فعالیتش را از سال ۱۳۴۶ در تلویزیون و رادیو شروع کرد. بازی در فیلم “حسن کچل”(علی حاتمی) نخستین تجربه سینمایی او بود و بعد از آن در دو فیلم از سری فیلمهای صمد(پرویز صیاد) بازی کرد و سپس دوباره با علی حاتمی-ستارخان و کمال‌الملک- کار کرد.

ابراهیم‌زاده همزمان با سینما و تلویزیون در تئاتر هم کار میکرد و یکی از آخرین بازمانده های کارگاه نمایش بود؛ نمایش‌های اتللو، جعفر خان از فرنگ برگشته، ملیحه، و تله تئاترهای رابطه، شب شگفت انگیز، هاچین و واچین و زارع شیکاگو از کارهای تئاتری او بود.

ابراهیم‌زاده بازیگری بود  که شاید به خاطر تحصیل در انگلیس، نوعی اشراف‌گرایی از نوع مثبت و دوست‌داشتنی در گفتارش وجود داشت و شاید برای همین بیشتر نقش انتلکتوئل و غیرسنتی بهش میخورد و در نقش سنتی جا نمی افتاد؛ درست مثل داریوش مودبیان.

ابراهیم‌زاده در ابتدای انقلاب چند سالی مهاجرت کرد اما با دعوت اسماعیل خلج -همکارش در کارگاه  نمایش- دوباره به ایران برگشت. او که سابقه بازی در سریال “اختاپوس”(پرویز کاردان+پرویز صیاد) را داشت  با سریال “سایه ی همسایه”(اسماعیل خلج) در نقش فردی که از فرنگ به محله ی سنتی سابق‌ش برگشته، بسیار گل کرد و مورد توجه قرار گرفت و پس از آن در سریالهای متعددی بازی کرد و ازجمله عطر گل یاس(بهمن زرین پور)، آرایشگاه زیبا(مرضیه برومند)، تنهاترین سردار+ولایت عشق(مهدی فخیم زاده)، زیر بازارچه(رضا ژیان)، کاکتوس+آشپزباشی(محمدرضا هنرمند)، ساختمان پزشکان(سروش صحت) و…

او بعد از انقلاب و طی حدود ۳ دهه در چندین فیلم بازی کرد و با برخی از کارگردانان شناخته‌شده از سیروس الوند(چهره+هتل کارتن+ساغر+تله)، مهدی فخیم زاده(همسر)، بهرام کاظمی(عروس فراری) و داوود میرباقری(مسافر ری) همکاری کرد و البته که بازیگر ثابت کمدی های ماندگاری بود که ابراهیم وحیدزاده ساخت؛ تحفه ها، عشق فیلم، مجسمه، عشق فیلم، شام عروسی و تاکسی نارنجی.

شاید همین تجربیات کمدی بود که محمدرضا هنرمند در کمدی بفروش مومیایی۳ از محصولات حوزه هنری و بعدتر سریالهایش، از او استفاده کند.

ابراهیم‌زاده بازیگری بود که به راحتی میتوانست هم صداپیشه و هم مجری باشد چون صدایش بر اکت چهره اش برتری محسوس داشت.

ابراهیم‌زاده بازیگر تجربه گرایی بود ولی درنهایت در برزخ بین کمدین و بازیگر نقشهای غیرکمدی باقی ماند و شاید بهترین بازی اش در “همسر” باشد که خوشبختانه با کنترل فخیم‌زاده از برزخ کمدی- جدی یا ایرانی- فرنگی درآمد.

ناهید کبیری همسر سیروس ابراهیم زاده است که شعر و داستان می نوشت.

سینماروزان: امیر جدیدی که اخیرا فیلم اسکورت را روی پرده سینما و فیلم بی‌داد را در اکران زیرزمینی داشته و گزینه اصلی بازی در سریال داش آکل است، تصویری از شهر دا نانگ ویتنام منتشر کرده…

جدیدی ذیل این تصویر، شعری از علی عمرانی فاخر- شاعر کُرد اهل سنقر کرمانشاه- آورده؛ شاعری که همشهری رضا کرم رضایی بازیگر فقید سینما ی ایران است.

