۳۰۱۰۱۳۹۹

روی آنتن زنده رسانه ملی بیان شد⇐سینمای ما شده مجموعه‌ای از لودگی/موسیقی هم شده کنسرت هایی که برویم کف بزنیم و بیاییم بیرون!!/موسیقی پاپ در ۵ سال اخیر حتی یک قطعه هم تولید نکرده است/تمامی کارها کاور است!

سینماروزان: برنامه این هفته «ساعت ۲۵» با حضور مهمانانی چون حمیدرضا غلامعلی خواننده و سعید امیراصلانی شاعر و ترانه سرا، با بررسی موضعیت موسیقی پاپ و فاصله ای که میان پاپ دهه ۷۰ و حال حاضر شکل گرفته است، پنجشنبه شب ۱۹ مرداد ماه به روی آنتن شبکه ۵ سیما رفت.

همچون روال همیشه آغازگر برنامه پخش اخبار موسیقی در هفته ای که سپری شد و بخش های «نت به نت» و «دراب» بود. در «نت به نت» این هفته گپ و گفت با حامد فکوری نوازنده و آهنگساز و در بخش «دراب» گفت و گو با سپیده خداوردی را شاهد بودیم. گزارشی از مراسم بدرقه زنده یاد ناصر فرهودی نیز پخش شد.

پس از حضور مهمانان و پخش گزیده ای از آثار این دو هنرمند، بحث و گپ و گفت با صحبت درباره دلیل کمرنگ شدن فعالیت های این دو هنرمند در سال های اخیر و وضعیت حال حاضر موسیقی شروع شد.

دوره ای که ما کارمان را شروع کردیم دنبال سلبریتی شدن نبودیم

حمید غلامعلی اظهار کرد: من کارمند بانک هستم و در کنار این شغل فعالیتی که از ابتدا دوست داشتم موسیقی بود و در این راستا فعالیت های خوانندگی رو انتخاب کردم که البته گاه گداری نوازندگی هم می کنم که بیشتر برای دل خودم است و هیچوقت ادعای نوازندگی نداشتم هرچند که ادعای خوانندگی هم نمی کنم ولی خب یک تعدادی کار اجرا کردم که خوشحالم بخشی از آن ها مورد توجه قرار گرفته است. الان هم بعد از یک مدتی سکوت و کمتر کار کردن یکی دو سال است که مجدد شروع به فعالیت کردم و یک تعدادی کار هم توانسته ام آماده کنم و امیدوارم باز هم بتوانیم فعالیت های جدیدمان را ادامه بدهیم و مورد توجه علاقمندان قرار بگیرد.

سعید امیراصلانی نیز بیان کرد: من برخلاف استاد غلامعلی تنها شغلم همین است و سالهاست که کارم موسیقی و ترانه است در کنارش گه گاه تدریس هم می کنم. دوره ای که ما کارمان را شروع کردیم دنبال ارتزاق از این مسیر نبودیم و دنبال کسب شهرت و سلبریتی شدن نبودیم و جهان این شکلی نبود و این جهان مجازی این جو کاذب را ایجاد کرده که روی هنر هم تاثیر واضح گذاشته است، یعنی هنرمند بیش از اینکه دنبال خلق و آفرینش باشد که رسالت اصلی هنرمند است دنبال سلبریتی شدن و دیده شدن است و این باعث می شود که هنرمند پشت سر مردم حرکت کند در صورتی که تاریخ هنر می گوید هنرمند همیشه جلو می رفته و مردم پشت سرش حرکت می کردند و یک جایی هنرمند در طول تاریخ رهرو و راهبر بوده است. حداقل در حوزه فرهنگی جامعه خودش را هدایت می کرده است ولی خب در جهان مجازی این گرام های ناگرامی هنرمند را به یک سمت و سویی دیگر هدایت کرده است که متاسفانه دارد به شکل جهانی هم اتفاق می افتد و فقط مربوط به ما نیست و مبتلا به کل مخاطبان فرهنگی در اقصی نقاط دنیاست.

امروز محصولی که تولید می شود حاصل پالایش صدابردار است نه صدای خواننده

در ادامه حمید غلامعلی درباره تفاوت کار کردن در دهه ۷۰ و ۸۰ با حال حاضر عنوان کرد: این تفاوت در خیلی از زمینه ها وجود دارد، دلیل سکوت خود من در این دوران این بود که یکی از دوستانم حرف خوبی زد، گفت موسیقی ای خوب اجرا می شود که سکوت هایش هم به موقع اجرا شود. من سعی کردم این سکوت ها را در این مقطع به موقع اجرا کنم و نمی دانم نظر دیگر دوستان چه بوده است، چون در یک دوران فکر می کنم تعداد کارهایی که اجرا کردم یک مقدار زیاد شد و یک مقدار هم زمانی قدرت نه گفتن نداشتم و خیلی از کارها را از روی رودربایستی اجرا کردم بعد شروع کردم به نه گفتن و کمتر کار کردن که این از طرفی هم مصادف شد با زمانی که تولیدات مرکز موسیقی صداوسیما هم کمتر شد. در شروع کار تصمیمی که من گرفتم این بود که موسیقی پاپ را از آغازگرانش باشم و بعد الان می بینم آن هدفی که داشتم گم شده، ما دوست داشتیم موسیقی سالمی داشته باشیم که به مخاطب آرامش بدهد نه اینکه آرامش را کم کند.