متن شعر را بخوانید:

لطف بی حد ارزش مهر و وفا را بشکند

هر متاعی از فراوانی، بها را بشکند

دستگیری گرکنی ازهرکسی، هشیارباش

کور اگر بینا شود اول عصا را بشکند

ناسپاسی گربماند در خماری بهتر است

ورنه چون سرمست شد پیمانه‌ها را بشکند

حدّومرز خویش را با جان‌و‌دل محفوظ دار

یک تجاوزگر گهی، جغرافیا را بشکند

گر در دیزی بماند باز، روزی عاقبت

گربه‌ای پیدا شود، مرز حیا را بشکند

گاهگاهی دور باش از دیده‌ی بدگوهران

روز قحطی نرخ نان، قدر طلا را بشکند

گر قبای فاخر شاهان بپوشد سائلی

شه نخواهد شد ولی، قدر قبا را بشکند

این شعر حول و حوش ماجرای گربه ای است که چون در دیزی باز است، حیا پیشه نمیکند و نقدی است بر آنها که از اعتماد طرف مقابل، سوءاستفاده می‌کنند.

سینماروزان: فریبا نادری بازیگر سریال ستایش در اکران مردمی فیلم #سقف راحت و بی پرده پاسخ مخاطبی را میدهد که از او پرسیده چرا لاغر شده؟

او می‌گوید لاغری در هر شرایطی از چاقی بهتر است-این، البته نظر ایشان است- و گرچه از آمپول لاغری استفاده کرده ولی نتیجه نگرفته و پناه برده به ورزش و رژیم یا همان سنت.

ویدئو را اینجا ببينيد.

سینماروزان: پروا خواننده موسیقی سنتی ایرانی در ۷۷ سالگی در اتریش درگذشت.

پروا با نام اصلی معصومه شاه‌پروری، متولد خرداد ۱۳۲۸ در تهران بود و فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۴۸ با اجرای برنامه در کاخ جوانان آغاز کرد.

پروا با گوش دادن به صدای خوانندگانی مانند روح‌انگیز، قمر، دلکش و مرضیه به خوانندگی علاقه‌مند شد و خیلی زود فهمید برای موفقیت در آواز باید آموزش ببیند. او از استادانی مانند اسماعیل مهرتاش، علی عمومی، معصومه مهرعلی و… ردیف‌ها، دستگاه‌ها و فنون آوازخوانی را آموخت.

او بعدتر با تلویزیون آموزشی ایران همکاری کرد و در سال ۱۳۵۴ به استخدام رادیو تلویزیون ملی ایران درآمد.

پروا در سال‌های فعالیتش با بازخوانی ترانه چشم آهو، به یاد پوران، مورد توجه قرار گرفت و بعدها آثاری از روح‌بخش و قمرالملوک وزیری، از جمله امان از این دل، را به شیوه‌ای تازه اجرا کرد. این خواننده همچنین با خواندن تصنیف‌هایی از روح‌بخش و ترانه شاه‌ماهی‌ها به شهرت بالا رسید.

یکی دیگر از آثار مهم پروا اجرای تصنیف موسم گل بود. این تصنیف از نخستین سروده‌های اسماعیل نواب صفا بود و پروا آن را با تنظیمی تازه از زنده‌یاد مجتبی میرزاده خواند.

پروا در سال‌های فعالیت حرفه‌ای خود با شماری از آهنگسازان و ترانه‌سرایان شناخته‌شده، از جمله بزرگ لشکری، حسین صمدی، انوشیروان روحانی، محمدعلی بهمنی، کریم فکور، تورج نگهبان و حسین منزوی همکاری داشت.

پروا پس از انقلاب به اروپا مهاجرت کرد و سال‌ها دور از ایران زندگی می‌کرد ولی همواره از علاقه‌اش نسبت به بازگشت به کشور سخن گفته بود.

پروا در سالهای اخیر با ارائه دو آلبوم لشکر مژگان و شکست سکوت، به دنیای موسیقی بازگشت و کنسرت‌های متعددی در آمریکا و شهرهای مختلف اروپا برگزار کرد.

سینماروزان: فائقه آتشین-گوگوش- بعد از آن که به واسطه ارتباطات همسر چهارمش-مسعود کیمیایی- از ایران به کانادا مهاجرت کرد، چندی بعد از آلبوم زرتشت-که براساس اشعار مسعود کیمیایی در ایران ضبط و در کانادا پخش شد- به همکاری با مهرداد آسمانی پرداخت.