وی افزود: آن دوران صدای خواننده را نمی شد اصلاح کرد و همین مسئله باعث می شد کیفیت خواننده ها بالا برود و هرکسی که واقعا توانایی خواندن داشت در این عرصه ورود کند، حال جدای از اینکه از مراحل مختلفی باید عبور می کرد و خیلی امتحان ها باید پس می داد تا بتواند کارش را از صداوسیما پخش بکند و به عنوان خواننده مجوز دار مطرح بشود اما کنارش در استودیو که می رفت باید حتما توانایی خواندن داشت و سبقه ای داشت که نشان دهد کار کرده و کلاس رفته و دوره دیده است ولی امروز متاسفانه شما می بینید که یک خواننده وقتی به استودیو می آید ممکن است نه ریتم را درست بداند و نه کوک درستی داشته باشد و بقیه کار را صدابردار و کسی که موسیقی را پالایش می کند انجام می دهد، یعنی توانایی اش ممکن است ۲۰ درصد هم نباشد و وقتی کار بیرون می آید می بینید چقدر کار تمیزی است و خود خواننده هم فکر می کند چه خوب خوانده، در صورتی که این کار محصول مشترک خواننده و تکنولوژی امروز و صدابرداری است که کار را پالایش کرده است. آنوقت در اجرای زنده می بینیم که کار چقدر با آن چیزی که قبلا به گوش رسیده متفاوت است.

ارتقای فرهنگی در تمام شئونات فرهنگی باید وجود داشته باشد

امیراصلانی نیز در این رابطه بیان کرد: یک اثر هنری برای آفرینش و باروری زمان می برد تا تو احساس کنی زایش و آفرینش هنری زمانش فرا رسیده است. یک دوست ترانه سرایی آمد پیش من و گفت یک تختی در فرحزاد هست که من وقتی روی آن می نشینم سه تا ترانه می سرایم، من با تعجب گفتم سه ترانه همان لحظه می نویسی که گفت در تاکسی و راه هم می نویسم، تو مگر چطور ترانه می نویسی؟ گفتم من سالی سه یا چهار ترانه می نویسم که اگر حالم خیلی خوب باشد این اتفاق می افتد. ما دنبال این نبودیم که همین طور به راحتی تیر پرتاب کنیم و ببینیم کدامیک به هدف می خورد، اساسا به هدف خوردن برای ما چندان اهمیت نداشت و حتی مقبول عام شدن هدف ما نبود چراکه تو چه بخواهی و چه نخواهی وقتی سمت عام می روی درجاتی از پوپولیست در تو وارد می شود و به ناچار به سمت عوام گرایی می روی. دایما می شنویم که گفته می شود موسیقی اوضاع خرابی دارد، موسیقی خوب کجا رفته و … من می گویم مگر بقیه هنرها حالشان خوب است، مگر سینما حال خوبی دارد، سینماگران بزرگ ما الان کجا هستند، فیلمنامه های خوب ما کجاست، سینمای ما شده مجموعه ای از لودگی، که خب موسیقی ما هم همین شده است، کنسرت هایی که برویم کف بزنیم و بیاییم بیرون و … چیزی ماندگار نمی شود که این مشکل هنرمند نیست، مشکل اصلی نگاهی است که باید وجود داشته باشد به نام توسعه فرهنگی.

وی ادامه داد: ارتقای فرهنگی در تمام شئونات فرهنگی باید وجود داشته باشد، مدیران ما باید به شکل جدی عزم راسخ داشته باشند و همین جا هم جا دارد من از کابینه جدید دولت و بخش فرهنگی کابینه دولت خواهش کنم که اهتمام ویژه داشته باشند حال که یک دوران جدید را در دست دارند و چهار سال زمان کمی نیست، البته که کار فرهنگی کار زمان بر است و کار یک دهه و دو دهه نیست اما می شود که استارت آن بخورد و یک طرح جامع توسعه فرهنگی شکل بگیرد.

موسیقی پاپ در ۵ سال اخیر حتی یک قطعه هم تولید نکرده همه کاور است

در اینجا