گوگوش و مهرداد آسمانی حدود پنج سال همکاری داشتند و ماحصل آن سه آلبوم-آخرین خبر، مانیفست و شب سپید- بود. آلبوم هایی که باتجربه‌هایی مثل منوچهر چشم آذر، اندی جی، زویا زاکاریان و شهیار قنبری را بعنوان موزیسین یا ترانه سرا داشت و برخی قطعات آنها مثل جنگل شش‌و‌هشت/متلک به استودیوهای لس‌آنجلسی، کیو کیو بنگ بنگ، شک میکنم و چله‌نشین، خیلی هم گل کرد.

در آن دوران پنج ساله، شایعات مختلفی طرح شد درباره ازدواج مهرداد و گوگوش.

آرش فرزین-فرزند فرزین خواننده‌ی مرحوم، داماد سابق علی پروین و پسردایی مهرداد- در گفتگویی با هفت‌صبح ماجرای ازدواج گوگوش را کاملا تکذیب کرده و گفته است مهرداد، خودش متاهل بوده و زن و دو فرزند داشته و رابطه او با گوگوش کاملا حرفه‌ای بوده.

آرش فرزین مدعیست که وقتی برنامه گذاران اولیه گوگوش، پشت او را خالی کردند و گوگوش برای اجرا در لاس وگاس به در بسته خورد، آنجا بود که مهرداد به دادش رسید و یک‌تنه برایش ارکستر جمع و جور کرد و کمک کرد او روی صحنه بود.

فرزین به آشنایی مهرداد و محمد صالح علاء و دست‌نوشته ای که صالح‌علاء به مهرداد داد که با آن بتواند در لس‌آنجلس کار کند، اشاره نموده است.

مهرداد خود نیز یک بار متذکر شده بود سالهای فعالیت در ایران در کنار محمود شهریاری و جواد آتش افروز، موسیقی برنامه های آنها را در رادیو یا برنامه‌های ارگانی اجرا میکرده…

برای تماشای ویدئو ی گفته های آرش فرزین اینجا را ببینید.

سینماروزان: ایرج خواجه امیری خواننده ی بی‌بدیل موسیقی ایران در ۹۴ سالگی مرحوم شد.

⁨ حسين خواجه اميرى (ايرج) در فروردين ١٣١١ در شهر خالدآباد نطنز متولد شد. خانواده‌اش زمينه هنرى داشت و بدربزرگش حاج ملاميرزا از خوانندگان شناخته شده زمان ناصر الدين شاه بود. پدرش صدايى رسا و خوش آهنگ داشت و رديف موسيقى راهم مى دانست.

پدر دانسته‌هايش را به فرزندش نيز ياد داد، حسين در همان زمان کودکی در مراسم تعزيه خوانى شركت مى كرد واز تعزيه خوان هايى كه رديف ودستگاه را بلد بودند، آواز آموخت. حسین خواجه اميری بعد از تمام كردن دوره ابتدايى راهى تهران شد و در اوایل دهه بیست خورشیدی به مكتب ابوالحسن صبا رفت و در دو سالى كه بيش او بود دانسته هايش را كامل كرد و توسط صبا به راديو معرفى شد و در راديو با ابراهيم خان منصورى برنامه اجرا كرد.

حسین بعد از مدتى به ارتش رفت و شبهاى جمعه كه آزاد بود، در برنامه ارتش حاضر مى شد و با اركستر محمد بهارلو برنامه اجرا مى كرد. او به خاطر محدوديت هاى آن زمان در ارتش نام مستعار ايرج را كه در واقع نام برادرش بود براى خود برگزید و در اوایل دهه سی به دعوت داوود پيرنيا به برنامه گلها رفت ودر اولين همكارى خود با اين برنامه برگ سبز ٢٣ را در مايه شور-ابوعطا وبا همكارى على تجويدى و فرهنگ شريف و اميرناصر افتتاح خواند.

ایرج علاوه بر اجرای برنامه‌های مختلف رادیویی به اجرای ترانه و آواز برای بسیاری از فیلم‌های سینمایی قبل از انقلاب همت گماشت و بازیگران زیادی از جمله محمدعلی فردین، منوچهر وثوق، رضا بیک‌ایمانوردی و… ترانه‌های وی را لب‌خوانی می‌کردند.

نخستین فیلمی که ایرج در آن آواز خواند، فیلم «روزنهٔ امید»(سردار ساگر) و با ترانه‌های ساختهٔ جواد لشکری بود. شکوه جوانمردی، سکه شانس، قهرمان قهرمانان، زن وحشی وحشی، عشق کولی، قصر زرین، کلید بهشت، نعره طوفان، کوچه مردها، باشرفها، چرخ فلک، دنیای پوشالی، آقای قرن بیستم و‌.‌..، از جمله فیلمهایی هستند که ایرج برای آنها آواز خواند ولی بیش از همه او به خاطر خواندن چند قطعه برای فیلم ماندگار “گنج قارون”(سیامک یاسمی) شهرت یافت به طوری که قطعه اصلی فیلم-میدونی ترانه مون قصه گنج قارونه…- بعدها توسط خوانندگان مختلف و ازجمله گروه بویز، بازخوانی شد.

ایرج یکی از اضلاع اصلی موفقیت گنج قارون بود و برای همین محمدعلی فردین وقتی میخواست فیلم “سلطان قلبها” را بسازد ابتدا به سراغ او رفت و از وی خواست آوازهای فیلم را بخواند منتها درخواست مالی بالای ایرج باعث شد که فردین قید او را بزند و اینجا بود که انوشيروان روحانی، عارف را به فردین معرفی کرد و به بیان بهتر عامل فرعی شهرت عارف همان رد پیشنهاد از سوی ایرج بود.

حسين خواجه اميرى با هنرمندان زيادى از جمله على تجويدى، همايون خرم، برويز ياحقى، حبيب اللّٰه بديعى، اسدالله ملك (ويولن)، جليل شهناز، لطف اللّٰه مجد، فرهنگ شريف، فريدون حافظى، مهدى تاكستانى، مسعود جمالى (تار)، اكبر محسنى، منصور نريمان، محمود رحمانى پور، عباس تجويدى (ويلن)، يوسف كاموسى (بربط)، سيمين آقارضى، عماد رام (فلوت)،امير ناصر افتتاح، جهانگير ملك. آبتين اجلالى (تنبك)، حسن كسايى، محمد موسوى، حسن ناهيد (نى)، رضا ورزنده، منصور صارمى، مجيد نجاهى، فضل اللّٰه توكل، محمد حيدرى(سنتور)، احمد عبادى (سه تار)، انوشيروان روحانى (پيانو) و بسيارى دیگر همکاری داشته‌.

دو فرزند آخر ایرج، احسان خواجه اميرى (خواننده) و اليكا خواجه اميرى (نوازنده ومدرس پیانو) نيز به موسیقى روى آورده اند.

سینماروزان: کاوه کاویان بازیگر ایرانی در ۵۹ سالگی درگذشت.

کاوه کاویان متولد ۱۳۴۶ تهران بود و بعد از گرفتن دیپلم به آمریکا رفت و در لس‌آنجلس بازیگری خواند.

او بعد از پایان تحصیلات به ایران برگشت و از اوایل دهه ۸۰ وارد سینما شد و در کنار بازیگری به کارگردانی فیلم کوتاه و نویسندگی هم پرداخت.

او با فیلم بوتیک(حمید نعمت الله) و بازی در نقش داوود کار بازیگری در ایران را استارت زد و به دنبال آن در فیلمهایی دیگر مثل برگ‌ برنده(سیروس الوند)، مجردها(اصغر هاشمی)، خانه روشن(وحید موساییان)، ارتفاع ۶و ۴۵(سیامک شایقی) ایفای نقش نمود ضمن اینکه در مجموعه کتابفروشی هدهد(مرضیه برومند) حاضر بود.

کاوه کاویان اغلب در نقش مکمل ظاهر میشد و آخرین تجربه سینمایی اش فیلم جنایی چهره به چهره(علی ژکان) بود که در این فیلم با نوعی طنازی نقش وردست کارآگاه فیلم -با بازی جمشید آریا- را بازی کرد.

کاویان گرچه در آمریکا تحصیل کرده و به گمان درخشش در سطح اول بازیگری به ایران آمده بود ولی چنان که باید نتوانست در ایران دیده شود و شاید برای همین بود که در اواخر دهه ۸۰ به نوعی دلزدگی از ساختار سینمای ایران رسید و اذعان داشت که بازیگری دیگر مانند گذشته باارزش نیست!

همین امر باعث شد او مجدد به آمریکا برگردد و تقریبا یک دهه ای در ایران نبود تا این اواخر که مجدد به ایران برگشت و دنبال ساخت فیلم بود ولی عمرش کفاف نداد…

سینماروزان: محمد یاراحمدی دوبلور در سن ۹۱ سالگی درگذشت.

محمد یاراحمدی متولد سال ۱۳۱۴ تهران بود و فعالیت خود در دوبله را در اوایل دهه ۴۰ و در استودیوهای دماوند و شهاب آغاز کرد.

صدای او مناسب شخصیت‌های دانا و خردمند بود و بیشتر شخصیت‌های مکمل را گویندگی میکرد.

از جمله کارهای معروف یاراحمدی می توان به گویندگی در نقش آلن مونی-ران پمبر- در سریال «ارتش سری» و ژنرال گوگول در فیلم «روزهای روشن زندگی»-از سری فیلمهای جیمز باند- اشاره کرد.

«مرد عنکبوتی»، «مرد عنکبوتی ۲»، «پینوکیو»، «ماجراهای وینی پو»، «دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه»، «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد»، «ماجراجویی واقعی جانی کوئست»، «پرستیژ»، «شوالیه تاریکی»، «بتمن آغاز می‌کند»، «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز»، «قلعه متحرک هاول»، «ری»، «افسانه سفید برفی»، «کودکان جاسوس ۳»، «کشتار»، «ساعت‌ها»، «بازگشت سوپرمن»، «در جستجوی فورستر»، «ممنتو»، «اعترافات خطرناک یک ذهن خطرناک»، «اتاق ماروین»، «ماسک»، «هات فاز»، «حرفه‌ای»، «روح‌سوار» و «مردان سیاه‌پوش» از دیگر آثار این دوبلور فقید بوده است.

از این دوبلور دو دختر به نام های آزیتا و رزیتا به جا مانده که هر دو در دوبله فعالیت دارند.

علیرضا باشکندی دوبلور خوش‌صدای نقش جومونگ- در سریال افسانه جومونگ- داماد یاراحمدی(همسر آزیتا) است‌.

سینماروزان: مهران صفریان گزارشگر ورزشی و خواننده در ۷۰ سالگی در کانادا درگذشت.

مهران صفریان متولد ۱۳۳۵ تهران بود و از نوجوانی به کار اجرا و خوانندگی علاقمند شد.

صفریان در دهه ۷۰ از ایران مهاجرت کرده و مدتی در آمریکا و بعدتر در کانادا زندگی میکرد و همزمان با فعالیت خوانندگی به عنوان تحلیلگر و مفسر ورزشی نیز با شبکه های فارسی زبان همکاری میکرد.

مهران صفریان ازجمله تحلیلگران ورزشی بود که به جای موضع‌گیری های یکطرفه بیشتر تلاش میکرد نوعی واقعه‌نگاری‌ از اتفاقات ورزشهای پرطرفدار ایرانی و به خصوص فوتبال و والیبال را ارائه دهد.

صفریان در دهه ۸۰ آلبوم ی به نام «ناز نکن» را با ۱۱ قطعه از آثارش از طریق ان‌ام‌پی-کمپانی کپی‌کننده آثار ایرانی در پاکستان/نشاط موزیک پاکستان- منتشر کرد و بارها قطعات این آلبوم به خصوص قطعه «مادرم» را در برنامه‌های مختلف تلویزیونی و رادیویی اجرا نمود.

گفته میشود مهران صفریان آخرین شریک زندگی مهستی (خدیجه دده‌بالا) خواننده‌ی فقید ایرانی بوده؛ البته مهستی به خاطر حساسیت‌های خانواده‌ و به‌خصوص دخترش-سحر ناظمیان- هیچ گاه ماجرا را علنی نکرد اما مهران و مهستی بارها در بسیاری از برنامه های هنری کنار هم ظاهر شده بودند.

سینماروزان: ماه تیر را باید ماه عباس کیارستمی نامید که در اول تیر به دنیا آمد و در ۱۴ تیر مرحوم شد. کیارستمی گرچه بیشتر بابت “طعم گیلاس”-که نخل طلای کن را گرفت- فیلمسازی تلخ‌اندیش تصور می‌شد ولی واقعا چنین نبود و اتفاقا نوعی طنازی رندانه در معاشرت‌های او وجود داشت.

برای درک این طنازی کافیست بخشهایی از مستند “پیاده روی با کیارستمی” که در ایرلند ضبط شده را ببینیم. کیارستمی در ابتدا ی مستند و در پاسخ به جمشید اکرمی-منتقد قدیمی- در چرایی حضور اندک آب و زنان در فیلمهایش اول به شوخی میگوید که در دستشویی‌های فیلمهایش، آب بوده…

ویدئو ی حرفهای کیارستمی را اینجا ببینید.

سپس او درباره اینکه زنان نیز مثل آب چندان جایی در فیلمهایش ندارند کاملا طنازانه از شباهت آب و زن میگوید و اینکه هر دو باعث خفگی(!) میشوند و در توجیه ادعای خود نقل قولی منتسب به یک دریانورد را هم شاهد مثال می‌آورد…

سینماروزان: شهرنوش پارسی‌پور نویسنده در ۸۱سالگی در سانفرانسیسکو ی آمریکا فوت شد.

شهرنوش پارسی‌پور در ۱۳۲۴ در تهران به دنیا آمد، مادرش خانه‌دار و پدرش قاضی دادگستری بود.

شهرنوش پارسی‌پور تحت تاثیر مادربزرگ خود-طوبی که به زعم نوه‌اش، زنی بود عاشق کتاب و هنر و اهل نقاشی و شعر- به ادبیات علاقمند شد و فعالیت‌های ادبی خود را از سنین نوجوانی آغاز کرد. او نویسندگی را در سن ۱۳ سالگی شروع کرد و از ۱۶ سالگی داستان‌هایش را با نام مستعار در نشریات مختلف منتشر می‌کرد. نخستین رمان او “سگ و زمستان بلند” در تابستان ۱۳۵۳ نوشته شد.

او بعد از فارغ‌التحصیلی رشته علوم اجتماعی از دانشگاه تهران به دانشگاه سوربن در پاریس رفت تا در رشته زبان و فرهنگ چینی ادامه تحصیل دهد.
بعد از بازگشت به ایران در تلویزیون ملی ایران تهیه‌کننده برنامه «زنان روستایی» شد ولی به خاطر اعتراض به اعدام خسرو گلسرخی و کرامت‌الله دانشیان و دستگیری برخی نویسندگان چپ، از تلویزیون استعفا داد. این اقدام او باعث شد تا مدتی به خاطر فعالیت‌هایش بازداشت و ۵۴ روز در زندان به سر ببرد. این تجربیات، تأثیر عمیقی بر آثار و نگرش‌های سیاسی و اجتماعی او گذاشت.

در اواخر دهه ۷۰، بعد از انتشار کتاب “زنان بدون مردان” و توقیف شدن کتاب، پارسی‌پور به آمریکا مهاجرت کرد… بعدتر شیرین نشاط فیلمی براساس این رمان را با حضور شماری بازیگر ایرانی مهاجر-و ازجمله شبنم طلوعی و زهرا امیرابراهیمی- ساخت و شهرنوش هم نقش خانم رییس را در آن بازی کرد!

“طوبا و معنای شب”-که ادای دین به مادربزرگش طوبا بود-، “عقل آبی” ، “آویزه‌های بلور”، “آداب صرف چای در حضور گرگ” و  “ماجرای ساده و کوچک روح درخت” ازجمله آثار داستانی پارسی‌پور هستند.

پارسی‌پور از مخالفان سرسخت حمله آمریکا و اسرائیل به ایران بود و در محافل خصوصی به شدت ترامپ را زیر سوال می‌برد.

پارسی‌پور در سال ۱۳۴۶ با ناصر تقوایی ازدواج کرد و در سال ۱۳۵۲ از او جدا شد. از این زوج هنری فرزندی به نام علی تقوایی به جامانده که سال‌هاست ساکن استرالیاست.
شهریار پارسی‌پور-منشی صحنه سریال دایی جان ناپلئون و کارگردان فیلم نقش عشق- برادر پارسی‌پور بود.

سینماروزان: منوچهر فرید بازیگر ایرانی در ۸۹ سالگی در استرالیا مرحوم شد.

منوچهر فرید آرانی زادهٔ ۱۳۱۶ در تهران بود و فعالیت‌های تئاتری را از اوایل دهه ۳۰ خورشیدی آغاز کرده و در تئاتر از هم‌نسلان پرویز فنی‌زاده، جمشید مشایخی، پرویز صیاد، محمدعلی کشاورز، علی نصیریان و داوود رشیدی بود.

فرید پس از تجربه‌های مختلف تئاتری از اجراهای صحنه‌ای گرفته تا نمایش‌های زنده تلویزیونی، به خصوص همکاری‌های متعدد با حمید سمندریان، از اوایل دهه چهل همانند تعدادی دیگر از همدوره‌ای‌هایش پا به سینما گذاشت. «خشت و آینه» ساخته ابراهیم گلستان اولین تجربه سینمایی منوچهر فرید بود و او تا پیش از ترک همیشگی ایران در سال ۱۳۵۸، در طول ۱۴ سال در فیلمها و سریالهای مختلفی بازی کرد و ازجمله در تجاوز(حمید مصداقی)، صمد و قالیچه سلیمان(پرویز صیاد)، رگبار(بهرام بیضایی)، بلوچ(مسعود کیمیایی)، شیر خفته(محمود کوشان) و میراث(عبدالله غیابی)، آتش بدون دود(نادر ابراهیمی)، دلیران تنگستان(همایون شهنواز) و…

منوچهر فرید یکی از بازیگران ثابت تمامی فیلمهای قبل انقلاب بهرام بیضایی بود و بعد از ایفای نقش قصاب-رقیب عشقی آقای حکمتی- در فیلم رگبار در فیلمهای غریبه و مه، کلاغ و چریکه تارا نیز بازی کرد و اغلب هم در نقش منفی؛ چنان که می‌شد او را معادلی بر “جلال پیشواییان”فیلمفارسی دانست منتها در آثار انتلکت، البته که عقبه تئاتری باعث ایجاد وجهه‌ای خوب برای این نقشهای منفی شده بود.

منوچهر فرید گویا بنا بود نقش اصلی فیلم تاریخی تولید‌نشده “عیار تنها” را هم بازی کند و برای این نقش حدود ۱۵ کیلوگرم وزن کم میکند ولی در لحظات آخر وقتی بهرام بیضایی زیربار سفارش تهیه‌کننده برای حضور بهروز وثوقی در فیلم نمیرود، تولید کار معلق میشود.(اینجا را بخوانید)

منوچهر فرید به دلیل تعلقات خاص پس از انقلاب ممنوع‌کار شد و منبع درآمدی نداشت پس ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و بعد از ۵ سال برای همیشه به استرالیا رفت. او به گفتهٔ خودش در هنگام خروج از ایران، عهد کرد تا کار هنری را کنار بگذارد و برای همین وقتی به استرالیا رفت، برای گذران زندگی مجبور شد در یک کارخانه نساجی به عنوان کارگر مشغول شود.

منوچهر فرید این کارگری در نساجی را همچون بازی در یک فیلم ناتمام میدید؛ چنان که خودش درباره آن گفت: در استرالیا من به یک کارخانه رفتم کار کردم. یک کارخانه نساجی. در یک قسمت کار می‌کردم که از این پارچه‌های ورزشی، از این لباس‌های کرکی تولید می‌کرد…. خودم به تنهایی روی دستگاه کار می‌کردم و سوپروایزری هم داشتم که کار مرا کنترل می‌کرد. از کار من راضی بودند. بسیار راضی بودند. مشتری‌ها از کار من خیلی تعریف کرده بودند و گفته بودند این پارچه‌ها چقدر برشش خوب است. بعدها مسئول بخش، یک دفعه از من سؤال قشنگی کرد. گفت شما هنرپیشه بودید در ایران و حالا آمدید توی کارخانه پارچه‌بافی کاری می‌کنید. ناراحت نیستی از این که از آن حالت آمدی به این رسیدی؟ گفتم نه. من فکر می‌کنم دارم در یک فیلمی نقش یک کارگر نساجی را بازی می‌کنم و چون می‌خواهم نقشم را خوب بازی کنم و می‌خواهم مثل همیشه اثر خوبی از خودم به یادگار بگذارم، کارم را خوب انجام می‌دهم. در نتیجه مورد توجه هستم. ولی این فیلم طولانی است و من همینجور باید این نقش را هر روز بازی کنم. در نتیجه فکر می‌کنم دارم فیلم کار می‌کنم و نقش یک کارگر را در یک کارخانه نساجی کار می‌کنم. او هم از حرف من خیلی خوشش آمد. گفت فکر نمی‌‌کردم این جوری فکر کنی…